Μουσικοχορευτικό διάλειμμα

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός δηλώνει ότι είναι τόσο μπροστά, ακριβώς γιατί είναι τόσο πίσω:

Αν δυσκολεύεσαι να το χορέψεις, υπάρχει εναλλακτική χορογραφία στο 5:00.

Ειμί Κωνσταντίνος ο Πορτορικανός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.:Εσύ ακόμα στο Gangnam-style έχεις μείνει;

Love at first sight

Ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', ο οποίος, μπάι δε γουέι (όπως συνηθίζει να λέει), έχει χαθεί εσχάτως από το παρόν ιστολόγιον, διότι έχει λιώσει στα τούρκικα (και πώς αλλιώς, αφού υπήρξε ο πρώτος που έφερε επισήμως τους Τούρκους εις την Ευρώπη), επιδίδεται σε αναζητήσεις ανατολίτικων μελωδιών εις τον εσύσωλήνα. Και, δεδομένων των δεσμών Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, ήτο μοιραίον να πέσει επάνω εις την Zeynab Khanlarova, την πολλάκις βραβευθείσα Αζέρα σταρ, την οποία ηρωτεύθη αμέσως. 

Όσες φορές και να το δει δεν το χορταίνει. Ο εγνωσμένου γούστου μπάρμπας μου εκτίμησε, μεταξύ άλλων, το αρμονικόν δέσιμον του ασημιού με το ροζ τούλι, το διακριτικόν μακιγιάζ, τα λιτά σκηνικά (το αστέρι με τον ζωδιακόν κύκλον, τις κίτρινες λάμπες χασαποταβέρνας επί του χριστουγεννιάτικου δένδρου), την προσοχήν εις την λεπτομέρειαν (κονκάρδα της σταρ εις το πέτο των μελών της ορχήστρας), την σκηνικήν της παρουσίαν (π.χ. στο 03:23), το χορευτικόν εις το μπαλκόνι (εις το 02:55) και τόσα άλλα.

Προσωπικώς το συγκεκριμένον βίντεο μού προκαλεί νοσταλγίαν για μιαν εποχήν, όπου τα χρήματα αξιοποιούνταν παραγωγικά εις την χώραν μας και τούτο αποτυπωνόταν και εις την τηλεόρασιν: ε(ξα)μβληματικά σόου που λείπουν πλέον και φαίνεται πως δεν θα απολαύσωμε ποτέ ξανά (Ciao Αnt1, Πρωινός καφές, Bravo καλωσήρθατε κτλ.)

Είμι Κωνσταντίνος ο καλόγουστος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Εύχομαι σε όλους ευτυχισμένο το 2000 και ας ελπίσωμε ότι δεν θα καταστραφεί ο κόσμος από τον "ιό της χιλιετίας".

Ζήτω το ΛΑΙΚΟ τραγούδι

Προσφάτως ανεκάλυψα εις το πόρταλ της Ελεύθερης Ώρας τα άσματα του συγκροτήματος "Έρως Ελλάς" (αν και είναι δύσκολον να διαλέξω, παραμένει αγαπημένον μου το μπιτάκι "Σήκω ξανά" - το έχω ήδη αναρτήσει εις την Βίβλον Προσώπων). Εν συνεχεία είδα ότι το συγκρότημα έχει γράψει και (ανεπίσημον) ύμνον του ΛΑ.Ο.Σ. Βεβαίως δεν φθάνουν τους στίχους του Προέδρου εις το γνωστόν άσμα "Σκεφθείτε ελληνικά" - οι φανατικοί του τηλεθεαταί ακόμη θυμούνται τους στίχους τού (τότε νεοδημοκρατικού) αλησμόνητου σουξέ "Χέρι-Χέρι": "μαζί ο Έβερτ κι ο Ψηλός/αυτό ζητάει ο λαός/σε φωνάζω σε καλώ/για ένα κόμμα δυνατό/χέρι-χέρι/χέρι-χέρι/με τον Καρατζαφέρη".

Συνεχίζοντας την επικίνδυνον κάθοδον εις τας ατραπούς της παρανοίας μου, ανέσυρα από την μνήμην τον Ύμνον της Νεολαίας του ΛΑ.Ο.Σ., του ΝΕ.Ο.Σ. (αν κρίνω από τους στίχους, η νεότης αναφέρεται εις την σωματικήν μόνον ηλικίαν):

Και ξαφνικώς ενεθυμήθην (λαϊκιστί: έφαγα φλασιά):

Αναμένω επίσημον τοποθέτησιν της πολιτευτού του ΠΑΣΟΚ Άννας Βαγενά επί του προκύψαντος ζητήματος.

Ειμί Κωνσταντίνος ο φιΛΑΟμουΣος και άρτι ωλοκλήρωσα (το αποτυχημένον λογοπαίγνιον της λέξεως οφείλεται εις την επιρροήν της στιχουργικής δεινότητος του Προέδρου).

Υ.Γ.1: Αν δεν κάνω λάθος, το άσμα δεν είναι του Κηλαηδόνη αλλά παλαιότερον. Γνωρίζει κανείς συνθέτη;

Υ.Γ.2: Δεδομένης της μουσικής εφέσεως του κόμματος, ελπίζω σε επόμενον ανασχηματισμόν να του δοθεί το Υπουργείον Πολιτισμού.

Εθνικός Ύμνος reloaded

Το παρόν ιστολόγιον με υπερηφάνεια παρουσιάζει τον νέον Εθνικόν Ύμνον της Ελλάδος (ο παλαιός, που καθιερώθη το 1865, έφαγε τα ψωμιά του - και τα ψωμιά μας).

Πρόκειται για την τρίτην στροφήν (ξεκινά στο 02:40) του άσματος Recovery Position (=Θέσις ανανήψεως) του συγκροτήματος Piano Magic:



Αντιγράφω εδώ τους στίχους του νέου Εθνικού μας Ύμνου προς χρήσιν των απανταχού Ελληνοπαίδων:

I've broken into France
I've stolen into Spain
I’ve been thrown out of Italy
And I’ll be thrown out again
The Dutch never liked me much
And Germany the same
I poisoned half the western world
But it never bought me fame

Ειμί Κωνσταντίνος ο Διονύσιος Σολωμός reloaded και άρτι ωλοκλήρωσα.

