Καλωσόρισμα

Εγώ, ο πρωτοπανεντιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, οι κουροπαλάτιοί μου, οι πρωτοσπαθάριοί μου, οι λογοθέτες μου, η κυρα-Μαριγώ η πλύστρα μου και η Σβετλάνα η μασέζ μου (σιάτσου) σας καλωσορίζουμε εις το ιστολόγιόν μου.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γνώμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γνώμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 25 Αυγούστου 2012

ΕΛΛΑΣ Ή ΤΕΦΡΑ

Επιστρέφω από τις διακοπές μου με όμορφες εικόνες: στην παραλία είδα έναν σωματώδη τύπο με τατουάζ στο στήθος το οποίο έγραφε "ΕΛΛΑΣ Ή ΤΕΦΡΑ". Ήθελα πολύ να τον ρωτήσω αν ξέρει τι σημαίνει "τέφρα" και πώς παράγεται πολιτικά. Επίσης αν ξέρει τι πραγματικά σημαίνει "Ελλάς".
Γυρίζοντας από την παραλία, είδα έναν παππού σε παραδοσιακό καφενείο με μαύρη μπλούζα Χρυσής Αυγής και διάφορα άσχετα χαϊμαλιά να κρέμονται. Ήθελα και αυτόν να τον ρωτήσω αν είναι φάσιον βίκτιμ ή απλώς βίκτιμ - μπορεί βέβαια και θύτης: δεν ξέρω τι έκανε στα νιάτα του. Στο καπάκι, διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί ως αξεσουάρ καρπού ο γερμανικός σιδηρούς σταυρός που έκανε μεγάλες πιένες επί Ναζί και μάλλον αρχίζει να γίνεται και πάλι της μόδας.
Τις ίδιες μέρες, διαβάζω ειδήσεις για μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς και δολοφονίες διαφόρων προελεύσεων, αλλοδαπών, ημεδαπών, ακροδεξιών, ακροαριστερών (τόσο ακροαριστερών, που έκαναν γύρο 180 μοιρών και ταυτίστηκαν με τους φασίστες - η μόνη διαφορά τους είναι ότι τα τατουάζ τους θα γράφουν "ΤΕΦΡΑ Ή ΕΛΛΑΣ").

Δεν με εντυπωσιάζουν όλα αυτά: αυτός ο τόπος και αυτοί οι άνθρωποι έχουν βιώσει χιλιετίες αυταρχισμού, εθνικισμού και βίας. Είναι δικά μας παιδιά, είναι γραμμένα στο ελληνικό DNA μας. Δυο αιώνες εξιδανικευμένης Αθηναϊκής Δημοκρατίας δεν προσφέρονται παρά μόνον για ξεκάρφωμα.

Μέσα σ' αυτόν τον πανικό, έρχονται σήμερα και άλλες ειδήσεις: η Χρυσή Αυγή, λέει, θα προτείνει την επαναφορά της θανατικής ποινής. Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί με το 6ο και το 13ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που τα έχει κυρώσει αμφότερα η χώρα μας (το κείμενο των πρωτοκόλλων εδώ, σελ. 18 και 22). Προφανώς σκοπός της ΧΑ είναι να βγει η Ελλάδα από τον ευρωπαϊκό χώρο και να προσεγγίσει χώρες που φαίνεται πως έχει ως πρότυπο (Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Σομαλία, Υεμένη κ.α.). 
Ταυτοχρόνως ο υπουργός Δημόσιας Τάξης δηλώνει ότι θα συντρίψει τα "Τάγματα Εφόδου" της Χρυσής Αυγής. Απαράδεκτη ομοφοβική δήλωση του Υπουργού κατά των μελών του κόμματος που θα πρέπει να αντιδράσουν σε τέτοιου είδους υπονοούμενα (θυμίζω ότι τα ομοφυλόφιλα Sturmabteilung του Χίτλερ εξολοθρεύτηκαν εν μία νυκτί, όταν άρχισαν να γίνονται επικίνδυνα για τον ίδιο - ο οποίος, παρεμπιπτόντως, το 2,6% που πήρε στις εκλογές του 1928 το έκανε 18,3% το 1930 και 37,4% το 1932).

Με την οικονομία και τον κοινοβουλευτισμό να καταρρέουν και με ομάδες να σφάζονται στους δρόμους, ήδη αντικατέστησα τα έπιπλά μου με τα πλέον πρόσφατα κομμάτια Bauhaus. Επίσης να σας ενημερώσω ότι κυκλοφόρησε μόλις ένα πολύ καλό έργο ενός σχετικά γνωστού νέου συγγραφέα, του Μπέρτολντ Μπρεχτ, με τίτλο "Τρόμος και Αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ". Τέλος, πέταξα το ηχοσύστημά μου και το αντικατέστησα με γραμμόφωνο, ώστε να ακούω όλα τα τελευταία σουξέ:





Ένας φίλος με μεγάλη ικανότητα ανάλυσης των γεγονότων (και συνακόλουθα πρόβλεψης) μου έλεγε προ μηνών ότι πρέπει να μην επαναπαύομαι με τη θέση που έχω, αλλά να είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να το σκάσω στο εξωτερικό, μόλις αρχίσουν να ζορίζουν τα πράγματα. Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να ρευστοποιήσω ό,τι μπορώ και να τα διώξω έξω. Όχι τόσο λόγω της ήδη παρούσας οικονομικής χρεοκοπίας όσο λόγω της επερχόμενης πολιτικής χρεοκοπίας.
Επειδή δεν θέλω να φτάσει η στιγμή που θα αντιμετωπισθώ ως αντικείμενο, σκέφτομαι να αρχίσω να εκπονώ από τώρα πιθανό σχέδιο διαφυγής μου προς τον ελεύθερο κόσμο μέσω των βουνών της Αλβανίας ίσως ή μέσω Βουλγαρίας (στα Σκόπια δεν πάω, γιατί θέλουν τη Μακεδονία μας ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα, που έδιωξες τους βάρβαρους και του Ψωμιάδη είσαι τώρα). 
Όποιος ενδιαφέρεται να με ακολουθήσει, ας με ενημερώσει. Όχι ομάδες άνω των τεσσάρων ατόμων όμως, γιατί μπορεί να μας πιάσουν τα Τάγματα Εφόδου και φοβάμαι μήπως είναι ορεξάτα...

Ειμί Κωνσταντίνος ο φυγάς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Σχετικά με το δίλημμα του τίτλου, καταλαβαίνετε τι πιστεύω ότι θα μείνει σε λίγα χρόνια.





UPDATE (άσχετο με τα παραπάνω):
Η ανάρτηση έγινε πριν από 4 ώρες και διαπιστώνω ότι έχει πάνω από 1200 επισκέψεις. Μια συνηθισμένη ανάρτηση το πολύ να έχει 300 σε βάθος χρόνου - η μοναδική που ξεπερνά την παρούσα είναι μία για τον υποτιθέμενο γάμο της Τζούλιας Αλεξανδράτου, αλλά δικαιολογείται, γιατί εκείνη την είχαν λινκάρει σε σάιτ με μπουρδέλα, εξού και ο πανικός.
Ή ο μπλόγκερ τα έχει παίξει εντελώς και βγάζει ό,τι νούμερα θέλει ή η ανάρτηση έγινε όντως δημοφιλής και αύριο θα την δω πρωτοσέλιδο στη β' έκδοση του Κυριακάτικου Βήματος και τη μούρη μου εξώφυλλο στον Στόχο με σφραγίδα "ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ" στο μέτωπο (υπόψιν πάντως ότι από κοντά είμαι πολύ καλύτερος και ότι, αν στη φωτογραφία δείχνω λίγο κομμένος, θα φταίει το ότι έχω μερικές μέρες να κάνω σπα).
Το γεγονός αυτό πάντως με φέρνει σε αμηχανία, διότι αντί αυτής της ανάρτησης είχα σκοπό να γράψω μία για το γνωστό περιοδικό μόδας και λοιπών αηδιών "Wallpaper". Τελικά τι θέλετε από εμένα και τη ζωή μου δεν έχω καταλάβει.

UPDATE 2: Ο ένοχος βρέθηκε: είναι ο SFY του ιστολογίου Jungle Report που με αναπαρήγαγε στο facebook τους. Τον ευχαριστώ.

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

Δηλώσεις και ευχαί


Μετά το χθεσινόν εκλογικόν αποτέλεσμα ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θεωρεί απαράδεκτον το γεγονός ότι υπάρχει η ελαχίστη έστω πιθανότης να οδηγηθεί εκ νέου η χώρα εις ακυβερνησίαν. Και τούτο διότι έχει καταστεί πλέον εμφανές ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη ο ταχύς σχηματισμός κυβερνήσεως εθνικής ενότητος με έναν και μοναδικόν σκοπόν: 

η νέα κυβέρνησις, ευγνωμονούσα τους ψηφοφόρους που διεμόρφωσαν καταλυτικώς το σημερινόν αποτέλεσμα, αντί να προβεί εις σταδιακάς περαιτέρω περικοπάς ακολουθώντας την πεπατημένην, οφείλει να θεσπίσει άμεσα νόμον που θα προβλέπει την πλήρη, οριστικήν και αμετάκλητον κατάργησιν όλων ανεξαιρέτως των συντάξεων.

Εις τους νικητάς των εκλογών εύχομαι καλή επιτυχία εις το έργον τους.
Εις τους ως άνω ψηφοφόρους των νικητών εύχομαι μακαρία η οδός.

Ειμί Κωνσταντίνος ο παραδοσιακός ψηφοφόρος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Με ξένα κόλλυβα

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Συγκεκριμένα, χρειάστηκε σχεδόν τρεις μήνες για να καταλάβει ότι αυτές οι σακούλες που στοιβάζονται στην είσοδο των σουπερμάρκετ δεν είναι σκουπίδια, αλλά σακούλες που περιέχουν τρόφιμα και άλλα χρειώδη της εκστρατείας "Όλοι μαζί μπορούμε". Και το κατάλαβε, όταν είδε ότι και εν Θεσσαλονίκη στοιβάζονται αντίστοιχες σακούλες. Κάθισε λοιπόν και έψαξε το θέμα και έκανε τις εξής καταπληκτικές παραδοχές:
1. Ο Σκάι έχει αναλάβει την διαφήμιση της κίνησης.
2. Η κίνηση αυτή έχει σκοπό να ενισχύσει τα συσσίτια της Εκκλησίας.
3. Συμμετέχουν όλα σχεδόν τα σουπερμάρκετ.
4. Πληρώνουν οι καταναλωτές.

Ώπα. Στο 4 ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός σταμάτησε, το πήρε ανάποδα και πήρε ανάποδες. Έτσι, αναδιατυπώνει προβοκατόρικα:

Οι χειμαζόμενοι από την κρίση Έλληνες καλούνται να κάνουν πιο πλούσια τα σουπερμάρκετ, προκειμένου η Εκκλησία να κάνει το κομμάτι της με τα συσσίτια, χωρίς να αναγκαστεί να βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Την εργολαβία του προμοταρίσματος της κίνησης έχει αναλάβει ο εγνωσμένων θέσεων Σκάι.

Αφού λοιπόν κατάλαβε καλύτερα το περιεχόμενο της κινήσεως, ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός διατυπώνει τις εξής απορίες:

1. Η Εκκλησία έχει φτάσει στα οικονομικά όριά της, όπως ο λαός από τον οποίον ζητάει βοήθεια; Έχει κάνει καμιά σοκαριστική κίνηση, για να την παραδεχτούμε (π.χ. να την δούμε να λιώνει καμπάνες και Μερσεντές και να πουλάει το μέταλλο για να αγοράσει όσπρια, να ξηλώνει μητροπολιτικές μίτρες και με τα πετράδια τους να αγοράζει ψωμί, να ράβει από τα άμφια σεντόνια, να ξηλώνει τέμπλα και μ' αυτά ν' ανάβει φωτιές για να ζεστάνει ανθρώπους, να πουλάει ακίνητα -ή, καλύτερα, να στεγάζει σε ακίνητά της αστέγους- να κάνει κάτι τέλος πάντων που θα δείξει ότι δεν είναι ένας απλός διαμετακομιστής πόνου); Γιατί θυμάμαι ότι στην εποχή των προγόνων μου η Εκκλησία έλιωνε ιερά σκεύη για να χρηματοδοτήσει εθνοσωτήριες εκστρατείες (τύπου).

2. Η ενίσχυση των σουπερμάρκετ και των μεσαζόντων για ποιον λόγο κρίνεται απαραίτητη; Εξηγούμαι: ας υποθέσουμε ότι μαζεύονται 1.000.000 κουτιά εβαπορέ που κάνουν στο σούπερ-μάρκετ 0,50€. Αν αντί για μεμονωμένες αγορές, αυτό το 0,50 το βάζαμε σε έναν λογαριασμό θα μαζεύονταν 500.000€. Αν λοιπόν πηγαίναμε απευθείας στον παραγωγό του εβαπορέ και του δίναμε 500.000€ θα μας έδινε το εβαπορέ με τιμές χονδρικής και χωρίς μεσάζοντες, δηλαδή όχι με 0,50€ αλλά με 0,25€ ή λιγότερο και θα δίναμε στα συσσίτια τελικά τουλάχιστον 2.000.000 εβαπορέ. Επομένως οι άνθρωποι ή είναι αδιάφοροι ή είναι άσχετοι ή ένας από τους σκοπούς τους είναι να βγάλουν κέρδος τα σουπερμάρκετ. 
Και αναφέρομαι σε απευθείας αγορά από έναν παραγωγό. Δεν μιλάω καν για διαγωνισμό για προμήθεια των τροφίμων (εκεί είναι που θα κάψουν φλάντζες οι ιθύνοντες), ώστε να πετύχουν καλύτερες τιμές.

3. Το να διαφημίζεις μια κίνηση που βοηθά τους εξαθλιωμένους συνανθρώπους σου και να στηρίζεις λυσσαλέα την πολιτική που τους οδήγησε εκεί πόσο ακριβώς χριστιανικό είναι; (500 γραμμάρια; 400; Να το αφήσω; - Καλύτερα άσ'το).

4. Το να ζητάς από αυτούς που εξαθλιώνονται σταδιακά να βοηθήσουν αυτούς που έχουν ήδη εξαθλιωθεί και ταυτοχρόνως να κάνεις μόκο για τα μεγάλα και δύσκολα που μόνο εσύ μπορείς να κάνεις, θύμισέ μου πώς λέγεται; Μήπως φαρισαϊσμός;


Ειμί Κωνσταντίνος ο έχων δύο χιτώνας και ζητών από εσάς έναν τρίτον για να τον δώσει στους πτωχούς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Κωνσταντίνος ο μισάνθρωπος

Η διάθεσις του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού αγγίζει νέα ιστορικά υψηλά (φαίνεται από το γεγονός ότι έχω εγκαταλείψει το παρόν ιστολόγιον εις την τύχην του), γι' αυτό και απεφάσισα να εγκαινιάσω νέαν στήλην φιλοσοφικoκοινωνικού προβληματισμού (μετά την αστρολογίαν, την μόδαν, την μαγειρικήν και τα κους-κους) και συγκεκριμένως να ασχοληθώ με πτυχήν μου που έχει τρελόν σουξέ εσχάτως, αυτήν της μισανθρωπίας.
Έχω κατά καιρούς δηλώσει ότι είμαι εξαιρετικώς βολικός άνθρωπος, μόνον που απεχθάνομαι τον συνωστισμόν, την πολυλογίαν, την ανοησίαν, τα παιδάκια, τα σκυλάκια, τα γατάκια, τα παπάκια, τους ελέφαντες (μια φορά ανέβηκα σε ελέφαντα και μου μάγκωσε τα πόδια με τα αυτιά του), τα ιγκουάνα, τους εφοριακούς, τους αστυνομικούς, τα ΜΑΤ, το ΚΑΤ, το ΝΑΤ και μερικές άλλες (εκατοντάδες χιλιάδες) κατηγορίες προσώπων, πραγμάτων και καταστάσεων.

Ακολουθεί απόσταγμα της προσφάτου ανθρωποπαρατηρήσεώς μου:

- Μισανθρωπία είναι να προτείνει το facebook στο προφίλ του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού να γίνει φίλος με το αληθινό μου προφίλ και να μην το κάνω, γιατί είμαστε μαλωμένοι.

- Το να διασκεδάζεις με τον τρόπο που γελά ο άλλος είναι σαν να χορταίνεις βλέποντάς τον να τρώει.

- Μουσική είναι ηχητικά κύματα ευχάριστα στο αυτί, τα οποία- Μουσική είναι ηχητικά κύματα. Τελεία. Το να επιδεικνύεις τις γνώσεις σου στα ηχητικά κύματα σε κάνει απλώς καλό φυσικό - μην δοκιμάσεις να κάνεις το ίδιο με τη λογοτεχνία ή τη ζωγραφική, γιατί τότε θα ακούσεις για τα φωτόνια.

- Πιάτο εστιατορίου το οποίο κοστίζει πάνω από ένα ορισμένο ποσό οφείλει να περιέχει ακριβά υλικά (αλλιώς περιέχει πολλή κοροϊδία). Aν δεν βρεις φύλλα χρυσού στη γαρνιτούρα, γύρισέ το πίσω και πες τους να σου το ξαναγαρνίρουν.

- Η δουλειά πωλήτριας/σερβιτόρου σε ακριβό μαγαζί του κέντρου δεν σου δίνει πόντους (αυτό δεν σου το δίνει ούτε το 12ποντο/Nike Air Max που φοράς). Απλώς σου στερεί πολύτιμο χρόνο από τη ζωή σου αναγκάζοντάς σε να αλλάζεις 5 λεωφορεία για να φτάσεις από το Πέραμα στο Κολωνάκι.

- Πολλές κυρίες προτιμούν να γίνουν λέαινες δίνοντας έναν σκασμό λεφτά για λίφτινγκ. Τον μπόγια!

- Μερικές φορές νιώθω σαν να ζω στο 25000 π.Χ.: εκτός από τις λέαινες του λίφτινγκ συναντώ στην Αθήνα και πολλούς ανθρώπους του Νεάντερταλ.

- Αν χρησιμοποιείς συνεχώς αγγλικές λέξεις (funky, vibes, beat κτλ.), επειδή φαντασιώνεσαι ότι γράφεις για το New Yorker, να ξέρεις ότι για τους αναγνώστες σου θα είσαι πάντα ο πώς-τον-λένε-που-γράφει-με-υφάκι-στην-προτελευταία-σελίδα.

- Οι Αγανακτισμένοι με ρωτούσαν τι θα κάνω στις 17 Νοεμβρίου - αλλά με πρόλαβαν και απάντησαν μόνοι τους: "όλοι μαζί θα μουντζώσουμε". Τους παρακαλώ να ρίξουν τις προτάσεις τους για την Πρωτοχρονιά τώρα, γιατί αλλιώς θα κλείσω για ρεβεγιόν αλλού.

- "Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά": η εξίσωση είναι λανθασμένη, διότι η εμπειρία δείχνει ότι δεν ισχύει αναλογικά (η μισή καθαριότητα ΔΕΝ είναι 1/4 αρχοντιάς).


- Να ξέρεις ότι, αν με "σκουντήξεις" στο facebook, περιμένω να μου ζητήσεις συγγνώμη.
Άλλως: ένα από τα πολλά μειονεκτήματα του facebook είναι ότι ως απάντηση στο "σκούντηγμα" έχει μόνον "σκούντηγμα" και όχι "κεφαλοζβερκοφαπογροθοκλοτσοπατινιά μέσα στη μάπα"


- Επιτυχημένη είναι η απεργία των ΜΜΕ όταν η καλύτερη επιλογή που σου αφήνει είναι η εκπομπή του Κυριάκου Βελόπουλου σε επανάληψη και με βίντεο που κολλάει.

- Ερώτηση: Γιατί στα μπαρ η μουσική είναι τόσο δυνατή, αφού κανείς δεν χορεύει; 
  Απάντηση: Για να εμποδίζει τις ανοησίες του συνομιλητή σου να φτάσουν μέχρι τα αυτιά σου.
 Ένσταση: Είναι ωστόσο επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι όσο δυνατότερη είναι η μουσική τόσο περισσότερες ανοησίες ουρλιάζει ο συνομιλητής σου μες στο αυτί σου.

- Μικρός πίστευα ότι η λέξη "μισάνθρωπος" σημαίνει μισός άνθρωπος. Τελικά κατάλαβα ότι δεν είναι μισός άνθρωπος ο μισάνθρωπος. Οι άλλοι είναι μισοί.


Ειμί Κωνσταντίνος - και δεν ειμί καλά.

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

Δημοψήφισμα ΙΙΙ (συμπεράσματα)

Φαίνεται πως το δημοψήφισμα θα γίνει το επόμενον χτύπημα (αγγλιστί: χιτ) του παρόντος ιστολογίου. Ήδη από τον Αύγουστον ασχολούμαι με το θέμα έχοντας γράψει για το πρώτον εν Ελλάδι δημοψήφισμα του 1862 και έχοντας καταθέσει σειράν καιρίων ερωτημάτων που θα έπρεπε να τεθούν προς δημοψήφισμα.
Η παρούσα ανάρτησις ωστόσο έχει την πρωτοτυπίαν ότι, στα πλαίσια της παράνοιας που επικρατεί, θα αναλύσει ένα δημοψήφισμα που δεν θα γίνει - όπως αντίστοιχα η ψήφος εμπιστοσύνης των βουλευτών είναι προς μίαν κυβέρνησιν που δεν εμπιστεύονται. 
Ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός, αφού εσήκωσε όλα τα λεφτά του από τις τράπεζες, ξεπούλησε όσο-όσο την ακίνητον περιουσίαν του, έστειλε τας χρυσάς του λίρας με τριαξονικόν εις την Γενεύην και έφυγε με ουάν-γουέι εισιτήριον για Μαϊάμι,  μου άφησε το παρακάτω σημείωμα (γραμμένο επί της υπέρδιπλης παπλωματοθήκης του), όπου επιχειρεί μιαν ψύχραιμον ανάλυσιν του ζητήματος.
Αντιγράφω:

"Αγαπητά μου παιδιά,
Αποφάσισα να φύγω από τη χώρα, διότι αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει πλέον σωτηρία. Η μοναδική ελπίδα, αυτό το δημοψήφισμα που οικτρά απέτυχε να δρομολογηθεί, χάθηκε: τώρα θα περιμένετε υπομονετικά την καταστροφή σας. Διότι αυτό το δημοψήφισμα ήταν ίσως η μοναδική ορθή κίνηση των τελευταίων 2 ετών και η μόνη που θα μπορούσε ίσως να σας γλιτώσει από τον αφανισμό. Έγινε όμως εντελώς ακατάλληλα, από άνθρωπο που είναι για άλλους ανίκανος, για άλλους πονηρός. Τους λόγους που τον οδήγησαν σ' αυτή την απόφαση δεν έχει μεγάλη σημασία πλέον να προσπαθήσω να τους υποθέσω.
Το δημοψήφισμα θεωρώ πως ήταν σωστή ιδέα αλλά εκ γενετής αποτυχημένη. Πρώτον, γιατί δεν κάνεις δημοψήφισμα όταν δεν έχεις πάρει ακόμα τα λεφτά. Και όντως, οι εταίροι μας μας εκβίασαν όπως ξέρουν πολύ καλά να κάνουν. Δεύτερον, γιατί δεν ξέρεις ακόμα με ακρίβεια για ποιο πράγμα μιλάς. Μιλάμε για μια "δανειακή σύμβαση", ενώ δεν έχει αποσαφηνιστεί τι περιεχόμενο θα έχει και τι μέτρα θα συνεπάγεται. Επομένως, το πιο λογικό θα ήταν να τεθεί θέμα δημοψηφίσματος αργότερα: 1) όταν θα έχουμε αφενός λεφτά για μερικούς μήνες ακόμα, άρα θα μπορεί να γίνει σε συνθήκες σχετικής ομαλότητας, και 2) όταν θα έχει αποσαφηνιστεί τουλάχιστον το πλαίσιο και οι απαιτήσεις της σύμβασης. Και επιπλέον το ανακοινώνεις έχοντας κάνει μια υποτυπώδη συζήτηση τουλάχιστον με το κόμμα σου - αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια.

Παρά ταύτα, επιμένω: η ιδέα ήταν σωστή.
Φτάσαμε σε μια κατάσταση σχεδόν αδιέξοδη - θέλετε οι παλινωδίες της κυβέρνησης, θέλετε η ανικανότητά της, θέλετε άλλοι λόγοι, πάντως φτάσαμε εδώ. Δόθηκε μια ευρωπαϊκή λύση που άλλοι θεωρούν σωτήρια και άλλοι καταστροφική. Η συνέχεια θα ήταν ένα έργο που έχουμε ξαναδεί: νέο Μνημόνιο με ορίζοντα ώς το 2020 τουλάχιστον που συνεπάγεται νέα μέτρα, μέσα στη Βουλή οι βουλευτές να κλαίγονται πως αναγκάζονται πάλι να πάνε ενάντια στην πονοψυχιά τους, ο Παπανδρέου να κατεβαίνει από το όρος Σινά κρατώντας δυο πλάκες με τις 10 εντολές της Τρόικας, απ' έξω στο Σύνταγμα χάπενινγκς με ΜΑΤ και διαδηλωτές, η χώρα σε διάλυση, απεργίες, Αγανακτισμένοι, μούντζες, ο Σαμαράς να καταγγέλλει το νέο Μνημόνιο, ο Καρατζαφέρης να κάνει λογοπαίγνια, ο Φωτόπουλος να δηλώνει ότι θα προτάξει τα στήθη του για να προστατέψει τον παππού και την γιαγιά, Αυτιάς και Τράγκας, Mega και Σκάι, ο Βενιζέλος ως ψευδο-Δημοσθένης, ο Τσίπρας να λέει ότι είμαστε 11 εκατομμύρια και είναι 154 (ούτε καν), το ΠΑΜΕ να κυκλώνει τη Βουλή και να παίζει ξύλο με κάποιους που πάνε στην κηδεία της χώρας φορώντας μαύρα και άλλα τέτοια βαρετά.
Όλοι οι παραπάνω σκούζουν, διότι εμφανίζονται ως εκφραστές της πλειοψηφίας. Ο μόνος τρόπος όμως να μάθουμε τι πραγματικά θέλει η πλειοψηφία για το νέο Μνημόνιο είναι να την ρωτήσουμε. Όχι γενικά, αλλά συγκεκριμένα: υπάρχει ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας που συμφωνήθηκε με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Το θέλετε ή όχι; Και να βγουν όλοι να εξηγήσουν τι σημαίνει το "Ναι" και τι το "Όχι". Συγκεκριμένα, ποιες οι συνέπειες της μιας επιλογής και ποιες της άλλης. Όχι αόριστα, "ένα άλλο μείγμα πολιτικής", "εκλογές τώρα για να ανατραπούν τα κόμματα του Μνημονίου", "φως στο τούνελ το 2015" και άλλες γενικότητες. Συγκεκριμένο ερώτημα και συγκεκριμένη απάντηση που θα δεσμεύει όποια κυβέρνηση έρθει στα πράγματα, είτε είναι η ΝΔ είτε το ΚΚΕ είτε το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών (Φύση-Κυνήγι-Ψάρεμα-Παράδοση). Και, καλώς ή κακώς, αυτό είναι το δάνειο, μ' αυτούς τους όρους φτάσαμε ώς εδώ και είμαστε μπροστά στην αποδοχή ή στην απόρριψή του. Πιθανόν μια άλλη κυβέρνηση να πετύχαινε καλύτερους όρους, πιθανόν αν γινόταν δημοψήφισμα από την αρχή να ήταν καλύτερα, αλλά δεν έγινε και είμαστε τώρα εδώ, μπροστά σε ένα δέμα που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα ανοίξουμε ή όχι.
Και για πρώτη φορά ένας λαός καλείται να αποφασίσει για το μέλλον του τόσο καίρια. Κάτι που θεωρητικά θα έπρεπε να αποδεχθούν ακόμα και όσοι πιστεύουν ότι η απόρριψη του δανείου σημαίνει χρεοκοπία και απόλυτη καταστροφή. Αλλά αυτή είναι η δημοκρατία: αν δεν θέλει ο λαός να σωθεί, θα τον σώσει το παγκόσμιο σύστημα με το ζόρι; Μπορεί το "Όχι" στο δημοψήφισμα να σημαίνει παραίτηση της κυβέρνησης, πολιτική ανωμαλία, χρεοκοπία, έξοδο από το ευρώ ή ό,τι άλλο, αλλά θα είναι τουλάχιστον επιλογή των πολιτών - εκτός και αν αποδεχτούμε και επισήμως ότι κυβερνούν οι Γερμανοί, οι τράπεζες, οι αγορές και οι δανειστές, οπότε να μετονομάσουμε την "Ελληνική Δημοκρατία" σε "Γερμανικό Πασαλίκι της Νοτίου Βαλκανικής". Ένα "Ναι" σημαίνει: "τα κεφάλια μέσα, το βουλώνουμε, κομμένες οι απεργίες, οι μούντζες και το ξύλο στο Σύνταγμα, δουλεύουμε όλοι για να εφαρμοστεί στο ακέραιο η σύμβαση, μήπως βγούμε από το αδιέξοδο". Ένα "Όχι" σημαίνει: "ε-ε-ε, ο-ο-ο, πάρτε το Μνημόνιο και φύγετ' από δω - ουστ!" ή, σε πιο στρωτή γλώσσα: "αγαπημένοι μας δανειστές, αυτό που θέλετε να μας επιβάλλετε εμείς δεν το θέλουμε. Ή μας προτείνετε άλλη διέξοδο με καλύτερους όρους ή, αν δεν μπορείτε (ή δεν θέλετε, βρε αδερφέ), χρεοκοπούμε άμεσα, με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για εμάς και για εσάς".