Diamantopoulou gone MAD

Συγκλονισμένος ο πολιτικός κόσμος παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το φαινόμενο Διαμαντοπούλου: αφού άλλαξε τον νόμον των Πανεπιστημίων (ενδεχομένως και τα φώτα - αλλά δεν θα γκρινιάξω, γιατί στην εφαρμογή θα δείξει, όπως και στα δικαστήρια που θα κρίνουν την συνταγματικότητά του), πήρε σβάρνα τις τηλεοπτικές εκπομπές, προκειμένου να θριαμβολογήσει για το κατόρθωμα της συναινέσεως (κάπου μάλιστα την άκουσα να λέγει ότι χρειάζεται το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό για να πετύχει την συναίνεση - ως νέα πρόβα υποψηφιότητας για την αρχηγία μού ακούστηκε αυτό). 

Αρχικώς υπήρξαν σκέψεις, αντί των τηλεοπτικών της εμφανίσεων, να στηθεί γιγαντιαίων διαστάσεων αψίδα έμπροσθεν της Βουλής, ώστε να κάνει τον ρωμαϊκόν θρίαμβον που της αναλογεί και να μείνει και μνημείον για τις επόμενες γενεές (η αψίδα, όχι η Διαμαντοπούλου). Κακά πληροφορημένες πηγές μου μου μετέφεραν ότι το σχέδιον είχε ως εξής: αφού περάσουν οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών κολλεγίων ζητωκραυγάζοντας θα ακολουθήσει η ιδία επάνω εις αντίγραφον της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Αθηνών - δείγμα ότι αλώθηκε. Από πίσω της θα σέρνει σιδηροδέσμιους πρυτάνεις, συγκλητικούς, αιώνιους φοιτητές και φοιτητοπατέρες. Το χάπενινγκ θα τελειώσει με ανατίναξιν της Πρυτανείας (χωρίς την Διαμαντοπούλου επάνω, εννοείται), βεγγαλικά, ξυλοπόδαρους, ξυλοκόπημα, κουκουλοφόρους, κουμπουροφόρους, ΜΑΤ, δακρυγόνα, γκράφιτι, νεροτσουλήθρες και πλούσια δώρα για τους μικρούς μας φίλους.

Το σχέδιον όμως εγκατελείφθη, διότι ο θρίαμβος αυτός εκρίθη ακριβός και διότι ως γνωστόν "λεφτά υπάρχουν" (άνοιξα το "Μέγα Παπανδρεοελληνικόν-Ελληνοπαπανδρεϊκόν Λεξικόν" και διαβάζω ότι στα ελληνικά αυτό σημαίνει: "λεφτά δεν υπάρχουν" - το συμβουλεύομαι συχνώς, διότι οι δύο γλώσσες μοιάζουν επικινδύνως, αλλά είναι εντελώς διαφορετικές τελικά). Έτσι η κυρία Διαμαντοπούλου απεφάσισε να κάνει τον θρίαμβόν της τηλεοπτικώς: συγκεκριμένως δεν έχει αφήσει εκπομπή για εκπομπή (κυρίως δελτία ειδήσεων - ευτυχώς δηλαδή που είμαστε ακόμα στο καλοκαίρι και δεν άρχισαν τα τοκ-σόου). Αλλά τόσο πολύ την έχει φοβηθεί το μάτι μου, που νομίζω ότι σε λίγο θα την δω να κάνει γκεστ στον "Εζέλ". Και πώς να μην την φοβηθώ, όταν διαβάζω ότι πήγε μέχρι και στο ΜΑD (συνέντευξη σε Ουγγαρέζο και Μαίρη Συνατσάκη παρακαλώ - τρέμε Τρέμη).

Η εκπομπή θα παίξει μεθαύριο Δευτέρα (και Τρίτη για τους διαμαντοπουλοεξαρτημένους που δεν μπήκαν ακόμα σε πρόγραμμα μεθαδόνης). Στην εκπομπή η κ. Υπουργός (αφού μιλήσει πρώτα για τον εαυτό της την συναίνεσιν που επετεύχθη) θα αφιερώσει το τραγούδι του Πάνου Κιάμου "Ολοκαίνουργιος" στον ολοκαίνουργιο νόμο της. Επίσης θα κάνει αφιερώσεις και στους συνεργάτες της που την βοήθησαν στην ψήφισιν του νέου νόμου. Στον Αντώνη Σαμαρά (ο οποίος, τα έχει κοστολογήσει όλα και θα μας επιστρέψει τις περικοπές) θα αφιερώσει το "Κρύβομαι" του Γονίδη, στην Ντόρα Μπακογιάννη του 2% (το πολύ) το "Κλάψε" της Κολέτσα (ακούστε πώς τα τονίζει όλα στην λήγουσα: γαλλίδα είναι η Κολέτσα ή δεν τους βγήκε ο στίχος;) και στον Γιώργο Καρατζαφέρη (που όλοι του κάνουν τα χατίρια) το "Κακομαθημένο" του Χολίδη. Επίσης θα αφιερώσει και το "Gay? Ok!" του Γαλάνη, αλλά δεν σας λέω σε ποιον.
Τέλος, σε όλους εσάς, τα γλυκουλίνια της, που σας αγαπάει πολύ-πολύ-πολύ, το "Με 600 ευρώ πώς να τη βγάλω":

Πάμε τώρα στο μέρος της συνεντεύξεως της νέας απόλυτης Ελληνίδας σταρ (μόνον σταρ του ελληνικού τραγουδιού δίνουν συνεντεύξεις στο MAD): αφού σχολιάσει την τελευταία της φωτογράφιση για το Nitro και τις δηλώσεις που έκανε εκεί, θα αποφύγει ενοχλημένη να πει οτιδήποτε για τις παπαράτσι φωτογραφίες, όπου έχει πάρει πόζα, για να φαίνεται ότι ο άγνωστος δίπλα της δεν είναι κανένας τυχαίος, και θα αρκεστεί να πει μόνον ότι είναι ευτυχισμένη (συγκεκριμένα θα πει: "είμαι πολύ καλά στη ζωή μου"). Στη συνέχεια, η κάμερα θα κάνει ζουμ στα μαλλιά της την ώρα που θα χασκογελάει σε κάθε μπούρδα που θα λένε οι παρουσιαστές, θα μιλήσει για τον νέο της δίσκο και θα ευχαριστήσει τους συνεργάτες της και την εταιρία της που την στηρίζει, θα στείλει κοινωνικό μήνυμα λέγοντας πόσο την έχει επηρεάσει η κρίση, θα πει ότι απείχε από τις πίστες το τελευταίο διάστημα γιατί η ελληνική μουσική είχε πάρει μια κατεύθυνση που δεν την εξέφραζε και προτίμησε να αποστασιοποιηθεί (κοιτάζω πάλι το λεξικό μου και γράφει "με είχαν εντελώς ξεγραμμένη και στα αζήτητα"), αλλά αποφάσισε να επανέλθει ύστερα από περίοδο αυτοσυγκέντρωσης και επαναξιολόγησης των επιλογών της (το λεξικό λέει: "μου πέταξε κάποιος πέντε δεκάρες και πήγα μπουσουλώντας"), θα αφήσει να αιωρείται ότι ίσως την επόμενη σαιζόν την δούμε σε μεγάλη πίστα με μεγάλα ονόματα, σε μια συνεργασία που θα συζητηθεί (εκείνη τη στιγμή ακούγεται ο ύμνος "και δεν χτυπάει το τηλέφωνο - με πνίγει το παράπονο") και στο τέλος θα τραγουδήσει πλέι-μπακ το νέο της σουξέ από τον τρεις φορές πλατινένιο -ακυκλοφόρητο ακόμα- δίσκο της.