Το σύστριγκλο που έγινε αμέσως μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος δείχνει πώς το παγκόσμιο και εγχώριο σύστημα δέχτηκε την ιδέα να εκφραστεί ο ελληνικός λαός επί συγκεκριμένου καίριου ερωτήματος (άρχισαν να σκούζουν τα ΜΜΕ, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί έπαθαν λαλά, ο Βενιζέλος, που υποστήριζε ένθερμα το δημοψήφισμα, αφού μπήκε ξαφνικά στο νοσοκομείο για να εξαφανιστεί προσωρινά από το προσκήνιο και να φάει μόνος του ο Παπανδρέου τα μούτρα του λόγω έντονου κοιλιακού άλγους, ανένηψε ως αντίπαλος του δημοψηφίσματος και εγγυητής της πολιτικής ομαλότητας, ο Σαμαράς που τάχα δεν ήθελε ούτε να ακούσει για Μνημόνιο 1 και 2, τώρα θέτει ως απαραίτητο όρο την ψήφιση του Μνημονίου 3, θέλοντας τα λεφτά αλλά όχι τα μέτρα που μας επιβάλλουν για να μας δώσουν τα λεφτά (σημείωσις Κ. Καντακουζηνού: θέλω κι εγώ λίγο από αυτό που παίρνει), σύσσωμη η αντιπολίτευση τάχθηκε κατά του δημοψηφίσματος και υπέρ των εκλογών, οι αγορές κατέρρευσαν και άλλα ωραία). 
Δεν θέλουν όλοι αυτοί το δημοψήφισμα, διότι λένε πως είναι πολωτικό και διχαστικό. Είναι. Αλλά κάθε κρίσιμο ερώτημα είναι διχαστικό: καλούμαστε να επιλέξουμε είτε το ένα είτε το άλλο, τρίτη επιλογή δεν έχει. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι τους ενοχλούν τόσο οι διχαστικές επιλογές. Αλλού κολλάνε όλοι τους: ότι το δημοψήφισμα σημαίνει πως για το δάνειο θα αποφασίσει ο λαός και όχι αυτοί καθώς και ότι η επιλογή συνεπάγεται ευθύνη όλων (για την επιλογή και την ευθύνη γράφει στο Είτε/Είτε ο Κίρκεγκωρ).


Θα σταθώ ειδικά σε ένα σημείο, διότι δείχνει, νομίζω, εναργώς πώς λειτουργεί όλο το σύστημα: ακόμα και η κοινοβουλευτική μας Αριστερά δεν θέλει το δημοψήφισμα, αλλά προτιμά εκλογές. Το δημοψήφισμα, πάγιο αίτημά της, ξαφνικά γίνεται επικίνδυνο: αφενός μας θέτει προ των ευθυνών μας και αφετέρου απειλεί άμεσα το πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Γίνεται δηλαδή ένας τόσο αποτελεσματικός αερόσακος, που θα έκανε περήφανο κάθε Γερμανό κατασκευαστή: υπάρχει για να εκφράζει τη διαφωνία κόσμια και εντός του πολιτικού συστήματος, υπάρχει για εκτόνωση, για να νιώθει ο αδικημένος ότι κάπως εκπροσωπείται, για να παραμείνει πειθήνιος και για να μην καταφύγει σε ακραίες επιλογές. Πιο πρακτικά: το δημοψήφισμα είχε πολύ μεγάλες πιθανότητες να συγκεντρώσει ένα "Όχι" - αυτό ακριβώς που ζητά εδώ και δύο χρόνια η Αριστερά. Επομένως ο βασικός της στόχος, η έξοδος από το Μνημόνιο, θα είχε επιτευχθεί. Αντίθετα, οι εκλογές δεν θα της δώσουν παρά ένα ποσοστό λίγο υψηλότερο από το σημερινό και σίγουρα όχι την πλειοψηφία, ώστε να μπορέσει να επιβάλει αυτή την άλλη πολιτική που θα μας βγάλει από το Μνημόνιο. Τι από τα δύο λοιπόν θα ήταν προτιμότερο αυτή τη δεδομένη στιγμή; Δημοψήφισμα ή εκλογές; Ο αφελής ψηφοφόρος της Αριστεράς θα απαντούσε: "μα φυσικά δημοψήφισμα, διότι το ΟΧΙ που θα υποστηρίξει η Αριστερά θα εκφράσει πολύ περισσότερους από τους πιθανούς ψηφοφόρους της στις εκλογές. Έχοντας όμως κερδίσει το δημοψήφισμα, μπορεί μετά να προσβλέπει και σε υψηλότερα ποσοστά στις επόμενες εκλογές". 
Λάθος, χάσατε.

Από τις τελευταίες εξελίξεις ελπίζω να πήραμε όλοι ένα μάθημα: ότι όλοι είναι μέρος του συστήματος, ακόμα και όσοι το καταγγέλλουν. Για τη διπρόσωπη ΝΔ, που εκ του ασφαλούς το παίζει αντιμνημονιακή και μόλις στριμωχτεί τσιρίζει να ψηφιστεί το νέο μνημόνιο (χωρίς τα μέτρα - γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι του λαϊκισμού), δεν το συζητώ: κυβέρνησε 5 χρόνια και ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε. Αλλά βλέπει κανείς ότι μπροστά στον κίνδυνο απόρριψης του δανείου ακόμα και το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά που είπαν τρανταχτό ΟΧΙ στο Μνημόνιο, προτιμούν την light λύση των εκλογών, ώστε να συνεχίσουν την εκ του ασφαλούς κριτική, χωρίς όμως να φέρουν ευθύνη για τις εξελίξεις. Ακόμα και οι Αγανακτισμένοι που θα έπρεπε να έχουν κατακλύσει τους δρόμους στηρίζοντας το δημοψήφισμα, πού είναι τώρα; Αποδείχτηκε ότι ακόμη και η Αγανάκτηση γίνεται εκ του ασφαλούς και μόνον όταν δεν συνεπάγεται άμεση ευθύνη.

Αγαπητά μου παιδιά, ελπίζω να το καταλάβατε πια: είστε μόνοι.


Υ.Γ.1: Διαβάζω ότι το 70% των Ελλήνων λέει όχι στο δημοψήφισμα. Αν το ποσοστό είναι πραγματικό, το ερμηνεύω ως άρνηση της (άμεσης) δημοκρατίας, για την οποία υποτίθεται ότι κόπτεται η φιμωμένη πλειοψηφία. Άσε, καλύτερα να παραμείνω Αγανακτισμένος με τα νέα μέτρα και το νέο Μνημόνιο - άντε το πολύ καμιά απεργία και πορεία στο Σύνταγμα. Για ατομική ευθύνη είμαστε τώρα;
Υ.Γ.2: Άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμένα την κατάσταση, μου λένε ότι πρέπει οπωσδήποτε να αρνηθούμε τη νέα συμφωνία, όπως έπρεπε να κάνουμε και με τις προηγούμενες. Μου λένε ότι η Ελλάδα θα καταρρεύσει κάποια στιγμή ούτως ή άλλως υπό το βάρος των χρεών, της ύφεσης και των ελλειμμάτων της και θα αναγκαστεί να βγει από το ευρώ. Όλες οι προβλέψεις (πρωτογενή πλεονάσματα, χρέος 120% το 2020 κτλ.) είναι αστείες, όπως ήταν και οι προβλέψεις εκείνου του αστείου τύπου που έλεγε ανέκδοτα για έξοδο στις αγορές το 2011. Αυτό το ξέρουν οι Γερμανοί - και μάλλον και οι δικοί μας. Αν πούμε ΟΧΙ τώρα, η απειλή άμεσης κατάρρευσης θα συμπαρασύρει τους πάντες μαζί μας, επομένως υπάρχει ένα ενδεχόμενο να σπεύσουν να δώσουν μια γενναία λύση που πραγματικά θα συμφέρει πρώτα εμάς. Αυτό φάνηκε προχθές: αν η λέξη "δημοψήφισμα" κόστισε 2 τρισ. στα χρηματιστήρια, η πραγματική χρεοκοπία πόσο θα κοστίσει; Αυτή είναι η μεγάλη μας δύναμη, ότι η καταστροφή μας συνεπάγεται (ακόμα) τη δική τους. Αν πούμε ΝΑΙ, θα επιβιώσουμε μερικά χρόνια ακόμα, όσο χρειάζεται ώστε τα ξένα δάνεια να αποκτήσουν σταδιακά ασφάλειες επί της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, ώστε να μπορέσουν να την κατασχέσουν, όταν δεν θα μπορούμε να τα αποπληρώσουμε: επομένως, όταν σε 4-5 χρόνια γίνει η αναπόφευκτη χρεοκοπία, θα είμαστε στη θέση που θα είμαστε αν πούμε τώρα το ΟΧΙ, με τη διαφορά ότι τότε θα είμαστε και χρεοκοπημένοι και εντελώς ξεπουλημένοι. Με δυο λόγια: το δίλημμα δεν είναι αν θα χρεοκοπήσουμε και αν θα εξαθλιωθούμε, αλλά το πότε θα γίνει αυτό και τι θα σώσουμε από την περιουσία μας..
Υ.Γ.3: Αν νομίζετε ότι είτε έτσι είτε αλλιώς θα εξακολουθείτε τα επόμενα χρόνια να πίνετε με την άνεσή σας καπουτσίνο με 5 ευρώ, να αγοράζετε το νέο iPhone και τα νέα παπούτσια που βλέπετε στη βιτρίνα, να πηγαίνετε τριήμερα στη Ρώμη και διακοπές στη Σαντορίνη, όπως κάνατε τα προηγούμενα χρόνια, είστε γελασμένοι. Αγοράστε κανέναν τενεκέ λάδι καλύτερα.
Υ.Γ.4: Είναι προφανές ότι αυτό που απασχολεί όλη την Ελλάδα αυτές τις μέρες, δηλαδή ποιος θα είναι ο επόμενος αχυράνθρωπος που θα τοποθετηθεί στο γραφείο που απ' έξω γράφει "Πρωθυπουργός", δεν με αφορά."



UPDATΕ: Ο μπάρμπας μου βρήκε τούτο εδώ και μου το έστειλε με ιδιόχειρην αφιέρωσιν προς όλους σας.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Going to Pieces

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι τακτικός αναγνώστης της στήλης Bits & Pieces του κ. Άρη Δημοκίδη στη Lifo. Εκεί διάβασε ανάρτησή του για το  ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με έγγραφο που αναφέρεται στη Lifo και αποκάλυψε το Wikileaks.
Με δυο λόγια η ιστορία: η αμερικανική πρεσβεία κάλεσε τον Don Forst (γκουρού των free press) σε δημοσιογραφικό συνέδριο και η Lifo του πήρε συνέντευξη. Το θέμα που δημιουργήθηκε οφείλεται στο ότι σε ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας ο κ. Speckhard, πρέσβης τότε των ΗΠΑ στην Ελλάδα, αναφέρεται στο συνέδριο, στη Lifo και στη συνέντευξη. Η ανάρτηση παρουσίαζει το περιστατικό ως φιάσκο, μια δήθεν συγκλονιστική αποκάλυψη που έκαναν άλλα ελληνικά μέσα χωρίς να διαβάσουν την συνέντευξη, η οποία αφορά μόνον στη δημοσιογραφία και τα free press και καμία σχέση δεν έχει με αμερικανική πολιτική, συνωμοσίες και προπαγάνδα.
Διαβάζοντας όμως το τηλεγράφημα, θεώρησα πως τα πράγματα δεν είναι εντελώς απλά και αθώα, όπως φαίνονται εκ πρώτης όψεως, γι' αυτό και έγραψα το παρακάτω σχόλιο:

"Όποιος διαβάσει το τηλεγράφημα του κ. Speckhard καταλαβαίνει τα εξής:

1. Ότι η Αμερικανική πρεσβεία μέσω του mosaiko.gr ("Embassy Athens' youth-oriented website", όπως αναφέρεται), οργάνωσε το συνέδριο, διότι τους ενδιαφέρει η διάδοση του αμερικανικού μοντέλου δημοσιογραφίας ("we plan to leverage this exposure to U.S. models for the next generation of Greek journalists further")

2. Ότι φρόντισε για την προβολή του συνεδρίου, γι' αυτό και κανόνισαν την συνέντευξη - πριν απο το συνέδριο ("Prior to the conference, we set up an interview with Don Forst in a top alternative Greek weekly, LiFO... We also hosted a pre-conference press roundtable that was well-attended by mainstream Greek media outlets, including several traditional daily newspapers and independent SKAI TV"). 

Και νομίζω ότι από τη διατύπωση προκύπτει πως η πρωτοβουλία της συνέντευξης ανήκει στην ίδια την πρεσβεία που φρόντισε για την προβολή του γεγονότος.

3. Ότι φροντίζουν για αυτό που σε απλά ελληνικά λέμε "ξεκάρφωμα" ("Having two speakers who disagreed on key points coming from such high-profile U.S. outlets made for a lively discussion, and increased our credibility")

4. Ότι έμειναν πολύ ευχαριστημένοι από το γεγονός ("LET'S DO IT AGAIN").