Ειμί Κωνσταντίνος ο καλεσμένος του MAD και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Η Υπουργός Εθνικής Παιδείας επισκέπτεται αυτόν τον πυλώνα της νεοελληνικής παιδείας για να στηρίξει το έργο του. Μπράβο στην κυρία Διαμαντοπούλου για ακόμη μία συναίνεση. Μήπως όμως να αραιώνει σιγά-σιγά από τα κανάλια και να διορίσει και κανέναν από τους 800 λέκτορες που έχουν μεν εκλεγεί, αλλά περιμένουν διορισμό εδώ και μερικά χρονάκια; Μήπως να στείλει κανένα πακέτο χαρτί στα γυμνάσια που τυπώνουν σε γραμματοσειρά 6 (δηλαδή κάπως έτσι) για να κάνουν οικονομία στο χαρτί - αν βεβαίως υπάρχει; Μήπως να διορίσει κανέναν εξειδικευμένο καθηγητή, αντί να βάζει καθηγητές αγγλικών και γαλλικών να διδάσκουν από θρησκευτικά μέχρι πολιτειολογία; Και μήπως να φτιάξει και κανένα τμήμα Νανοτεχνολογίας, Νευροεπιστημών ή κάτι τέλος πάντων από αυτά που μπορεί να πάνε λίγο μπροστά αυτή τη χώρα με τα πρωτοπόρα εργαστήριά τους; 

Αλλά ξέχασα: όλα αυτά κοστίζουν.

Amy Winehouse vs William Shakespeare

Η είδηση του θανάτου της Amy Winehouse έχει γεμίσει την ελληνική μπλογκόσφαιρα με δηλώσεις λατρείας και συντριβής. Προσωπικώς πάντοτε θεωρούσα τις εκδηλώσεις μας ως αυτό που είναι: υπερβολικά δραματικές. Η Amy ήταν σίγουρα ταλέντο, αλλά νέο ταλέντο: με δύο άλμπουμ και ηλικία 27 είχε πολλά ακόμα να δείξει. Δυστυχώς δεν πρόλαβε, διότι την πρόλαβε η αυτοκαταστροφή της. Με τα αυτοκαταστροφικά ταλέντα έχω ένα θέμα, γιατί συνήθως τους δίνεται μεγαλύτερη αξία από αυτή που τους αναλογεί και κυρίως γιατί συχνά γίνονται πρότυπα. Γενικώς προτιμώ τα ταλέντα που δουλεύουν σιωπηλά παρά εκείνα που προκαλούν σκάνδαλα.

Με αφορμή τον θάνατό της και τον απίστευτο όγκο αναφορών στο όνομά της αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα και διαπίστωσα πράγματα που ομολογώ ότι με σόκαραν, διότι δείχνουν ότι έχουμε χάσει παγκοσμίως την μπάλα:

Η Amy Winehouse είναι σημαντικότερη από τον μεγαλύτερο έως τώρα (=μέχρι την Amy) καλλιτέχνη της χώρας (William Shakespeare), τον μεγαλύτερο επιστήμονα της (Isaac Newton), ακόμα και από αυτόν που ουσιαστικά την ίδρυσε (William the Conqueror). Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα που δίνει το Google, αν βάλουμε τα ονόματα των ανωτέρω:

1. Amy Winehouse: 53.500.000 αποτελέσματα

2. William Shakespeare: 34.500.000

3. Isaac Newton: 10.700.000

4. William the Conqueror: 2.540.000

(Bonus η Princess Diana: 26.300.000)

Αντίστοιχα αποτελέσματα στη Wikipedia: μέτρησα τις λέξεις και η σελίδα της Amy είναι μεγαλύτερη των αντιπάλων της στην συνεισφορά στον Βρετανικό λαό. Εντάξει, η ποσότητα ποτέ δεν είναι κριτήριο για την ποιότητα, είναι ωστόσο δείκτης του ενδιαφέροντος του κόσμου.

Μου αρέσει πολύ και το Back to Black και το You Know I'm No Good (με το οποίο συχνά ταυτίζομαι), αλλά θεωρώ τον Άμλετ ή τον νόμο της παγκόσμιας έλξης λιγάκι πιο σημαντικά. Βεβαίως τα ανωτέρω πρόσωπα είναι μακαρίτες εδώ και κάτι αιώνες, αλλά μήπως να ηρεμήσουμε λίγο και να προσπαθήσουμε να θέσουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση;

Ειμί Κωνσταντίνος ο πενθών όσο πρέπει και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Δεν τολμώ να κάνω άλλες συγκρίσεις, αλλά μπορείτε μόνοι σας να χαθείτε στις ατραπούς της παράνοιάς μου συγκρίνοντας στο Google ζευγάρια όπως:

Madonna - Jesus Christ (αναφέρομαι στην τραγουδίστρια και όχι στη μάνα του)

Lady Gaga - George Washington

Elton Jonh - Queen Elizabeth I

Patty - Simon Bolivar

Justin Bieber - Christopher Columbus

Bruce Lee - Quin Shi Huang (ο πρώτος αυτοκράτορας της ενωμένης Κίνας - για να έχουμε μέτρο σύγκρισης, είναι για τους Κινέζους ό,τι είναι για μας ο Μέγας Αλέξανδρος)

Σάκης Ρουβάς - Κασσιανή

Πέπη Τσεσμελή  - Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός (το έψαξα: στο Google μάς τρώει η Πέπη)

Γιώργος Νταλάρας - Αρχιεπίσκοπος Μακάριος

Αλίκη Βουγιουκλάκη - Ελευθέριος Βενιζέλος (έχουν συναντηθεί μπροστά από την Βουλή στην ταινία "Ένα αστείο κορίτσι")

Τατιάνα Στεφανίδου - Ξενοφών (ο Ξενοφών θεωρείται ο πρώτος δημοσιογράφος - και ο πρώτος που έκανε μεσημεριανάδικο γράφοντας κουτσομπολιά για τον Σωκράτη)

Σίσσυ Χρηστίδου - Μέγας Αλέξανδρος (τους συγκρίνω διότι και οι δύο έχουν άπειρες απεικονίσεις)

Τζούλια Αλεξανδράτου - Lucius Licinius Crassus (ο Κράσσος εθεωρείτο από τον μαθητή του Κικέρωνα ως ο μέγιστος ρήτορας της εποχής του - αντιστοίχως η Τζούλια θεωρείται από τον μαθητή της Κωνσταντίνο Καντακουζηνό ως η πιο ευφραδής εγχώρια σελέμπριτι).