Από τα παραπάνω προκύπτει, νομίζω, ότι οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουν: ακόμα και αθώα συνέδρια με υπεράνω υποψίας ομιλητές είναι ενταγμένα στα πλαίσια της αύξησης της επιρροής τους σε μια χώρα (στη συγκεκριμένη περίπτωση, μέσω της εξοικείωσης των νέων δημοσιογράφων με τα αμερικανικά μοντέλα). Και δεν είναι ούτε απαραίτητο ούτε μάλιστα επιθυμητό να προβάλλονται μόνον πρόσωπα ευθυγραμμισμένα με την επίσημη πολιτική των ΗΠΑ.
Θεωρώ αναμενόμενο η Lifo να αρπάξει την ευκαιρία και να πάρει συνέντευξη από γκουρού των free press - τη δουλειά της κάνει. Ωστόσο γνωρίζει ότι χρησιμοποιείται. Και το αποδέχεται.
"

Το σχόλιό μου αυτό δεν δημοσιεύτηκε από τον διαχειριστή. Ίσως γιατί βλέπω το ζήτημα διαφορετικά από τους άλλους σχολιαστές της ανάρτησης: δηλαδή ζητούμενο δεν είναι αν ο συγκεκριμένος ή η Lifo είναι τσιράκι ή όχι της κυβέρνησης των ΗΠΑ και αν κάνουν προπαγάνδα (δεν είναι και δεν κάνουν - είναι σαφές), αλλά ότι ένα έντυπο χρησιμοποιείται για κάποιους στρατηγικούς στόχους της αμερικανικής πρεσβείας. Και θεωρώ ότι η ελληνική δημοσιογραφία δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να μην υποψιάζεται ότι χρησιμοποιείται. Δεν λέω φυσικά ότι ο ρόλος της Lifo είναι εθνικά ύποπτος ούτε ότι το να παίρνεις συνεντεύξεις είναι κακό. Λέω ότι το τηλεγράφημα αυτό την εντάσσει στο σύστημα των ελληνικών ΜΜΕ, το οποίο χρησιμοποιεί η αμερικανική πρεσβεία για την εξυπηρέτηση των στόχων της (άλλα ΜΜΕ τα χρησιμοποιεί για πολιτικές θέσεις και άλλα, όπως εν προκειμένω τη Lifo, για εξοικείωση με τα αμερικανικά μοντέλα τρόπου ζωής και σκέψης). Και όλα αυτά παρά τα έξυπνα άρθρα, τις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις, τις εναλλακτικές προτάσεις και τις ωραίες φωτογραφίες - ή ίσως ακριβώς γι' αυτό (τα "U.S. models for the next generation of Greek journalists" που λέγαμε - ή, όπως το λένε πιο ωμά αλλού: "we are putting more resources into our dealings with media schools and students... we should see a gradual reduction in the knee-jerk anti-Americanism that colors the media"). Ή, με τα λόγια του Herbert Schiller, που μελέτησε το φαινόμενο της αμερικανικής διείσδυσης σε άλλες χώρες μέσω των μίντια: "Για να επιτευχθεί διείσδυση σε μεγάλη κλίμακα, τα μίντια πρέπει να αιχμαλωτιστούν από την κυριαρχούσα/διεισδύουσα δύναμη".

Η άλλη μου σκέψη ήταν ότι το σχόλιο απορρίφθηκε, διότι παραβίασα κάποιον όρο χρήσης της ιστοσελίδας - αν και δεν βρήκα κάπου να αναφέρεται ότι απαγορεύεται η διατύπωση αρνητικών προς την Lifo σχολίων.
Εκτός και αν αυτό ανήκει στον άγραφο κώδικα τιμής της Lifo.


Ειμί Κωνσταντίνος ο λογοκριθείς και άρτι ωλοκλήρωσα.


Υ.Γ.1: Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν με πολυνοιάζει, διότι, όπως βλέπετε, το σχόλιο δημοσιεύεται εδώ, στην ναυαρχίδα του ΔΟΚ (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Καντακουζηνού). Γι' αυτό και εγώ από την Lifo θα κρατήσω μόνον τις ωραίες αναμνήσεις. Επομένως, θα συνεχίσω την κανονική ροή του προγράμματός μου με δυο αναρτήσεις που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους εδώ και μέρες.
Υ.Γ.2: Το άλλο τηλεγραφήμα για τα ελληνικά ΜΜΕ με τίτλο "Πώς να διαβάζετε τον ελληνικό τύπο: οδηγός για τους αμύητους" θα το σχολιάσω σύντομα και όπως του αξίζει.
Υ.Γ.3:  Και επειδή έπεσε πολλή Αμερική σήμερα, πάρτε λίγο αμερικανικό πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, αλλά από αυτόν που δεν αρέσει καθόλου στην αμερικανική πρεσβεία: απόσπασμα του έργου "Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος" του Αμερικανού συνθέτη και πιανίστα Φρέντερικ Ζέφσκι (Rzewski), παραλλαγή του γνωστού έργου του Sergio Ortega:

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Amy Winehouse vs William Shakespeare

Η είδηση του θανάτου της Amy Winehouse έχει γεμίσει την ελληνική μπλογκόσφαιρα με δηλώσεις λατρείας και συντριβής. Προσωπικώς πάντοτε θεωρούσα τις εκδηλώσεις μας ως αυτό που είναι: υπερβολικά δραματικές. Η Amy ήταν σίγουρα ταλέντο, αλλά νέο ταλέντο: με δύο άλμπουμ και ηλικία 27 είχε πολλά ακόμα να δείξει. Δυστυχώς δεν πρόλαβε, διότι την πρόλαβε η αυτοκαταστροφή της. Με τα αυτοκαταστροφικά ταλέντα έχω ένα θέμα, γιατί συνήθως τους δίνεται μεγαλύτερη αξία από αυτή που τους αναλογεί και κυρίως γιατί συχνά γίνονται πρότυπα. Γενικώς προτιμώ τα ταλέντα που δουλεύουν σιωπηλά παρά εκείνα που προκαλούν σκάνδαλα.

Με αφορμή τον θάνατό της και τον απίστευτο όγκο αναφορών στο όνομά της αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα και διαπίστωσα πράγματα που ομολογώ ότι με σόκαραν, διότι δείχνουν ότι έχουμε χάσει παγκοσμίως την μπάλα:
Η Amy Winehouse είναι σημαντικότερη από τον μεγαλύτερο έως τώρα (=μέχρι την Amy) καλλιτέχνη της χώρας (William Shakespeare), τον μεγαλύτερο επιστήμονα της (Isaac Newton), ακόμα και από αυτόν που ουσιαστικά την ίδρυσε (William the Conqueror). Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα που δίνει το Google, αν βάλουμε τα ονόματα των ανωτέρω:
1. Amy Winehouse: 53.500.000 αποτελέσματα
2. William Shakespeare: 34.500.000
3. Isaac Newton: 10.700.000
4. William the Conqueror: 2.540.000

(Bonus η Princess Diana: 26.300.000)

Αντίστοιχα αποτελέσματα στη Wikipedia: μέτρησα τις λέξεις και η σελίδα της Amy είναι μεγαλύτερη των αντιπάλων της στην συνεισφορά στον Βρετανικό λαό. Εντάξει, η ποσότητα ποτέ δεν είναι κριτήριο για την ποιότητα, είναι ωστόσο δείκτης του ενδιαφέροντος του κόσμου.

Μου αρέσει πολύ και το Back to Black και το You Know I'm No Good (με το οποίο συχνά ταυτίζομαι), αλλά θεωρώ τον Άμλετ ή τον νόμο της παγκόσμιας έλξης λιγάκι πιο σημαντικά. Βεβαίως τα ανωτέρω πρόσωπα είναι μακαρίτες εδώ και κάτι αιώνες, αλλά μήπως να ηρεμήσουμε λίγο και να προσπαθήσουμε να θέσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση;

Ειμί Κωνσταντίνος ο πενθών όσο πρέπει και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Δεν τολμώ να κάνω άλλες συγκρίσεις, αλλά μπορείτε μόνοι σας να χαθείτε στις ατραπούς της παράνοιάς μου συγκρίνοντας στο Google ζευγάρια όπως:

Madonna - Jesus Christ (αναφέρομαι στην τραγουδίστρια και όχι στη μάνα του)
Lady Gaga - George Washington
Elton Jonh - Queen Elizabeth I
Patty - Simon Bolivar
Justin Bieber - Christopher Columbus
Bruce Lee - Quin Shi Huang (ο πρώτος αυτοκράτορας της ενωμένης Κίνας - για να έχουμε μέτρο σύγκρισης, είναι για τους Κινέζους ό,τι είναι για μας ο Μέγας Αλέξανδρος)
Σάκης Ρουβάς - Κασσιανή
Πέπη Τσεσμελή  - Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός (το έψαξα: στο Google μάς τρώει η Πέπη)
Γιώργος Νταλάρας - Αρχιεπίσκοπος Μακάριος
Αλίκη Βουγιουκλάκη - Ελευθέριος Βενιζέλος (έχουν συναντηθεί μπροστά από την Βουλή στην ταινία "Ένα αστείο κορίτσι")
Τατιάνα Στεφανίδου - Ξενοφών (ο Ξενοφών θεωρείται ο πρώτος δημοσιογράφος - και ο πρώτος που έκανε μεσημεριανάδικο γράφοντας κουτσομπολιά για τον Σωκράτη)
Σίσσυ Χρηστίδου - Μέγας Αλέξανδρος (τους συγκρίνω διότι και οι δύο έχουν άπειρες απεικονίσεις)
Τζούλια Αλεξανδράτου - Lucius Licinius Crassus (ο Κράσσος εθεωρείτο από τον μαθητή του Κικέρωνα ως ο μέγιστος ρήτορας της εποχής του - αντιστοίχως η Τζούλια θεωρείται από τον μαθητή της Κωνσταντίνο Καντακουζηνό ως η πιο ευφραδής εγχώρια σελέμπριτι).

Φτιάξτε μόνοι σας το αγαπημένο σας ζευγάρι και κερδίστε μια βραδιά στο Δρομοκαΐτειο!

Υ.Γ.2: Όπως συμβαίνει με κάθε αφιέρωμα στην Amy, πρέπει και το παρόν να περιλαμβάνει και ένα βίντεό της (το οποίο είπαμε ότι μου αρέσει):

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Λογική και νομιμότης Ι

Ξημερώματα Τρίτης, ώρα 00:45: Βλέπω (σε επανάληψη μάλιστα) Καρατζαφέρη στο Τηλεάστυ (ναι, είμαι παρανοϊκός, έχει κανείς πρόβλημα;). Τον ακούω να λέει το εξής (καλά, πιο λαϊκίστικα το έλεγε, γιατί το πασπάλισε με λίγο Λιντλ και Καρφούρ): προκειμένου να σταθεί στα πόδια της η Ελλάδα, πρέπει να κρατήσουμε τη νομισματική ένωση (δηλαδή να μείνουμε στο ευρώ), αλλά να φύγουμε από την τελωνειακή ένωση (δηλαδή να επιβάλλουμε δασμούς στα ξένα προϊόντα, ευρωπαϊκά και τρίτων χωρών). Εκεί το καναπεδάκι με χαβιάρι μού πέφτει από το χέρι και σταγόνες από σαμπάνια λεκιάζουν τη σατέν ρόμπα μου.
Έψαξα στο διαδίκτυο, πιστεύοντας ότι δεν άκουσα καλά και διαπίστωσα ότι αυτή τη θέση την έχει διατυπώσει και εντός της Βουλής. Αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος είναι άσχετος ή επικίνδυνος - μάλλον όχι, είναι και τα δύο μαζί.
Η τελωνειακή ένωση, η απαγόρευση δηλαδή επιβολής δασμών μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ύπαρξη κοινού εξωτερικού δασμολογίου της Ένωσης προς τα τρίτα κράτη είναι βασικές αρχές της Ένωσης καθώς αποσκοπούν στη δημιουργία ενιαίας αγοράς (γι' αυτό έγινε η Ένωση, όχι για να εκλέγει ευρωβουλευτές ο κ. Καρατζαφέρης): χωρίς αυτές η ΕΕ απλά παύει να υφίσταται, αφού χάνει το βασικό της αντικείμενο - ενώ το ευρώ που θέλει να κρατήσει ο κ. Καρατζαφέρης είναι απλώς μια επιλογή, δεν είναι απαραίτητο στοιχείο της, γι' αυτό άλλωστε και στην ΟΝΕ δεν συμμετέχουν όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Εντάξει, να μην τα ξέρει αυτά κάποιος άλλος είναι κατανοητό, αν και νομίζω ότι βασικά πράγματα όλοι πρέπει να τα γνωρίζουμε. Αλλά ο κ. Καρατζαφέρης που υπήρξε ένα φεγγάρι ευρωβουλευτής δεν έχει ακούσει τίποτα σχετικό; Ο κ. Αϊβαλιώτης, που δούλευε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τι δουλειά έκανε εκεί; Γιατί αν αγνοείς αυτά τα δεδομένα και παρά ταύτα δηλώνεις ότι δούλευες στην ΕΕ, θα πρέπει ή να σφουγγάριζες τα πατώματα της Επιτροπής ή να ήσουν ο μπουφετζής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (που και πάλι κάτι θα είχε πάρει το αφτί του). Εκτός και αν δεν συμφωνεί μ' αυτή τη θέση του Αρχηγού του (αλλά και πάλι, δεν τον είδα να μιλάει).
Καταλαβαίνω το ΚΚΕ όταν το ακούω τόσα χρόνια να είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: έχει συγκεκριμένη ιδεολογία και πιστεύει ότι κάνει κακό στον ελληνικό λαό και ότι πρέπει να αποχωρήσουμε. Αύτή είναι η θέση του, αν και διαφωνώ. Ο Καρατζαφέρης όμως καταλαβαίνει ότι, όταν λέει πως δεν θέλει την τελωνειακή ένωση, σημαίνει απλά ότι δεν θέλει την Ευρωπαϊκή Ένωση, άρα ταυτίζεται με το ΚΚΕ;

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο κ. Καρατζαφέρης γίνεται πρωθυπουργός και κάνει αυτό που λέει. Τι θα γίνει μετά; Αφού μας κράξει ο σύμπας κόσμος και αφού απομονωθούμε ακόμα περισσότερο πολιτικά, θα συμβούν δύο πράγματα: αφενός η Ελλάδα θα καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για αυτή την κατάφωρη παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου και αφετέρου διάφορες σκληροπυρηνικές κυβερνήσεις θα ζητήσουν να ξεκινήσει η διαδικασία για την αναστολή των δικαιωμάτων της Ελλάδας λόγω σοβαρής παραβίασης των αξιών της Ένωσης (ευτυχώς, να μας πετάξουν έξω δεν προβλέπεται, παρόλο που πολύ θα το ήθελαν). Δηλαδή ο κ. Καρατζαφέρης αυτό που θα έχει καταφέρει με τον λαϊκισμό του θα είναι να μας φορτώσει με ακόμη μεγαλύτερα πρόστιμα και να ξεφτιλίσει ακόμη περισσότερο τη χώρα.
Και μια και είπα για πρόστιμα, να θυμίσω ότι σε λίγο καιρό η Ελλάδα θα αρχίσει να πληρώνει πρόστιμα σχεδόν 6 εκατομμύριων ευρώ/ημέρα λόγω των παράνομων χωματερών της. Κάντε τον πολλαπλασιασμό και δείτε πόσο βγαίνει το χρόνο. Εγώ δεν τολμώ να τον κάνω. Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να δείτε πού θα πάνε οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις. Και όλα αυτά όταν στη Γαλλία έχουν αφήσει πίσω το στάδιο των ΧΥΤΑ και έχουν φτάσει να παράγουν ενέργεια από τα σκουπίδια - ενώ εμείς τα πετάμε ακόμα σε ρέματα. Και για τα πρόστιμα που έρχονται μάλλον δεν φταίει η ΕΕ που εδώ και χρόνια μας έχει προειδοποιήσει, αλλά το δικό μας Υπουργείο Περιβάλλοντος που κάτι δεν κάνει καλά. Αλλά δεν βαριέσαι, είμαστε λαρτζ τύποι εμείς.