Φτιάξτε μόνοι σας το αγαπημένο σας ζευγάρι και κερδίστε μια βραδιά στο Δρομοκαΐτειο!

Υ.Γ.2: Όπως συμβαίνει με κάθε αφιέρωμα στην Amy, πρέπει και το παρόν να περιλαμβάνει και ένα βίντεό της (το οποίο είπαμε ότι μου αρέσει):

African Woman

Σήμερον επανέρχομαι εις την αγαπημένην μου ενασχόλησιν, το ξεφ(τ)ύλλισμα περιοδικών (η περσινή ανάρτησίς μου για το Wallpaper παραμένει από τας αγαπημένας μου). Εννοείται όμως ότι ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός δεν θα μπορούσε παρά να καινοτομεί ΚΑΙ εις τον τομέα αυτόν, διαβάζοντας περιοδικά "διαφορετικά" (άντε, από τα συνηθισμένα το πολύ-πολύ να διαβάσω κανένα "Byzantinische Zeitschrift", για να μάθω λεπτομέρειες για καυτά αντικείμενα, όπως το μονοπώλιον αλατιού εις το Βυζάντιον ή κανένα "Λοιπόν", για να μάθω ποιος θα κάνει του χρόνου πρωινάδικον εις τον Αντέννα). 

Υπερηφάνως λοιπόν σήμερον σας παρουσιάζω το περιοδικόν "African Woman" (τεύχος Μαΐου-Ιουνίου 2011), το οποίον αποτίει φόρον τιμής εις τον δυτικού τύπου καταναλωτισμόν. Η χρησιμότης του περιοδικού για την Ελλάδα είναι αυτονόητος: είσαι Αφρικανή ή μοιάζεις με Αφρικανή μετά το ανελέητον σολάριουμ; Θες να ψωνίζεις με στιλ στην αγορά της Κυψέλης; Θες να εντυπωσιάζεις σε κάθε έξοδό σου στην Αχαρνών και στη Λιοσίων; Αν ναι, διάβασε Κωνσταντίνο Καντακουζηνό και African Woman:

Όπως αντιλαμβάνεσθε έχει αφιέρωμα στις ντίβες της κενυάτικης μουσικής (να σημειώσω εδώ ότι το τεύχος που παρουσιάζω είναι το "Kenya Edition" - ζητώ συγγνώμη από όσους περίμεναν το "Uganda Edition", αλλά δεν κατέστη δυνατόν να το προμηθευτώ). Δεν σχολιάζω τις ντίβες, διότι θα επανέλθω, ωστόσο θεωρώ το εξώφυλλον επιτυχημένον (εγώ τουλάχιστον, αν το έβλεπα εις κενυατικόν περίπτερον, θα έσπευδα να ενημερωθώ για την μία και μοναδική ντίβα - αι υπόλοιπαι απλώς την περιτριγυρίζουν).

Περνάμε εις τας εσωτερικάς σελίδας και δη εις την μόδαν:

Γεια σου τσολιά μου - α, όχι! Είναι μπαλαρίνα εμπνευσμένη από την ταινίαν "Μαύρος Κύκνος". Άλα η Κένυα...

Συνεχίζουμε με επιλογές δίσκων: βλέπω το Bionic της Aguillera (βγήκε τον Ιούνιον του 2010) και ξανακοιτάζω το εξώφυλλον. Ναι, το τεύχος Ιουνίου 2011 έχω - μετά βλέπω το "Kenya Edition" και δείχνω κατανόησιν.

Πηγαίνομεν εις την σελίδα του μακιγιάζ και η έμπνευσις είναι και εδώ από τον "Μαύρο Κύκνο". Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχουν και δύο σελίδες με προτάσεις μόδας: η μία με άσπρα κοσμήματα, τσάντες κτλ. και η άλλη με μαύρα παπούτσια, μαγιό, κολλιέ κτλ. Δεν ξέρω γιατί έχουν φάει τέτοιο κόλλημα με τους κύκνους: τόσο πολύ τους άρεσε η ταινία, είναι η μόνη που είδαν ή τους ελκύει για ευνόητους λόγους ο μαύρος κύκνος; Πάντως αρχίζω να ανησυχώ: φοβούμαι μήπως εις την στήλην των συνταγών δω κανέναν "κύκνο α λα κρεμ".

Η ανωτέρω φωτογραφία είναι διαφήμισις της Ουγκαντέζας σχεδιάστριας Sylvia Owori (ή Ουγκαντιανής; ή Ουγκάντιας; - τέλος πάντων, από την Ουγκάντα), η οποία διαθέτει και ιστοσελίδα, αλλά δυστυχώς ρούχα της μπορείτε να βρείτε μόνο στο Mall της Καμπάλα (Ουγκάντα) και στο Ναϊρόμπι (Κένυα) - δίπλα από ένα σχολείο, λέει. Διαβάζω πάντως στο βιογραφικόν της ότι έχει λάβει το προεδρικόν βραβείον Transformers (δεν διευκρινίζεται μόνον ποια Transformers έχει ντύσει: τους Autobots ή τους Decepticons;). Διαβάζω επίσης ότι είναι η δεύτερη (μετά τους Dolce & Gabbana) που συνεργάστηκε με την Motorola σε κάποιο πρότζεκτ. Τελικώς δεν είναι μόνον ελληνικόν φαινόμενον να κοτσάρουμε το όνομά μας δίπλα στους μεγάλους του χώρου, μπας και κερδίσουμε σε αναγνώρισιν (κάτι σαν: "ο Νίκος Καρβέλας είναι ο πρώτος που μετά τον Franz Schubert έγραψε οκτέτο σε μι ύφεση μείζονα για φαγκότο, φλάουτο, δύο βιολιά, τρία κλαρίνα και μία ατάλαντη" ή  "η Τζούλια Αλεξανδράτου είναι η δεύτερη παγκοσμίως που μετά την Πάμελα Άντερσον χρησιμοποίησε τον νέο τύπο σιλικόνης που δημιούργησε η NASA για την αποστολή στον Άρη").

Τέλος πάντων, ξέφυγα. Την φωτογραφία την έβαλα κυρίως για να καταγγείλω τον ξυλοδαρμόν των μοντέλων της Sylvia Owori (δεν φαντάζομαι να είναι κανείς τόσο αφελής που να νομίζει ότι η διαφορά χρώματος στα πόδια του μοντέλου είναι φυσιολογική - αφήνω δε κατά μέρος την μούρην).

Η μόδα συνεχίζεται με τον KooRoo (τον οίκο μόδας εννοώ, όχι την ζύμη). Βάζω την συγκεκριμένην φωτογραφίαν κυρίως για το βραχιόλι: είναι πολύ πρακτικόν, διότι, αν π.χ. κάνετε την βόλταν σας εις την λίμνην Βικτόρια και σας επιτεθεί κανένα λιοντάρι, μπορείτε να αμυνθείτε καταλλήλως.

Και περνάμε στην κορυφαία στιγμή του συγκεκριμένου τεύχους (είχαμε ήδη πάρει μιαν γεύσιν από το εξώφυλλον, αλλά μας αποσπούσαν την προσοχήν οι wannabe - που δεν θα be, να είναι σίγουρες - Κενυάτισσες Beyoncé). Η συγκεκριμένα ντίβα (ελληνιστί: ΘΕΑ) ονομάζεται Achieng' Abura, και ειδικεύεται εις το γκόσπελ, το αφρο-τζάζ και το αφρο-φιούζιον. Δεν με νοιάζει τι τραγουδάει, εμένα με νοιάζει που, μόλις αντίκρισα το σύνολον (και ειδικώς το κόσμημα-δάκρυ εις το κούτελον), ένα δάκρυ συγκίνησης εκύλισε εις το πρωτοπανεντιμοϋπέρτατον μάγουλόν μου (απολαύστε την εις κενυατικόν λάιβ εδώ - είναι και φωνάρα).

Αμάν! Α, εντάξει. Κοτόπουλον είναι - πάντως, τώρα που το ξανασκέπτομαι, και ο κύκνος δεν θα ήταν άσχημος γεμιστός με τυρί και περιχυμένος με σως μαϊντανού. Εις την φωτογραφίαν ο σεφ του Emin Pasha Hotel (ξενοδοχείου της Ουγκάντας) που έφτιαξε την συγκεκριμένην δημιουργίαν και την δοκιμάζει (σόρρυ γκάιζ, που θα 'λεγε και ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', αλλά εμένα ο σεφ δεν μου πολυγεμίζει το μάτι και μάλλον θα χτυπήσω καμιά κρέπα ινστέντ).

Συνεχίζουμε με ερωτήσεις αναγνωστών (το περιοδικόν γίνεται εντελώς προβλέψιμον όσον αφορά τις στήλες του ή είναι ιδέα μου;). Ρωτάει ο Kevin (τελικώς δεν είμαι ο μόνος άνδρας που διαβάζει το African Woman) την Auntie (ελληνιστί Θείτσα) τι να κάνει που έχει σχέση με μη Ουγκαντέζα και η οικογένειά του δεν εγκρίνει τον έρωτά τους. Τώρα μου μπαίνουν ιδέες να δημιουργήσω εις το παρόν ιστολόγιον στήλην όπου ο αντίστοιχος Μπάρμπας, ο Ιωάννης ΣΤ', θα απαντά εις ερωτήσεις αναγνωστών. Βεβαίως, ο ρατσιστής Ιωάννης ΣΤ' στο πρόβλημα του Kevin (ότι έχει ερωτευτεί μία μη Ουγκαντέζα) θα απαντούσε μονολεκτικώς: "Ευτυχώς!"

Ούτως (λαϊκιστί: έεετσι)! Στις προτάσεις διακοπών φιγουράρει η Κύπρος, γι' αυτό μην παραξενευτείτε αν γεμίσει το νησί με Κενυάτας. Βεβαίως με ανησυχεί το γεγονός ότι η Κύπρος υπάρχει ως εναλλακτική πρότασις - με την κυρίαν να είναι η Νιγηρία.

Ανδρική μόδα. Αν εμπερδευτήκατε και ενομίσατε ότι είναι πρότασις για επίσημον εμφάνισιν εις το πανηγύρι εις το Δρέπανο, δεν είσθε οι μόνοι. Τα συνολάκια συνοδεύονται από οδοντογλυφίδα, χρυσή καδένα, χρυσό δόντι και αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια που δονείται από το κλαρίνο του Γιώργου Μάγκα.

Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός που το παίζει συνεχώς εξυπνάκιας βρήκε τον μάστορά του εις τα κενυάτικα ζώδια: ΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΕΠΕΣΑΝ; ΣΕ ΟΛΑ;;;

Ειμί Κωνσταντίνος ο Αφρικανός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Επειδή γνωρίζω ότι είσθε φιλομαθείς και θέλετε να μάθετε τα σουξέ και τις ντίβες της Κένυας, ιδού οι υπόλοιπες: Alice Kamande, Amani, Eunice Njeri και Wahu. 
Υ.Γ.2: Γνωρίζει κανείς αν οι υποψηφιότητες για τα επόμενα Πούλιτζερ έχουν κλείσει; Διότι σκέπτομαι να στείλω την παρούσαν ανάρτησιν για την κατηγορίαν "Explanatory Reporting". Όπως και να 'χει, επειδή μου άρεσε, θα την εκθέσω σε λαϊκόν προσκήνυμα, γι' αυτό και θα μείνει πέραν του συνήθους (για τους γνωρίζοντες, η συνήθης παραμονή μιας αναρτήσεώς μου είναι 43 νανοσεκόντ).

Καταγγελία

Η πακιστανική ταινία Jahan Tum Wahan Hum του 1968 (μετάφρασις δεν χρειάζεται, φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε urdu), μέγα σουξέ της εποχής, περιλαμβάνει την ακόλουθην σκηνήν:

Είναι προφανές ότι η σκηνή είναι κακέκτυπον της αντίστοιχης από την ταινίαν "Χτυποκάρδια στο θρανίο" (1963):

(Η τουρκική εκδοχή του άσματος από την ταινίαν "Siralardaki heyecanlar" εδώ - υποθέτω ότι είναι η μοναδική τουρκική ταινία που όλοι οι Έλληνες μπορούν να παρακολουθήσουν ανέτως χωρίς ανάγκην υποτίτλων).