Μετά από τον παραλογισμό του κ. Καρατζαφέρη είπα να γυρίσω σε κάτι πιο λογικό και έβαλα Λιακόπουλο.
Απορία: έχει βγάλει ένα καινούργιο βιβλίο, ένα "Γιατί και πώς ζουν ανάμεσά μας;" τόμος 22, 87 ή 542 (δεν θυμάμαι καλά) με εξώφυλλο έναν νίντζα. Ξέρει κανείς αν σκοπεύει να βγάλει και βιβλία με τα χελωνονιντζάκια; Θέλω να το πάρω δώρο σε έναν ανιψιό μου.

Ειμί Κωνσταντίνος ο τηλεθεατής της ζώνης του λυκόφωτος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Η παρέμβαση μου θα συνεχιστεί με προσέγγιση σε πτυχές των πρόσφατων γεγονότων, που φοβάμαι ότι δεν θα αρέσει σε μεγάλο μέρος του κοινού του παρόντος ιστολογίου, αλλά τι να κάνουμε - έχω και μια ανάρτηση-υπερθέαμα για τα ΜΑΤ έτοιμη, αλλά μ' έχει φάει η σοβαρότητα τις τελευταίες μέρες.

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011

Υποθήκαι προς το Γένος

"Aυτοί μας μεταχειρίζονται ως άλογα κτήνη, μας καταβαρύνουσι με φόρους ανυποφόρους, τους κόπους των χειρών ημών και τους ιδρώτας του προσώπου κατατρώγουσιν αναισχύντως"
(Το πλήρες κείμενο του Αδαμαντίου Κοραή εδώ)


Εκ προμελέτης
 
Κοινωνικό∙ ΜΑΤ! Κράτος∙ ΜΑΤ! Δικαίου∙ ΜΑΤ!
Τρεις λέξεις ματωμένες. Γιατί τις δείρατε;

(Παραλλαγή του επιγράμματος "Από βλακεία" (1968) του Γιώργου Σεφέρη)


 
- Η γενιά του Εμφυλίου έδερνε τη γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά του Πολυτεχνείου δέρνει τη γενιά του Μνημονίου. Υπομονή: κάποτε θα έρθει και η δική σας σειρά να δείρετε.

- Πρέπει να διδαχθείτε από τη δυναστεία των Άσαντ στη Συρία: ο πατέρας Άσαντ, αφού σφαγίασε το 1982 την πόλη Χάμα που είχε εξεγερθεί εναντίον του, άφησε το κέντρο της ισοπεδωμένο, για να μαθαίνουν οι επόμενες γενιές τι θα πάθουν αν εξεγερθούν. Προτείνω να αφήσετε και εσείς εσαεί το κέντρο της Αθήνας όπως ήταν στις 29 Ιουνίου 2011.

- Στο facebook της Νέας Δημοκρατίας κάποιος γράφει το σύνθημα: "Ελλάς - Ελλάς - Αντώνης Σαμαράς". Υπάρχουν στ' αλήθεια άνθρωποι που στις επόμενες εκλογές θα ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία; Αν ναι, γιατί και πώς ζουν ανάμεσά σας;

- Όταν ένα κόμμα που έχει την εξουσία αποτύχει, δεν το επανεκλέγεις ύστερα από 4 χρόνια. Περιμένεις 30 χρόνια να αλλάξει μυαλά και ανθρώπους (όλους, όχι μόνο αρχηγό) και τότε το ξανασυζητάμε.

- Ο Λίνκολν είχε πει ότι καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη ζημιά που να μην μπορεί να διορθωθεί στις επόμενες εκλογές. Ο Λίνκολν έζησε στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα, όχι στην Ελλάδα του 21ου.

- Ποτέ μην πιστέψεις ότι η κυβέρνησή σου είναι η πιο επικίνδυνη για τη χώρα. Η επόμενη που θα εκλέξεις θα είναι ακόμη χειρότερη.

- Πρότυπο σας είναι η Κίνα: έχετε ακραίο νεοφιλελευθερισμό σε συνδυασμό με κατάληψη κάθε σημαντικής θέσης από ανθρώπους των κομμάτων. Όταν εξισωθούν το επίπεδο διαβίωσης και οι μισθοί σας με τους κινέζικους, τότε οι δύο σημαντικότεροι πολιτισμοί θα έχουν επιτέλους ενωθεί.

- Όταν πολιτικά σεσημασμένοι ψεύτες σού λένε ότι λεφτά υπάρχουν και εσύ τους πιστεύεις, η μόνη δικαιολογία σου είναι να έχεις ικανότητα αντίληψης 10χρονου, να μιλάς τσάτρα-πάτρα ελληνικά και τα περισσότερα χρόνια της ζωής σου να τα πέρασες στο εξωτερικό - δηλαδή δικαιολογείσαι μόνον αν είσαι πρωθυπουργός.

- Όταν η αγανάκτησή σου γίνεται μια χλιαρή σούπα από άσφαιρα πολιτικά αιτήματα, όπου ο καθένας χώνει ό,τι τον πονεί και ό,τι τον συμφέρει, κάποια στιγμή θα σου τη δώσουν να τη φας με το ζόρι. Την επόμενη φορά φρόντισε να ξέρεις καλά ποιος είσαι και τι ζητάς.

- Όταν εξαπατάσαι μία φορά είσαι αφελής, βλάκας ή καλοπροαίρετος και δικαιούσαι να τιμωρήσεις αυτόν που σε εξαπατά. Όταν όμως εξαπατάσαι επί δεκαετίες, εξαπατάσαι γιατί το θέλεις και γιατί σε συμφέρει. Οπότε άσε τις κρεμάλες, γιατί, εκτός από τον απατεώνα, θα πρέπει να κρεμάσεις και τον εαυτό σου. Επιδίωξε καλύτερα ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που κοστίζει λιγότερο και είναι και αποτελεσματικότερο.

- Μη νομίζεις ότι κάνεις επανάσταση, γιατί οι αληθινές επαναστάσεις μυρίζουν μπαρούτι, όχι τσίκνα. Αλλά όταν το καταλάβεις, είναι ήδη πολύ αργά, γιατί κάθε μυρωδιά καλύπτεται από αυτή του δακρυγόνου.

- Η πρόοδος έρχεται συνήθως με επαναστάσεις ή αλλαγές, όχι με ομαδική ψυχοθεραπεία και ασκήσεις μούντζας. Και επειδή δεν σε κόβω ακόμα έτοιμο για επανάσταση, ζήτα συγκεκριμένες αλλαγές - στις αλλαγές μην ξεχάσεις να βάλεις μέσα και τον εαυτό σου.


- Το 2021 θα γιορτάσετε 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821. Καθώς πάτε με γοργό βήμα προς τα πίσω, έως τότε θα έχει μηδενιστεί το κοντέρ και η Ελλάδα θα πρέπει να απελευθερωθεί ξανά.


Ειμί Κωνσταντίνος ο e-Αδαμάντιος Κοραής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Γράφω στο β' πρόσωπο και βγάζω την ουρά μου απ' έξω όπως πάντα, γιατί εγώ, μόλις υιοθετήσετε τις υποθήκες μου και ξεκινήσετε τον Αγώνα, θα πάω στο Παρίσι για να εμπνέομαι φλογερές αναρτήσεις, να διοργανώνω φιλελληνικά γκαλά και να σας στέλνω βόλια για τον Αγώνα.
Υ.Γ.2: Άντε, σπίτια σας τώρα. Τόσα χρόνια νεοφιλελευθερισμό δεν ψηφίζαμε; Εγώ τουλάχιστον ψηφίζω νεοφιλελευθερισμό δαγκωτό, γιατί οι Καντακουζηνοί είναι μέρος του συστήματος. Φαντάζομαι ότι και εσείς ανήκετε στην αριστοκρατία και σας συμφέρει ο νεοφιλελευθερισμός. Τι; Εσάς δεν σας συμφέρει; Και τώρα μου το λέτε;!

Τρίτη 28 Ιουνίου 2011

Δίστομα, LED wall, ηλιακά κάτοπτρα, Κέννεντυ - α, και 70 εκατομμυριάκια


Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, όπως ενδεχομένως έχετε αντιληφθεί, είναι λάτρης του ύφους ζωής (βαρβαριστί: λαϊφστάιλ). Ενθουσιάζεται με το γεγονός ότι καίγεται η γούνα μας και παρά ταύτα η πρωινοαπογευματινή ζώνη ζει εις ένα σύμπαν όπου δεν υπάρχουν παρά μόνον τηλεοπτικές εκπομπές, γάμοι, βαφτίσια, γεννητούρια και χωρισμοί. Είμαι σίγουρος πως, αν πτωχεύσουμε, οι εκπομπές αυτές θα έχουν δηλώσεις της Μαίρης Συνατσάκη για την πτώχευση, θα δείχνουν πόσα λεφτά έχασαν οι σταρς και θα έχουν κουίζ "ποιος γνωστός παρουσιαστής έσπασε γνωστό βιολογικό παντοπωλείο προκειμένου να μην στερηθεί τα αγαπημένα του βιολογικά αγγούρια;"

Το θέμα μας σήμερον δεν είναι το απλόν και τετριμμένον λαϊφστάιλ με τας μπουζουκτζούδας και τας παρουσιαστρίας. Αυτά είναι για την πλεμπαρίαν. Εμείς (εγώ και ο Ιωάννης ΣΤ' δηλαδή), ως αληθείς αριστοκράται, δεν ασχολούμεθα παρά φευγαλέως με την μεσημεριανήν ζώνην, ενώ παρακολουθούμε ανελλειπώς το υψιπετές λαϊφστάιλ της Καθημερινής και της κυρίας Ελένης Μπίστικα (δυστυχώς δεν βρήκα εις το διαδίκτυον το αρχείον του περιοδικού "Κ" της Καθημερινής με τα φωτορεπορτάζ των "Ελμπιστευτικών" της).
Εκεί, παραδείγματος χάριν, θα μάθουμε για τις εν Ελλάδι δραστηριότητες της κυρίας Μουμπάρακ (διαβάστε το άρθρον να ξεστραβωθείτε, που δεν ξέρετε ούτε πώς λέγεται η γλυκιά βασίλισσα του Μπαχρέιν, άσχετοι - αλήθεια, εκεί χάμω εις το Μπαχρέιν ο λαουτζίκος ακόμη εξεγείρεται ή ο σύζυγος της γλυκιάς βασίλισσας Sabeeka ήτο αποτελεσματικότερος του συζύγου της κυρίας Μουμπάρακ;)
Βεβαίως έχουμε και άλλα ρεπορτάζ: για Πρέσβεις Καλής Θελήσεως, (εδώ ακόμη μία σύζυγος-πρέσβειρα, η κυρία Mehriban Aliyeva, σύζυγος του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, γνωστού για τους δημοκρατικούς του αγώνες), παρουσίαση του ημερολογίου του Συλλόγου "Φίλοι του Ελαφρού Τραγουδιού 2010" ("what the fuck?", αναρωτιέται ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ'), απονομή στον κ. Αριστείδη Αλαφούζο του Παρασήμου του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου, Χρυσών Ακτίνων και Ροζέτας από τον Αυτοκράτορα Ακιχίτο διά χειρός του πρέσβη Ιαπωνίας κ. Kitamura ("what the fuck again?", ξαναπετιέται ο μπάρμπας μου - αλλά μάλλον εκνευρίστηκε που δεν τον κάλεσαν στη σχετικήν γιορτήν και δεν χλαπάκιασε "τα φαγητά, μεζέδες και φρέσκα πελαγίσια ψάρια, αλλά ιδίως τα σπιτικά γλυκά, τα σοροπιαστά μήλα, το κυδώνι με κονιάκ, συνοδευόμενο με παγωτό καϊμάκι και γιαούρτι"), εγκαίνια έκθεσης Βολανάκη στο Ναυτικό Μουσείο (εδώ να δείτε ορίτζιναλ σελεμπριτομάνι - τα βραβεία MAD δεν πιάνουν μία μπροστά στον Βολανάκη), έκκληση για κορδέλες γραφομηχανών (το ωραίον δεν είναι η έκκλησις, αλλά το ότι υπήρξε κόσμος που απήντησε - χμ, καλή ιδέα: σκέπτομαι να απευθύνω και εγώ έκκλησιν για επεξεργαστήν Intel Core i5-450M και, αν πιάσει, δευτέραν έκκλησιν για iPad 2), παρουσίασις νέων υποψηφίων βουλευτών ("αμφότερες κόρες πρώην υπουργών by the way", παρατηρεί ευστόχως ο Ιωάννης ΣΤ') και πολλά άλλα. 
Για να μην σας κουράζω, διαβάζω Καθημερινή και Ελένη Μπίστικα, όταν θέλω να ενημερωθώ για δραστηριότητες πρέσβεων (κανονικών και Καλής Θελήσεως), φιλανθρωπικά γκαλά, εκθέσεις έργων τέχνης, συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής, δραστηριότητες του Athens Golf Γλυφάδας ή να δω συνδυασμούς που δεν έχω καταφέρει ακόμη να επιτύχω (γάμος Γουίλιαμ-Κέητ + θάνατος Λάκη Σάντα + κατάκτηση κυπέλλου από την ΑΕΚ + Ανθοκομική Έκθεση Κηφισιάς - τώρα θα πω εγώ "what the fuck?") - εντάξει υπάρχουν και πολλά άλλα άρθρα, αλλά εγώ, όπως πάντα, διαλέγω για εσάς τα εκλεκτότερα φιλέτα.

Η αφορμή να εκτοξεύσω το σημερινόν μου υγρόν πυρ κατά της συγκεκριμένης δημοσιογράφου ήτο η χθεσινή εκπομπή Σκάι Life: μετά την διαφήμισιν πηγαίνετε εις το 11:11. Εκεί θα ακούσετε για άρθρον του Spiegel (για τους γερμανομαθείς το άρθρον εδώ) που μας τα χώνει για τον προϋπολογισμόν των Special Olympics (κόστος διπλάσιον σε σχέσιν με τους προηγούμενους αγώνες - καλά, είμαστε μαθημένοι στα διπλάσια κόστη) και αμέσως μετά (εις το 13:13) την θυμωμένην απάντησιν της κυρίας Μπίστικα, πρέσβειρας Καλής Θελήσεως (ΚΑΙ ΑΥΤΗ;) των Special Olympics (Α, ΟΚ), η οποία λέει για Δίστομα, για την ιστορία της, τον εθελοντή Οικουμενικό Πατριάρχη, το LED wall, τα ηλιακά κάτοπτρα στην Πνύκα, τους Κέννεντυ και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα, αλλά για τις σπατάλες και τους ξεχειλωμένους προϋπολογισμούς κουβέντα δεν λέει η δημοσιογράφος, παρά τα 50 χρόνια πείρας της - ούτε για το πόσο θα άλλαζε η ζωή των παιδιών των Special Olympics στην χρεοκοπημένη Ελλάδα, αν αυτά τα 70 εκατομμύρια πήγαιναν στην Πρόνοια.

Συγγνώμη, μπορεί η κυρία Μπίστικα να θύμωσε με το Spiegel, αλλά και εγώ έχω θυμώσει μαζί της, γιατί δεν γίνεται να βλέπει μόνον τις χαρές, τα πάρτι και τις φιέστες - όπως παλιότερα έβλεπε μόνον με πόση αγάπη, χαρά και στοργή κάποιες φιλάνθρωπες κυρίες αγκαλιάζουν παιδάκια, αγνοώντας τους συζύγους τους και την όχι και τόσο φιλάνθρωπον δράσιν τους.
Και κάτι ακόμα: αν το  αριστοκρατικόν λαϊφστάιλ μάς κοστίζει τόσο ακριβά, συγγνώμη (again) αλλά ψηφίζω δαγκωτό ρεπορτάζ και δηλώσεις Άντζελας Δημητρίου για τους Αγανακτισμένους.

Ειμί Κωνσταντίνος ο  θυμωμένος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

Η κίνηση των 11,5 Αυτοκρατόρων

Μετά την κίνησιν του Μίκη Θεοδωράκη και της Σπίθας, των 32 του "Τολμήστε" (το κείμενό τους εδώ), των 300, των 132.000 Αγανακτισμένων και άλλων, έρχεται επιτέλους η σειρά της "Κίνησης των 11,5 Αυτοκρατόρων". Το παρόν ιστολόγιον σε ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ δημοσιεύει το κείμενον τους (σημείωσις: οι υπογράφοντες Αυτοκράτορες είναι δώδεκα, αλλά τον Αυτοκράτορα Ηρακλεωνά τον υπολογίζουμε για μισή μερίδα, γιατί ούτε χρόνο δεν έκλεισε εις τον θρόνον):


ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ!

Εμείς, οι πιστοί εν Χριστώ τω Θεώ βασιλείς και Αυτοκράτορες Ρωμαίων, θέλουμε με το κείμενό μας αυτό να εκφράσουμε την αγωνία μας για την Αυτοκρατορία μας και το μέλλον της. Είναι σε όλους σαφές ότι οι ώρες είναι κρίσιμες και οι Πετσενέγκοι δανειστές μας μας πιέζουν ασφυκτικά. Νέα δάνεια, νέα μέτρα και νέο χρέος που δεν θα πληρωθεί ποτέ, παρά μόνον αν ξεπουληθούμε όλοι στα παζάρια της Ανατολής ("έλα, καλέ κυρία, πάρε, και Αθηναίο χίπστερ έχω σήμερα, και Κρητικό μουστακαλή, και Μακεδόνα έχω - μην τον μπερδέψεις μόνο με Σκοπιανό, γιατί έχει και μια αξιοπρέπεια...")
Ο Λαός, που τόσα χρόνια έχαφτε ό,τι του έλεγαν και όσα τον βόλευαν άρχισε να αγανακτεί και να αντιδρά. Ωστόσο αντιδρά ως μάζα, όχι ως κυρίαρχος Λαός. Ζητά να φύγουν οι κλέφτες, να κοπεί η βουλευτική ασυλία, να πάει κάποιος φυλακή (πήγε ο Στρος-Καν, δεν σας αρκεί;), να σταματήσει να τρώει ένας χοντρός κύριος που ούτε που θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι και τι ρόλο βαράει, να προσγειωθούν ελικόπτερα πάνω στη Βουλή και να πέσει σε κάποιους (εκτός από τρελή μούντζα) και ξύλο - χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για 48 βουρδουλιές στην πλάτη ή απλώς κίνκυ μπατσάκια στα πισινά.
Ακόμα όμως και αν γίνουν όλα αυτά, το πρόβλημα είναι εδώ, μας απειλεί και ζητά λύση. Και δεν αρκεί ένα "ουστ ρε!" για να φύγει. Δεν αρκεί μόνον η διαμαρτυρία, χρειάζεται και πρόταση. Τη διαμαρτυρία κατά των πολιτικών, των ΜΜΕ, της πλουτοκρατίας κτλ. την έχουμε εμπεδώσει. Η πρόταση όμως -και αυτή είναι που απαιτεί ευθύνη- ποια ακριβώς είναι; Γιατί ιδέες έχουν ακουστεί πολλές, άλλες ριψοκίνδυνες, άλλες ενδιαφέρουσες, άλλες ανεδαφικές, άλλες εφικτές. Αρκετά ακούστηκαν στις συνελεύσεις των πλατειών, αρκετά γράφτηκαν: πρέπει επιτέλους να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις, οι οποίες θα αποτελούν και τη βάση αντιπαράθεσης ή συνομιλίας με την εξουσία:
Υπάρχει ένα Μνημόνιο που δίνει χρήματα και σε αντάλλαγμα επιβάλλει μέτρα. Το θέλετε; Αν όχι, τι συγκεκριμένα πρέπει να γίνει; Θέλετε επαναδιαπραγμάτευσή του και, αν ναι, με ποιους όρους; Και τι πρέπει να γίνει, αν δεν τους κάνουν δεκτούς οι δανειστές μας; Αν από την άλλη θέλετε να απαλλαγούμε εντελώς από τις δανειακές συμβάσεις, τι αντιπροτείνετε για να βρούμε χρήματα; Ή προτιμάτε τη χρεοκοπία (αναλαμβάνοντας την ευθύνη), όπως προτείνεται από πολλούς ως η ενδεδειγμένη λύση; Θέλετε να μείνουμε στο ευρώ ή να επιστρέψουμε στη δραχμή; Ομοίως, ποια η θέση σας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ποιες θέσεις πρέπει να στηρίξει η χώρα μας εντός αυτής; Αν φύγουν αυτοί που τώρα κυβερνούν, ποιοι θέλετε να έρθουν στη θέση τους; Ποιες συγκεκριμένες συνταγματικές αλλαγές θέλετε; Και κυρίως: ποια η θέση σας για την οικονομία: καπιταλισμός, σοσιαλισμός ή τρίτος δρόμος (εδώ ξερνάμε βατράχια και οι 11,5 Αυτοκράτορες) και σε ποια ακριβώς μορφή;
Αρκετά αγανακτήσατε με τους άλλους (παρεμπιπτόντως, με την ψήφο σας, τη φοροδιαφυγή σας, τις παράνομες επιδοτήσεις σας, τα φακελάκια σας, τα βύσματά σας, τη μικροαστική νεοπλουτέ βλαχογκλαμουριά σας και τόσα άλλα νεοελληνικά θα αγανακτήσετε ποτέ ή γι' αυτά τσιμουδιά;). Γνώμη μας είναι ότι, αν θέλετε να είστε πολίτες, πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσετε με πλήρη ευθύνη των συνεπειών. Αλλιώς θα μείνετε μια ζωή Αγανακτισμένοι."

Υπογραφές:
Κωνσταντίνος Α' ο Μέγας
Ιουλιανός ο Παραβάτης
Βασιλίσκος
Ηράκλειος
Ηρακλεωνάς
Ειρήνη η Αθηναία
Μιχαήλ Γ' ο Μέθυσος
Μιχαήλ Ε' ο Καλαφάτης
Ρωμανός Δ' Διογένη
Ισαάκιος Β' Άγγελος
Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός
Ιωάννης Η' Παλαιολόγος

Ειμί Κωνσταντίνος ο συνυπογράφων και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Το παρόν κείμενον συνετάγη τη πρωτοβουλία του μπάρμπα μου, του Ιωάννου ΣΤ'. Αι υπογραφαί των ανωτέρων μπουμπουκιών είναι αυθεντικαί (όποιος τις αμφισβητεί, ας πάει να ρωτήσει τους ίδιους).
Υ.Γ.2: Επειδή με τις ανοησίες των Αυτοκρατόρων χάνω πελατείαν, από την επομένην ανάρτησιν θα αρχίσω να σχολιάζω μόνον σοβαρά θέματα, αυτά δηλαδή που απασχολούν κάθε σύγχρονον ελληνικόν σπίτι: αποχωρήσεις από το Dancing, ειδήσεις των 8, γάμος Μοιραράκη, νέα βιβλία Λιακόπουλου, διαζύγιον Μακρόπουλου, υποβιβασμός Ηρακλή κτλ.

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Αγανάκτησις

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έφιππος ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων ηγείται λαού, στρατού και κλήρου (διακρίνεται ο αγανακτισμένος μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος) και παρουσιάζει εις τον πρωθυπουργόν Γ. Παπανδρέου τα αιτήματα των Αγανακτισμένων (ο πρωθυπουργός και πολλοί Αγανακτισμένοι φορούν φέσι λόγω των χρεών)

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός δεν έχει πάει ακόμη εις το Σύνταγμα, διότι ευρίσκεται ακόμη εκτός Αθηνών. Έκανα όμως ένα πέρασμα από τον εν Θεσσαλονίκη Εκρού Πύργον (εγώ τον ήξερα Λευκόν το 1348 που πήγα τελευταία φορά, αλλά από τότε έχουν να τον ασβεστώσουν), ωστόσο υποψιάζομαι ότι άλλη είναι η χάρις του Συντάγματος: εκεί τουλάχιστον μπορείς να μουντζώσεις και κανέναν βουλευτή, ενώ εις τον Εκρού Πύργον μόνον τους ποδηλάτας που παρολίγον να με δολοφονήσουν εμούτζωσα (από τον ζήλον τους εις την ποδηλασίαν ήτο προφανές ότι επρόκειτο περί φανατικών Ζηλωτών, θανασίμων εχθρών του Ιωάννου ΣΤ' κατά τον εμφύλιον του '40  - του 1340 εννοώ). Μπορεί λοιπόν ακόμη να μην έχω κατεβεί εις το Σύνταγμα, ωστόσο επειδή είμαι μετρ εις τον χειρισμόν του χρόνου, θα σας περιγράψω ως ιστορικόν γεγονός τι θα συμβεί έτσι και αποφασίσω να κατέβω:

Κατόπιν προσκλήσεως να κατεβούμε όλοι εις τας πλατείας που απηύθυνε ο πνευματικός πατήρ των μπλόγκερ, μητροπολίτης Αμβρόσιος (μάλλον ο εν λόγω θα ενεθυμήθη ωραίας στιγμάς μαζικού αγώνος), ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός εγκαταστάθηκε μονίμως εις την πλατείαν Συντάγματος (θα πρέπει πάντως κάποτε να κάνω ειδικόν αφιέρωμα εις το συγκεκριμένον ιστολόγιον, διότι έχει πολύ ψωμί). Η αυτοκρατορική σκηνή ήτο στημένη με όλα της τα λάβαρα εις την πλέον καίριαν οχυρωματικήν θέσιν (μπροστά από τα Μακντόναλντς), προκειμένου να ελέγχει όλα τα στρατηγικά σημεία της πλατείας: Μακντόναλντς, Έβερεστ, Πίτα Παν, Πάμπλικ κτλ. - διότι το πλέον σημαντικόν είναι ο ανεφοδιασμός εις τρόφιμα και καφέδες. Ο Κωνσταντίνος, μόλις ετελείωσε το "Πολύ μπλα-μπλα" -και λίγο πριν ξεκινήσει το "Αξίζει να το ζεις"- είπε να κάνει διάλειμμα και να βγει από την σκηνήν του για να ξεμουδιάσει ενώσει την φωνήν του με τα δίκαια αιτήματα των διαδηλωτών. Και εκεί άρχισαν αι παρεξηγήσεις: βλέποντας ισπανικάς σημαίας και κάτι συνθήματα εις την ισπανικήν ενόμισε ότι επρόκειτο για διαμαρτυρίαν οπαδών της Ρεάλ, αλλά μόλις πήγε να πει κάτι εις τα ισπανικά ("perdón" συγκεκριμένως - υπάρχει σχετικόν ηχητικόν ντοκουμέντον), το πλήθος, περνώντας με μάλλον για Ισπανόν αντιπρόσωπον των Indignados, άρχισε να φωνάζει "εσένα θέλουμε" (α, συγγνώμη: αυτό είναι από άλλη διαδήλωση στο Σύνταγμα).
Τέλος παντων, επειδή πάντοτε είμαι θετικός εις τας εκδηλώσεις θαυμασμού του πλήθους, εδέχθην να αναλάβω την ηγεσίαν του κινήματος και αμέσως ωργάνωσα δράσεις (χμ, αυτό ακούγεται ολίγον τι πασοκικόν): αρχικώς εστήθη ένα μεγάλο πανό με το κεντρικόν αίτημα των διαδηλωτών (ΡΕ ΟΥΣΤ), ώστε να είναι ορατόν από τους δορυφόρους. Κατόπιν συνετάγη λίστα με τα υπόλοιπα αιτήματα και συγκεκριμένως με τι έχει αγανακτήσει ο καθένας (ολίγον τι δύσκολον, διότι δεν είχαν όλοι την ίδιαν αγανάκτησιν και έπρεπε να επιλέξω τα καλύτερα):
Να φύγει το Μνημόνιο - να φύγει ο Παπανδρέου - να φύγει και ο Σαμαράς - η Παπαρήγα να φύγει; Να φύγει κι αυτή! - να φύγουν γενικώς οι πολιτικοί - να φύγουν οι εργοδότες - να φύγει το ΔΝΤ - να φύγουν οι Ευρωπαίοι - να φύγει ο καπιταλισμός - όχι, φύγουν οι κομμουνιστές - να φύγουν οι κλέφτες - να φύγουν οι μετανάστες και όσοι μείνουν να κλειστούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης - όχι, να φύγουν οι ρατσιστές και να νομιμοποιήσουμε όλους τους μετανάστες - να φύγουν οι φοροφυγάδες - να φύγουν οι αγρότες που πήραν παράνομες επιδοτήσεις - να φύγουν οι υπάλληλοι που κάνουν πλασματικές υπερωρίες - να φύγουν οι νοσηλευτές που διορίζονται για 3 χρόνια στα νοσοκομεία και μετά κάνουν μετατάξεις σε παιδικούς σταθμούς και τα νοσοκομεία μένουν συνεχώς χωρίς νοσηλευτές, για να γίνουν νέες προκηρύξεις και να γίνουν νέες μετατάξεις - να φύγουν οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια - να φύγουν οι κρατικοδίαιτοι (χμ, αυτό μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτούμε) - να φύγουν τα "τραπεζάκια" από τα Πανεπιστήμια -  όχι, να φύγει η ελίτ των πανεπιστημίων - να φύγουν οι δημοσιογράφοι - όχι, να φύγουν τα μπλογκ - να φύγουν οι αστυνομικοί που δέρνουν πολίτες - όχι, να φύγουν οι κακοποιοί που σκοτώνουν αστυνομικούς - να φύγει ο Τρύφωνας Σαμαράς από το Dancing (σ' αυτό νομίζω ότι συμφωνεί όλη η πλατεία) - να φύγει το ΕΣΡ - να φύγει ο Μάρκος Σεφερλής (αυτό το αίτημα είναι δικό μου) - να φύγουν οι Νεφελίμ - να φύγουν οι Ελοχίμ (ή να μείνουν; δεν ξέρω) - να φύγουν οι Γερμανοί (οι Γερμανίδες να μείνουν) - να φύγουν τα δελτία των 8 (και των 9) - να φύγουν τα σκουπίδια από την πόλη - να φύγει το χρέος - να φύγουν οι τράπεζες - να φύγουν  τα αγγουράκια Ισπανίας (έχουμε δικά μας αγγούρια μεγαλύτερα) - να φύγουν οι εργατοπατέρες - να φύγει το Εργαστήριο Φασματοσκοπικών Εφαρμογών (δεν καταλαβαίνω καν τον τίτλο του, οπότε να ΦΥΓΕΙ!) - να φύγουν όσοι φοράνε γυαλιά, είναι πάνω από 1,82 και δεν τους αρέσει ο αρακάς - να φύγει το iPad1 (για να έρθει το iPad2) - να φύγουν οι Βένετοι για να έρθουν οι Πράσινοι - να φύγουν οι βενιζελικοί, για να έρθουν οι αντιβενιζελικοί.
Δημιουργείται βεβαίως το ερώτημα: αν φύγουν όλοι αυτοί ποιος θα μείνει σ' αυτή τη χώρα; Απάντησις: ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός που είναι και όμορφος και τσαχπίνης και πρόθυμος να ικανοποιήσει όλα τα γούστα προκειμένου να ανέλθει εις την εξουσίαν - μετά όμως δεν σας εγγυάται τίποτα.