Καταγγέλλω ξεδιάντροπην αντιγραφήν της Αλίκης από τους Πακιστανούς, οι οποίοι, μετά την επιτυχίαν του Jahan Tum Wahan Hum (υποθέτω ότι η επιτυχία οφείλεται εις το ότι ο τίτλος παραπέμπει εις σεξουαλικά βογγητά), έχουν καταστρώσει σατανικόν σχέδιον και έρχονται κατά χιλιάδες εις την χώραν μας, για να ξεπατικώσουν τον πολιτισμόν μας (Dancing with the Stars, Master Chef, X-Factor και άλλα ελληνικά δημιουργήματα).

Ειμί Κωνσταντίνος ο Πακιστανός καροτσέρης και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Στον Κωνσταντίνο Καντακουζηνό® since 1347 αυτού του μήνα: "Όλα όσα δεν γνωρίζετε - και δεν θέλετε να μάθετε - για τον πρίγκιπα Γουίλιαμ και την Κέιτ Μίντλετον". Κυκλοφορεί σε όλους τους καλούς υπολογιστές. Προλάβετε πριν εξαντληθεί!

Λιβύη, Αθήνα, Παρίσι και δυο βαρόνοι (λαϊκιστί: παραλήρημα)

Η κατάστασις εις την Λιβύην συνεχίζει να απασχολεί την διεθνή διπλωματίαν. Η κινητικότης γύρω από το θέμα είναι μεγάλη και απεφάσισα και εγώ να συμμετάσχω, ενεργοποιώντας τας διεθνείς μου επαφάς με απώτερον στόχον να κερδίσω το διεθνές βραβείον για τα ανθρώπινα δικαιώματα Μουαμάρ Καντάφι. Εις την προσπάθειάν μου να αποκτήσω την εύνοιαν του προστάτου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μουαμάρ, σκοπεύω να του μοιάσω: έχω ήδη προμηθευθεί κελεμπίαν, είμαι σε διαπραγματεύσεις για κάτι F-16 με τα οποία θα βομβαρδίσω την Αθήνα (αν δεν τα καταφέρω, θα νοικιάσω μερικούς μπαχαλάκηδες και μια διμοιρία των ΜΑΤ και θα κάνω την δουλειάν μου) και θα ξεκινήσω σειρά ταξιδίων με σκοπόν να ανακαλύψω την μυστικήν συνταγήν της βαφής του Μουαμάρ προκειμένου να βάψω την κόμην μου εις την απόχρωσιν του κατραμιού.

Το πρόβλημα μου όμως είναι ότι υπάρχει σκληρός ανταγωνισμός για το βραβείον: με το συγκεκριμένον ζήτημα (της Λιβύης, όχι της βαφής) ασχολείται και η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας βαρόνη Ashton, η οποία προσπαθεί να μας πείσει ότι μαζί της έχουμε την κεφαλήν μας ήσυχην, εκτός από βαμμένην (δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα η βαρόνη μου εμπνέει τόσην σιγουριάν, ώστε, μόλις έμαθα τον διορισμόν της, έφτιαξα πυρηνικόν καταφύγιον - δεδομένης και της συμμετοχής της εν Μ. Βρετανία εις την Επιτροπήν για τον Πυρηνικόν Αφοπλισμόν). Αν δεν γνωρίζετε την βαρόνην και την προσφοράν της εις την Ευρώπην, μπορείτε να δείτε εδώ τας χθεσινάς δηλώσεις της σχετικώς με την Λιβύην και την καταλυτικήν της παρέμβασιν εις την εκεί σφαγήν. Σημειώνω ότι η συγκεκριμένη δεν ανήκει εις γαλαζοαίματην οικογένειαν όπως εγώ, αλλά έγινε βαρόνη κατόπιν προτάσεως του Tony Blair (ακόμη μία επιτυχία του Tony). Βλέποντας την αριστοκρατικότητα και τας ικανότητας της βαρόνης Ashton, ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', εζήλεψε και θέλει να αποκτήσουμε και εμείς τον δικόν μας βαρόνον Ashton, ο οποίος μάλλον θα τα καταφέρει καλύτερα εις την διπλωματίαν (αφήνω κατά μέρος ότι το πλούσιον βιογραφικόν του περιέχει και υποψηφιότητες για Χρυσόν Βατόμουρον).

Τέλος πάντων, το ζήτημα δεν είναι η διπλωματία των βαρόνων Ashton, αλλά η διπλωματία του πρωτοπανεντιμοϋπέρτατου Κωνσταντίνου Καντακουζηνού και η συνακόλουθος απουσία του ανά τας Ευρώπας για την απόκτησιν του βραβείου Καντάφι. Αφού πάρω και αυτό, επόμενος στόχος μου είναι τα Χρυσά Βατόμουρα.

Προ της αναχωρήσεώς μου εις τας Ευρώπας και δεδομένων των πολλαπλών αισθητικών χτυπημάτων που σας έχει επιφυλάξει το παρόν ιστολόγιον, θα κάνω στροφήν εις την καριέραν μου και θα αναμεταδώσω ένα βίδεο της Αθήνας (από ψηλά και με συνοδείαν μουσικής - αν κατέβαινε ο φακός λίγο πιο κάτω και αν υπήρχε φυσικός ήχος, φοβούμαι ότι θα είχαμε το ακριβώς αντίθετον αποτέλεσμα) και εν συνεχεία ένα άσμα για το Παρίσι (πόλιν που απεχθάνομαι εξίσου με την Αθήνα, αλλά τι να κάνουμε, εκεί με έρριψε η μοίρα):

Το παρισινό άσμα εδώ: http://www.myspace.com/122249132/music/songs/54639706


Ειμί Κωνσταντίνος ο βαρόνος άσ' τον, άσ'τον να πάει, άσ'τον, και άρτι ωλοκλήρωσα.

Αντιλαλούν οι φυλακές

"Ποινή φυλάκισης τριών ετών επέβαλε το Ζ΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο στον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο, για το αδίκημα της φοροδιαφυγής που αφορά την περίοδο 1993-97 και για ποσό που, με τις προσαυξήσεις, φτάνει τα 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Το δικαστήριο έδωσε ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση καθώς και τη δυνατότητα εξαγοράς της ποινής με 5 ευρώ ημερησίως."