Ειμί Κωνσταντίνος ο αγανακτισμένος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έχω ήδη αγανακτήσει με την  αγανάκτησιν: όταν απευθύνεσαι εις την εξουσίαν πρέπει να έχεις σαφή πολιτικήν θέσιν.
Υ.Γ.2: Ενδιαφέρον το αίτημα για άμεση δημοκρατία. Ωστόσο συχνώς (μάλιστα προ διετίας) είχαμε την ευκαιρίαν για δημοκρατικάς επιλογάς και επελέξαμε (το ότι μας την έφεραν δεν νομίζω ότι αρκεί ως δικαιολογία, αφού ξέραμε με τι έχουμε να κάνουμε).
Υ.Γ.3: Η εικόνα που κοσμεί την παρούσαν ανάρτησιν είναι από την Επανάστασιν της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 (της οποίας το οικονομικόν και κοινωνικόν υπόβαθρον ομοιάζει με το σημερινόν, αν και η οργάνωσις, ο στόχος και τα αιτήματα διαφέρουν). Οι τότε Αγανακτισμένοι συγκεντρώθηκαν εις το Σύνταγμα και έκαναν επανάστασιν. Σημειωτέον ότι στις 3 του Σεπτέμβρη γιορτάζει και το ΠΑΣΟΚ. Πουτάνα ιστορία.
Υ.Γ.4: Ξέρει κανείς τι απέγιναν τα golden boys που εξεδιώχθησαν κακήν-κακώς; Μήπως βρήκαν δουλειά εδώ;

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

No (more) coal

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έχει ασχοληθεί κατά το παρελθόν με το ζήτημα της απαγορεύσεως του καπνίσματος και μετά μεγάλης θλίψεως δηλώνει ότι είναι κοινή διαπίστωσις πλέον ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται. Παρουσιάζονται διάφοροι λόγοι, όπως επί παραδείγματι ότι είναι φασιστικόν μέτρον ή ότι οι Έλληνες είναι λαός περήφανος και ελεύθερος ή ότι εδώ δεν βάζουν μέσα τον Τσουκάτο και τους υπουργούς της ΝΔ για το Βατοπέδι, το τσιγάρο τους πείραξε ή ότι θα πέσει ο τζίρος των καταστημάτων και άλλα - με μίαν λέξιν: ανοησίες.
Προσεπάθησα να αναζητήσω την αληθή αιτίαν της αποτυχίας του νόμου αλλά ματαίως, ώσπου παρακολουθώντας τυχαίως την ΕΡΤ (μάλλον διάλειμμα από τας ειδήσεις του Star θα έκανα), βρήκα τελικώς τον λόγον, ο οποίος ουχί μόνον δικαιολογεί την απείθειαν των καπνιστών, αλλά κοντεύει να με αναγκάσει και εμένα να το ξεκινήσω:


Ειμί Κωνσταντίνος ο καπνιστής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Άσυλο ανιάτων


Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί με το θέμα της Νομικής, διότι δεν ανταποκρινόταν εις την υψηλήν στάθμην των θεμάτων που έχει κατά καιρούς αναλύσει (π.χ. πριγκιπικοί γάμοι, Πάμελα Άντερσον κτλ.).  Ωστόσο, αλλάζει γνώμην, διαπιστώνοντας ότι το γενικόν σύστριγγλον είναι έτι γελοιωδέστερον. Και τούτο ουχί λόγω του θέματος αυτού καθεαυτού (με τους μετανάστας θα ασχοληθώ εις το μέλλον), αλλά λόγω των διαφόρων μπουρδών που ακούστηκαν επ' ευκαιρία.

1. Χθες το πρωί ο δημοσιογράφος κ. Μανώλης Κοττάκης ομιλούσε εις την ΝΕΤ περί του θέματος, ξεκινώντας με την αναφοράν κάποιων πραγμάτων που θεωρούσε δεδομένα: μεταξύ  αυτών και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, που ισχύει για όλους τους πολίτας και επομένως και για τους μετανάστας (την ακριβή διατύπωσιν δεν την συγκράτησα, αλλά αυτό ήταν το περιεχόμενον). Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι όμως κατοχυρώνεται μόνον για τους Έλληνες εις το Σύνταγμα (και οι μετανάσται δεν είναι τέτοιοι). Για τους αλλοδαπούς υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις, αλλά εις αυτούς δύνανται να τεθούν επιπλέον περιορισμοί (αφήνω κατά μέρους το αν είναι νόμιμοι ή παράνομοι). Επομένως δεν είναι, άιντε, "είναι δεδομένο" και όλοι έχουν το δικαίωμα να μαζεύονται όπου και όπως γουστάρουν. Υπάρχουν κάποιες λεπτές έννοιες που δεν προσφέρονται για δημοσιογραφικήν ανάλυσιν (φορείς του δικαιώματος, περιορισμοί του δικαιώματος, περιορισμοί των περιορισμών κτλ.). Κατανοητόν (λαϊκιστί: γκέγκε);

2. Ο κ. Αλαβάνος εδήλωσε ότι "δεν είναι Έλληνας όποιος ζητάει την κατάργηση του ασύλου". Απόδειξις ότι και εις τα αγγλικά λέγεται "asylum", λέξις που προέρχεται από την ελληνική αρχαιότητα. Και οι μέτοικοι που δεν έβλεπαν δικαιώματα ούτε ζωγραφιστά αρχαίος θεσμός είναι ("métèque" υπάρχει και εις τα γαλλικά και έγινε και άσμα). Και οι δούλοι είναι επίσης αρχαίος θεσμός. Επομένως, εντός της λογικής του κ. Αλαβάνου, να την πω κι εγώ την μπούρδα μου; "Όποιος δεν έχει δούλους δεν είναι Έλληνας". Την είπα και ησύχασα! 
(Οφείλω ωστόσο να πω ότι έχει δίκιον λέγοντας ότι με το συγκεκριμένον γεγονός γίνεται γνωστόν διεθνώς ότι εις την Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα, για το οποίον φταίει η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που έχει καταστήσει την Ελλάδα αποθήκη ανθρώπινης δυστυχίας).

3. Ο ΛΑΟΣ απαντώντας εις την Αριστερά εδήλωσε ότι έκανε έρευναν αγοράς εις ξενοδοχεία των Αθηνών, για να δει πού υπάρχουν σουίτες για τους μετανάστας - βρήκε ελεύθερες μόνον 21. Δεν σχολιάζω την υψηλήν πολιτικήν ανάλυσιν που μας προσφέρουν πάντοτε απλόχερα οι επίσημες δηλώσεις του κόμματος. Αναμένω απλώς απάντησιν από τον Πρόεδρον εις το αίτημά μου για πακέτον 7 διανυκτερεύσεων εις το Παρίσι με ημιδιατροφήν για δύο άτομα (θα πάω με τον μπάρμπα μου, τον Ιωάννη ΣΤ'), συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών εισιτηρίων, διαμονής εις βασιλικήν σουίταν εικοσιπεντάστερου ξενοδοχείου, επισκέψεων εις την Disneyland και το πάρκον του Αστερίξ κτλ. Αν δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμον, ας μας βολέψουν εις κανένα διαστημικόν ταξίδιον στο άστρον του Λαγωού.
 
Παρακαλώ πολύ όσους έχουν δημόσιον βήμα να είναι λίγο πιο προσεκτικοί εις τας δηλώσεις τους και να μην λέγουν ό,τι μπούρδα τους κατεβάσει η γκλάβα τους, διότι (εκτός από τα μικρά παιδιά) τους παρακαλουθεί και ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ' - με νύχια και με δόντια τον συγκρατώ από το να βγει εις το Πολύ Μπλα-Μπλα, για να συζητήσει με το πάνελ της Σταματίνας Τσιμτσιλή σχετικώς με το κατά πόσον το πείραμα του CERN είναι εις θέσιν να αποδείξει την ύπαρξιν του μποζoνίου του Χιγκς.


Ειμί Κωνσταντίνος ο λωλοστεφανής και άρτι ωλοκλήρωσα.


Υ.Γ.1: Έκανα το ρεπορτάζ μου και σας παρέχω αποκλειστικάς πληροφορίας: όπως μου απεκάλυψε καθηγητής της Νομικής, το κτήριον όπου εστεγάσθησαν οι μετανάσται έχει μεν εγκαινιασθεί, αλλά επειδή μάλλον δεν ήταν ακόμη εντελώς έτοιμον, παρέμενε κλειστόν. Δηλαδή μετά τα εγκαίνια, οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το ολοκαίνουργιον κτήριον ήσαν 300 παράνομοι μετανάσται και αι φοιτητικαί οργανώσεις που τους έβαλαν εκεί (πάντως χωρίς ζημιές απ' ό,τι μαθαίνω). Αυτά για την σημειολογίαν.
Υ.Γ.2: (συμπεράσματα για το άσυλον κατόπιν πολυετούς μελέτης) Το πανεπιστημιακόν άσυλον καλύπτει: α) σκύλους και ανθρώπους που κυκλοφορούν ελευθέρως και απειλούν καθηγητάς και φοιτητάς ακόμη και εν ώρα διδασκαλίας, β) τα τραπεζάκια και τας αφίσας της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που διαφημίζουν συζητήσεις με καλεσμένους τον Αλέξη Κούγια, την Βάνα Μπάρμπα και τα μέλη της ομάδος ρυθμικής γυμναστικής ή εκδρομάς εις Μύκονον και Αράχωβαν (τρεις τυχεροί θα κερδίσουν αποκλειστικάς δηλώσεις εις το κεντρικόν δελτίον του STAR), γ) τις δυναμικές αριστερές μειοψηφίες, που κάνουν ό,τι γουστάρουν άμα-λάχει-να-ούμ' (κλέβουν κάλπες, απαγορεύουν διαλέξεις -αμφιβόλων, έστω, ιστορικών-, κάνουν καταλήψεις και χτίζουν πρυτάνεις στα γραφεία τους κτλ.). Εννοείται πως η έρευνα και η διδασκαλία δεν προστατεύονται, διότι απλώς δεν υφίστανται - και άμα φτιαχτεί με χίλιους κόπους καμιά βιβλιοθήκη, δεν καλύπτεται από κανένα άσυλο και θα καεί τον Δεκέμβρη, αν γλιτώσει από τους φοιτητάς. 
Υ.Γ.3: Και μέσα εις όλα τούτα, το εξής σουρεαλιστικόν: κολλητά εις το πρώην τρισάθλιον κτήριον της Νομικής, που ευτυχώς ανακαινίσθηκε (για να στεγάσει μετανάστας και λοιπούς) υπάρχει τούτο εδώ (δαπάνη του ιδρύματος "Σταύρος Σ. Νιάρχος", παρακαλώ). Κακώς πήγαν τους μετανάστας εις την Νομικήν. Δίπλα έπρεπε να τους πάνε.

πηγή φωτογραφίας εδώ.

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Οι Ναζί και οι φαιδροί


Διακόπτω το πρόγραμμά μας (γράμμα από το Βατοπαίδι) για να σχολιάσω μίαν είδησιν, η οποία, ενώ σε άλλους προκαλεί ενδεχομένως μέχρι και συναισθήματα εθνικής ανατάσεως, εις εμέ προσωπικώς προκαλεί συναισθήματα μεγίστης απέχθειας. Αναφέρομαι εις την απόφασιν της Ελλάδος να παρέμβει εις την δίκην μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Θα εξηγήσω αμέσως την απέχθειάν μου και τα διδάγματα ανείπωτης φαιδρότητος των ελληνικών κυβερνήσεων.

Δεν θα αναλύσω το ιστορικόν, διότι είναι γνωστόν ότι συγγενείς των θυμάτων της σφαγής εστράφησαν κατά του Γερμανικού Δημοσίου ζητώντας αποζημίωσιν. Το 2000 λοιπόν εξεδόθη αμετάκλητος απόφασις του Αρείου Πάγου (όποιος την διαβάσει ολόκληρον θα κερδίσει ένα σετ γουνάκια), η οποία εδικαίωσε τα θύματα. Επομένως, τι πιο φυσικόν από το να γίνει εκτέλεσις της αποφάσεως, δηλαδή να πάνε τα θύματα και να πάρουν το σπίτι του Γερμανού πρέσβεως (σχηματικά το λέγω); Χρειαζόταν όμως άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης (κατά το άρθρον 923 του Κώδικος Πολιτικής Δικονομίας), προκειμένου να γίνει αναγκαστική εκτέλεσις κατά του αλλοδαπού Δημοσίου. Και φυσικώς, για να μην καταλήξει ο Γερμανός πρέσβης να κοιμάται σε κανένα παγκάκιον της πλατείας Κλαυθμώνος, ουδείς Υπουργός Δικαιοσύνης υπέγραψε την σχετικήν άδειαν. Τους παραθέτω όπως τους βρήκα εδώ, για να θυμούμαστε ποια είναι τα καμάρια μας που έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά τους εις την ιστορίαν της ελληνικής δικαιοσύνης (από το 2000 έως σήμερον):
Μιχάλης Σταθόπουλος, Φίλιππος Πετσάλνικος (κυβερνήσεις Κ. Σημίτη),
Αναστάσης Παπαληγούρας, Σωτήρης Χατζηγάκης, Νίκος Δένδιας (κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή),
Χάρης Καστανίδης (κυβέρνησις Γ. Παπανδρέου)

Οι ανωτέρω υπουργοί είχαν την δυνατότητα να υπογράψουν, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα θύματα της ναζιστικής σφαγής και να εφαρμοστεί απόφασις της ελληνικής δικαιοσύνης,  ωστόσο δεν το έπραξαν για λόγους που θα προτιμούσα να μην μάθω. Τα θύματα, μέσω του εκλιπόντος δικηγόρου Ιωάννου Σταμούλη, επειδή κατάλαβαν με τι έχουν να κάνουν, πήραν την απόφασιν του ελληνικού δικαστηρίου που τους δικαίωνε και πήγαν εις την Ιταλία να την εκτελέσουν, όπου επιτρέπεται προσφυγή κατά Κράτους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος (αν δεν κάνω λάθος, πήγαν για ένα μικρόν ποσόν δοκιμαστικώς και νομίζω ότι ζήτησαν να βγει εις πλειστηριασμόν μία γερμανική βίλα). Η ιταλική δικαιοσύνη προχώρησε σε εκτέλεσιν και εκεί άρχισε το σύστριγγλον: οι Γερμανοί, που ενόμιζαν ότι το θέμα είχε λήξει, αφού ήταν σίγουροι ότι ουδείς Έλλην υπουργός θα τολμούσε να υπογράψει, βρέθηκαν αίφνης να απειλούνται και εστράφησαν κατά της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριον της Χάγης, διότι επέτρεψε την εκτέλεσιν στο έδαφός της χωρίς να αναγνωρίζει εις το Γερμανικόν Δημόσιον το προνόμιον της ετεροδικίας.

Προχθές, δύο μέρες πριν από την λήξιν της προθεσμίας (ήθελε, φαίνεται, πολλήν σκέψιν το πράγμα), η ελληνική κυβέρνησις άσκησε παρέμβασιν εις την δίκην και έτσι έχουμε σήμερον τον κ. Παπανδρέου να δηλώνει: "υπηρετούμε πιστά τα συμφέροντα της χώρας, αλλά και τιμούμε την μνήμη όσων θυσιάστηκαν για την πατρίδα". Μάλιστα. Η ελληνική κυβέρνησις που το μόνον που ξέρει να κάνει καλώς είναι να κρύβεται πίσω από τα φουστάνια της Ιταλίας, διότι δεν τολμά να υπογράψει την άδειαν  ώστε να εκτελεστεί η ελληνική απόφασις εις την Ελλάδα (ενδεχομένως βεβαίως να μας πήγαινε η Γερμανία στη Χάγη - αλλά θα πήγαινε ΕΜΑΣ και ουχί έναν τρίτον, όπως η Ιταλία), αυτή η κυβέρνησις που στέλνει τα θύματα του ναζισμού στην ξενιτιά, μπας και βρουν το δίκιο τους, παρουσιάζεται τώρα ως υπερασπιστής των συμφερόντων της χώρας και αποτίει φόρον τιμής εις τα θύματα. Αν ήθελε να τα υπερασπιστεί, πολύ απλά θα υπέγραφε την άδειαν - όπως και η Νέα Δημοκρατία, που τώρα ομιλεί για "πρώτο σημαντικό βήμα", όταν ήταν κυβέρνησις (υπήρξαν πολλά άλλα βήματα πιο πριν, αλλά φαίνεται πως ο συγκεκριμένος βουλευτής, αν και βουλευτής Βοιωτίας, τώρα ξύπνησε). Αφήνω δε ότι αν ήθελαν, θα μπορούσαν να κινήσουν και καμιάν διαδικασίαν για τις επί 65 χρόνια εκκρεμείς γερμανικές αποζημιώσεις προς το Ελληνικόν Δημόσιον...
Η φαιδρότης της καταστάσεως είναι λοιπόν προφανής: επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις φοβούνται τους Γερμανούς δεν σέβονται ουσιαστικώς ούτε τους νεκρούς ούτε τις αποφάσεις των δικαστηρίων μας. Κάνει όμως τον νταή η σημερινή κυβέρνησις τώρα που σύρεται εις την Χάγη (διότι σύρεται: αν γινόταν η δίκη Γερμανίας-Ιταλίας - ειδικώς δε αν η Ιταλία κέρδιζε - και η ελληνική κυβέρνησις έκανε μόκο όπως τόσον καιρόν, θα ήτο τοιαύτη η πρόκλησις που θα σηκώνονταν και οι πέτρες). 
Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι γιατί διαχρονικώς παρατηρείται τοιαύτη γελοιότης των κυβερνήσεών μας. Αντί να βγουν και να πουν: "ναι, έχουμε φτάσει εις το τελευταίον στάδιον ξεφτίλας και η χώρα είναι ξεπουλημένη, διά τούτο και δεν τολμούμε ούτε τις αποφάσεις των δικαστηρίων να εφαρμόσουμε ούτε τα θύματα του ναζισμού να τιμήσουμε" (δήλωσις, αν μη τι άλλον, ειλικρινής), βγαίνουν τώρα και ισχυρίζονται θριαμβευτικώς ότι υπερασπίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδος κτλ κτλ... Απορία: καλά εμάς, αλλά τα θύματα του ναζισμού ουδείς τα ντρέπεται σ'αυτήν την χώραν;

Ειμί Κωνσταντίνος ο σιχτιρίζων και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Και μετά απορούμε γιατί κανείς δεν μας υπολογίζει.

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

Ο Θόδωρας

(αναγιγνώσκεται εντός 4 λεπτών)

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός ευρίσκεται εις την δυσάρεστον θέσιν να ανασκευάσει: εις προηγουμένην του ανάρτησιν ησχολήθη με διαφόρους ηγέτας της πρώην Σοβιετίας, προκειμένου να δώσει μίαν νόταν αισιοδοξίας σχετικώς με το πολιτικόν μας προσωπικόν ("ναι, υπάρχουν και χειρότερα!") Δεν εσκέφθη όμως ένα όνομα: Θεόδωρος Πάγκαλος. Επειδή η πορεία του ξεκινά από πολύ μακριά, θα το πιάσω από σχετικώς προσφάτως:

Τον Οκτώβριο του 1999 ο κ. Πάγκαλος χαρακτήρισε τις θέσεις του κ. Παπανδρέου για αμοιβαίες υποχωρήσεις Ελλάδος και Τουρκίας ως σοβαρήν έλλειψιν φρονήσεως, "αμερικάνικα κι επίσημη ανθελληνική προπαγάνδα των Αμερικανών". 
Τον Νοέμβριο του 1999 ο κ. Παπανδρέου απάντησε ότι ο κ. Πάγκαλος υπονομεύει τον ίδιον ως υπουργόν Εξωτερικών αλλά και την χώραν (τον Απρίλιο του 2000 ο κ. Πάγκαλος έγινε υπουργός Πολιτισμού). 
Τον Νοέμβριο του 2000 ο κ. Πάγκαλος είπε για τον κ. Παπανδρέου ότι δεν έχει στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας. Οι δηλώσεις αυτές και άλλες οδήγησαν στην αποπομπή του από την κυβέρνησιν. 
Τον Αύγουστο του 2001 ο κ. Πάγκαλος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να φύγει από το ΠΑΣΟΚ αν γίνει αρχηγός του ο κ. Παπανδρέου. 
Τον Σεπτέμβριο του 2001 είπε ότι ο κ. Παπανδρέου δεν έχει τα προσόντα για να γίνει πρωθυπουργός.

Είναι προφανές ότι, για να είναι σήμερα ο κ. Πάγκαλος Αντιπρόεδρος του κ. Παπανδρέου, στα 10 χρόνια που πέρασαν ο κ. Παπανδρέου απέκτησε φρόνησιν, προσόντα πρωθυπουργού, έγινε αντιαμερικανός και έκανε εντατικά μαθήματα ιστορίας. Επιπλέον (σε συνέπεια με τις δηλώσεις του) πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο κ. Πάγκαλος εδώ και αρκετά χρόνια δεν είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Με βάση τα παραπάνω, η αξιοπιστία του κ. Παγκάλου είναι δεδομένη: Φεβρουάριος 2010 και στην ερώτηση "έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ;" απαντά "Ναι, δεν υπάρχει περίπτωση τέτοια." Επομένως μην ακούτε τις ανοησίες που κυκλοφορούν για Μνημόνια, ΔΝΤ, ελεγκτές της τρόικας κτλ. Αστικός μύθος είναι. Εσείς απαιτήστε να πληρωθείτε κανονικά τον μισθόν που παίρνατε περύσι και, αν σας πουν για περικοπές λόγω ΔΝΤ, δείξτε την συνέντευξιν του κ. Αντιπροέδρου.

Παρά τα παραπάνω, ο κ. Πάγκαλος, αντί να το βουλώσει για όσον χρόνον του μένει εις την κυβέρνησιν, συνεχίζει ακάθεκτος. Σχετικώς με το περίφημον "Μαζί τα φάγαμε" επιμένει λέγοντας ότι απομόνωσαν την φράσιν και ότι το ορθόν είναι: "μαζί φάγαμε τα λεφτά μέσα στο πλαίσιο ενός φαύλου συστήματος πολιτικής πελατείας με αθρόους διορισμούς στο Δημόσιο". Είτε είναι αυτό το ορθόν είτε όχι, ο κ. Πάγκαλος λέγει ουσιαστικώς (αν και γενικόλογα) ότι το δημόσιο χρήμα το έφαγαν πολιτικοί (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος, αφού χρησιμοποιεί πρώτο πληθυντικό πρόσωπο) σε συνέργεια με πολίτες, δηλαδή (όπως έχει γραφεί και εδώ), αναφέρεται σε δύο αδικήματα, την εξαγοράν και την διασπάθισιν δημοσίου χρήματος. Για τους πολιτικούς και για τους πολίτες τούτο είναι κατηγορία. Για τον ίδιον όμως είναι ομολογία: ομολογεί δηλαδή ότι έχει διασπαθίσει δημόσιον χρήμα για να εξαγοράσει πολιτικήν πελατείαν. Κανονικά θα έπρεπε να κληθεί από εισαγγελέα, για να δώσει διευκρινίσεις: τι ακριβώς έφαγε, πόσα, πότε, πώς και με ποιους άλλους συγκεκριμένα. Ενδέχεται να μην αποδειχθεί κάτι ή ενδέχεται να αποδειχθούν πολλά: διότι η ομολογία εκτιμάται μεν ελευθέρως (δηλαδή αν πω ότι σκότωσα δεν σημαίνει ότι όντως το έκανα), πρέπει όμως να διερευνηθεί μια τόσο σοβαρή ομολογία, εκτός βεβαίως και αν θεωρείται πως ό,τι λέγει χαρακτηρίζεται από έλλειψιν σοβαρότητος, οπότε στην περίπτωσιν αυτήν τίθεται ζήτημα επάρκειάς του για θέσεις ευθύνης που κατέχει. Πάντως, μιας και ομιλούμε για ομολογίες, κι εγώ με την σειρά μου πρέπει να ομολογήσω ότι ξέρει να ζει καλά...
Δεν συνεχίζω με άλλα γνωστά (π.χ. για τους κοπρίτες δημοσίους υπαλλήλους ή τους αγράμματους του 1821 που καθιέρωσαν το ρουσφέτι - δηλώσεις που αποκάλυψαν οι φοιτητές του κώλου της Οξφόρδης, αναπαρήγαγαν τα ζώα του Ελεύθερου Τύπου και διάβασαν τα πιο ζώα, οι αναγνώστες του Ελεύθερου Τύπου κ.α. - α, και να μην ξεχάσουμε ότι οι κ. Βελόπουλος, Γεωργιάδης και Βορίδης, ως βουλευτές του ΛΑΟΣ, είναι οι μόνοι ουσιαστικοί συνομιλητές της κυβερνήσεως, όπως αποκαλύπτει εις τις τελευταίες γραμμές συνεντεύξεώς του).

Υπάρχουν φωνές που ζητούν να φύγει ο κ. Πάγκαλος (καλά, η συγκεκριμένη εφημερίδα θα το ζητούσε ακόμα και αν ήταν μουγγός). Αν και οι δηλώσεις του ότι ο "Ιουστινιανός, ο Τσιμισκής και οι Παλαιολόγοι δεν ήταν Έλληνες" με αγγίζουν προσωπικώς (ευτυχώς πάντως δεν ετόλμησε να ομιλήσει για τους Καντακουζηνούς), πιστεύω ότι η απομάκρυνσίς του θα ήταν λάθος. Ο κ. Πάγκαλος αποτελεί εθνικόν κεφάλαιον: συμπυκνώνει με τους τρόπους του την ιστορίαν του Ελληνικού Κράτους, από τους κοτζαμπάσηδες και τους "αγράμματους του '21 που καθιέρωσαν το ρουσφέτι" (όπως λέγει και ο ίδιος) ώς τον Δηλιγιάννη και τους κομματάρχες του, από την περιφρόνησιν του  Άρμανσμπεργκ προς τους Έλληνες ώς τις μεταστροφές του βενιζελικού Γεωργίου Κονδύλη, που κατέληξε αντιβασιλεύς (για να μην ομιλήσω για την πρώην αριστερή γενιά του Πολυτεχνείου, η οποία δίκην ολετήρος εδήωσε την χώραν - κερνάω καφέ σε όποιον κατάλαβε το τελευταίο).
Προτείνω λοιπόν ο κ. Πάγκαλος να γίνει ισόβιος Αντιπρόεδρος των ελληνικών κυβερνήσεων, για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Ειμί Κωνσταντίνος ο αντι-προεδρικός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Δεν θα σχολιάσω το υψηλής ποιότητος χιούμορ του να στέλνει βρακιά σε εκπομπές (ούτε και το χιούμορ των εκπομπών που ασχολούνται με το βρακί του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως).
Υ.Γ.2: Επειδή το θέμα είναι ευαίσθητον, παρακαλώ προσοχή εις τα σχόλια, γιατί έχει φύγει με άδεια ο Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος και δεν έχω δικηγόρον πρόχειρον.
Υ.Γ.3: Αν και δεν φέρει ευθύνην για τις πράξεις του παππού του, θα υποκύψω εις τον πειρασμόν να αναρτήσω τούτο εδώ (ουχί μόνον για τον τελευταίον στίχον, αλλά και για την εικόνα νεκροταφείου εις την οποίαν ωδηγήθη η Ελλάς διαχρονικά από τους πολιτικούς της):