Ο πρίγκιψ της πίστας δεν παρέστη εις την δίκην. Διά στόματος όμως του δικηγόρου του εξέφρασε την δικαίαν του αγανάκτησιν ερωτώντας τους δικαστάς του: "Τι σας φταίω".  "Αμέτρητα γιατί" προκαλεί η άδικος απόφασις εις τους θαυμαστάς του - ο Τόλης θα ασκήσει, βεβαίως, έφεσιν, αλλά έως την εκδίκασίν της και την τελικήν δικαίωσίν του θα ζούμε όλοι με "Αγωνία".

Η ποινή είναι μεν εξαγοράσιμος, αλλά ο Τόλης είναι προφανές ότι δεν δύναται να πληρώσει το ποσόν, διά τούτο και ανεστέναξε, μόλις επληροφορήθη την καταδίκην: "Ε και να 'χα φράγκα"...

Ορίστε, αγαπητοί αναγνώσται, ποία είναι η ελληνική δικαιοσύνη. Μετά τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον Νίκο Μπελογιάννη καταδικάζει σήμερον τον Τόλη - όλοι τους "σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά..."

Κουράγιο, Τόλη. Εντός της φυλακής θα σε συνοδεύουν οι "Αναμνήσεις" σου και θα χαιρετάς πίσω από τα κάγκελα της φυλακής τα "αδέλφια σου, αλήτες, πουλιά".

Ειμί Κωνσταντίνος ο δισκογράφος του Τόλη και άρτι ωλοκλήρωσα.

Νεκρολογία

(Η παρούσα ανάρτησις παρουσιάζεται με μιαν μικράν καθυστέρησιν, λόγω άλλων υποχρεώσεών μου)

Ο γνωστός βαρύτονος Τζον Μοδινός απεβίωσε προ ολίγων ημερών. Οι περισσότεροι (πλην των φίλων της όπερας), αν και είχαν ακουστά το όνομά του, τον εγνώρισαν προσφάτως:
α) ως καλεσμένον της αλήστου (πλέον) μνήμης Αννίτας Πάνια και του τσίρκου της εις το Je t'aime,
β) ως καλεσμένον του Αλέξανδρου Πετρίδη,
γ) από τον γάμον του με την κατά μερικάς δεκαετίας νεοτέραν σοπράνο σύζυγόν του (είδαμε τους νεονύμφους από το Κους-Κους μέχρι τις ειδήσεις του Star και από το Πολύ Μπλα-Μπλά μέχρι τα πρωινάδικα).

Δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που κάνει διαφόρους ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος  να εμφανίζονται εις εντελώς άσχετες με το προφίλ τους εκπομπάς (ακόμη ενθυμούμαι το εξής προ δεκαετίας περιστατικόν: η Τατιάνα είχε σύνδεσιν με τον συνταγματολόγον Γεώργιον Κασιμάτην, για να συζητήσουν το φαινόμενον Big Brother που τότε ξεκινούσε, και, μόλις έκλεισαν, καλωσόρισε εις το στούντιο την Άντζελα Δημητρίου τσιρίζοντας: "Η κάμερααα! Πού είναι η κάμερααα να δείξει τα καινούργια νύχια της Άντζελας! Ζουμ στα νύχια της Άντζελααας!" - προφανώς ο συνταγματολόγος δεν εγνώριζε ότι θα έπεφτε στα νύχια της Άντζελας, αλλά μπορούσε να ρωτήσει για την θεματολογίαν της εκπομπής, πριν εμφανιστεί).

Για να επιστρέψω εις το κλασικόν τραγούδι, έτερον φαινόμενον είναι αυτό της γνωστής σοπράνο Τζένης Δριβάλα: προφανώς για να διαφημίσει παράστασιν της Madame Butterfly, πήγε ΚΑΙ ΑΥΤΗ εις την εκπομπήν του Αλέξανδρου Πετρίδη (μήπως τελικώς ο Αλέξανδρος Πετρίδης είναι ο Έλλην Λάρυ Κινγκ και τον είχαμε παρεξηγήσει;) - δεν σας παραπέμπω εις την αρχήν της εκπομπής, διότι δεν γνωρίζω πόσην ανοησίαν αντέχετε.

Και πλέον πρόσφατον παράδειγμα που εσχολίασα προσφάτως: η (παραιτηθείσα πλέον) κριτική επιτροπή της Eurovision με μέλη την ηθοποιόν Λυδία Κονιόρδου και την συγγραφέα-καθηγήτρια Λένα Διβάνη.

Σκέφτομαι πως τελικώς είναι ευτυχές που παλαιότεροι άνθρωποι της τέχνης  και του πνεύματος δεν ζουν πλέον. Ωστόσο, επειδή στόχος του παρόντος ιστολογίου είναι να ισοπεδώσει τα πάντα, εφαντάσθην πώς θα ήτο η καριέρα μερικών θρύλων, αν ζούσαν σήμερα, και μοιράζομαι μαζί σας τα αποτελέσματα:

1) Η Μαρία Κάλλας θα τραγουδούσε ντουέτο με τον Θεοχάρη Ιωαννίδη το "Un di felice" από την Traviata εις το Just The Two of Ass. Μετά την (δεδομένην) αποχώρησιν του Θεοχάρη, θα την καλούσαν εις το "πρωινό mou", θα πετούσε μπηχτές για την κριτική επιτροπή (τις μπηχτές της θα σχολίαζε επίσης το μεσημέρι τηλεφωνικώς εις το Πολύ Μπλα-Μπλα) και θα μαγείρευε παπουτσάκια με την Φαίη Σκορδά, ενώ ο Γιώργος Λιάγκας θα άφηνε "αστεία" υπονοούμενα για τον Ωνάση.

2) Ο Μάνος Χατζιδάκις θα ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του ως άνω σόου. Θα έλεγε πως κανείς δεν έχει πει τραγούδια του τόσο καλά όσο η Ελένη Φουρέιρα και πως η Φλέρυ Νταντωνάκη δεν αξίζει ούτε μια τρίχα από τα πλούσια μαλλιά της. Θα ζητούσε κατόπιν από την Μαρία Μπεκατώρου να ετοιμάσει για την επομένη φοράν ντουέτο με τον Χρήστο Χολίδη το "Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου" - τα μεσημεριανά πάνελ θα έψαχναν να βρουν υπονοούμενα εις την επιλογήν του τραγουδιού μέχρι η Μαρία Μπεκατώρου να δηλώσει ότι ο μέικ-απ άρτιστ έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και το μέτωπό της δεν λάμπει.

3) Ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος θα παρουσίαζε εκπομπές ξεκατινιάσματος (όπως "Η στιγμή της Αλήθειας"), θα χόρευε μαζί με τα αστέρια, θα κατέρρεε εις τον τελικόν μαγειρικού σόου και θα έβρισκε τα επόμενα ταλέντα της Ελλάδος.

4) Ο ποιητής Νίκος Γκάτσος, ως στιχουργός, θα ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του Pop Idol.

5) Η Ελένη Ουράνη (θεατρική κριτικός γνωστή ως Άλκης Θρύλος) θα ακολουθούσε την πορείαν της συναδέλφου της, της θεατρολόγου Φαίης Σκορδά: Μακεδονία TV, μπούστα, μίνι και ξεκατινιάσματα εις το Άλτερ, γάμος, πρωινάδικον εις το Mega, εγκυμοσύνη - και έπεται συνέχεια...

6) Ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης θα εδήλωνε ότι ψηφίζει-στηρίζει τον Άδωνι Γεωργιάδη. 

7) Ο ηθοποιός Αιμίλιος Βεάκης θα παρουσίαζε τηλεπαιχνίδια ερωτήσεων και τηλεοπτικά φαγοπότια με χορούς και τραγούδια.
8) Ο συγγενής μου και παγκοσμίου φήμης ψυχίατρος Άγγελος Κατακουζηνός θα ήταν μόνιμος συνεργάτης εις πάνελ και θα έδιδε συμβουλάς που θα εζήλευαν ο Φρόυντ και ο Λακάν: "μην παραμελείτε τον εαυτό σας", "αντιμετωπίστε τους φόβους σας", "μη φοβάστε να αγαπήσετε" κτλ. 

8) Οι δημοσιογράφοι (και συγγραφείς) Ιωάννης Κονδυλάκης, Πολύβιος Δημητρακόπουλος και Στρατής Μυριβήλης θα εσχολίαζαν στα τηλεπαράθυρα την πολιτική επικαιρότητα (δηλαδή το ότι, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, ο υπουργός άφησε να εννοηθεί, φωτογραφίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις, ότι ξέρει πολλά και για πολλούς και, αν αναγκαστεί να μιλήσει, θα το κάνει, γιατί αυτός κινείται πάντα με γνώμονα την αλήθεια και το συμφέρον του τόπου), θα σκέφτονταν πόσο υποφέρει η γιαγιά που της κόβουν την σύνταξιν αλλά και ότι τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία για να βγούμε από την κρίσιν και θα αγανακτούσαν με τον δημόσιον τομέα που πλήττει τον μικρομεσαίο, τον χαμηλόμισθο, τον χαμηλοσυνταξιούχο.

Συνεχίσατε τον κατάλογον με τους δικούς σας αστέρες και τας εκπομπάς τους.

Ειμί Κωνσταντίνος ο  πνευματικός άνθρωπος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Ο τίτλος, όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν αναφέρεται μόνον εις τον εκλιπόντα...

Υ.Γ.2: Λόγω του φορτωμένου μου προγράματος (αλλά και της τελειομανίας μου), πολλές φορές αναρτάται κάτι με καθυστέρησιν, με αποτέλεσμα να βλέπω ότι πράγματα που είχα προγραμματίσει να σχολιάσω έχουν ήδη σχολιασθεί αρκούντως αλλού (όπως το βίδεο της Δριβάλα, το οποίον ανήρτησε πρώτος ο κ. Δημοκίδης εδώ εις το νούμερον 11). Αλλά, Κωνσταντίνε, ας ήσουν πιο γρήγορος να μην σε προλάβαιναν...

Υ.Γ.3: Τον Τζον Μοδινό τον εμάθαμε προσφάτως εις την Ελλάδα. Όσοι όμως γνωρίζουν την τέχνην του (μάλλον περισσότεροι εις το εξωτερικόν και λιγότεροι εν Ελλάδι), δεν θα τον θυμούνται για τα μαθήματα τραγουδιού που έδωσε εις τον Κατέλη και τον Βας-Βας, αλλά για τούτο εδώ, που ετραγούδησε σε πάνω από 200 παραστάσεις:

Διά μακράς αλουσίας (Ευριπίδου Ορέστης, στ. 226)

Η ανάρτησις αφιερούται εις τον άσωτον, που έρριψε την ιδέαν
Αναγιγνώσκεται εντός 5'06"47ns (=nanosecond)

Μέγα θέμα έχει δημιουργηθεί με τους υποψηφίους για τον διαγωνισμόν της Eurovision. Ο αποκλεισμός του Γιάννη Σαββιδάκη και του Θεοχάρη Ιωαννίδη προεκάλεσε πλείστες αντιδράσεις - σε τέτοιον βαθμόν, ώστε θεωρείται σχεδόν βέβαιον πως πρόκειται περί αντιπερισπασμού της κυβερνήσεως, προκειμένου να περάσει νέα επώδυνα μέτρα του Μνημονίου.

Ο Ηλίας Ψινάκης όμως, μάνατζερ του Θεοχάρη Ιωαννίδη, ακολούθησε τα χνάρια του Απόστολου Γκλέτσου και ύψωσε το ανάστημά του κάνοντας δηλώσεις για τον αποκλεισμόν του μανατζαρομένου του από το σαλέ του εις τα Τρία-Πέντε Πηγάδια (τρία... πέντε... δεν θα τα χαλάσουμε εις τον αριθμόν τώρα): "Κάποιοι θέλουν να πάμε στην Eurovision σαν τις γύφτισσες". Αδυνατώ να σχολιάσω το σαλέ, την γούναν και το ρεπορτάζ. Θα κάνω όμως μιαν παρατήρησιν: όταν λέγει "σαν τις γύφτισσες", εννοεί κάτι τέτοιο;

Εν συνεχεία, ο κ. Ψινάκης επετέθη εις την επιτροπήν δηλώνοντας: "Ο Τ. Χυτήρης είχε ζητήσει να μη δοθεί μεγάλη σημασία και έκταση στο θεσμό και να είναι low profile. Εκείνος διόρισε τρία άσχετα μέλη, τα οποία είναι κουλτουριάρηδες. Η μία είναι η κυρία Λυδία Κονιόρδου, μια “Επιδαύρια” ηθοποιός, η Λένα Διβάνη –μια τύπου συγγραφέας- και ο κ. Ζάννος..." και: "Η εικόνα της ΕΡΤ με τις άλουστες, ανθυποκουλτουριάρες που βάλανε να κρίνουν... θυμίζει ΥΕΝΕΔ και Χούντα". 

Η αλήθεια είναι ότι αναρωτιέται κανείς τι σχέσιν έχουν μεταξύ τους και με την Eurovision μια ηθοποιός, μια αναπληρώτρια καθηγήτρια διπλωματικής ιστορίας και γνωστή (έστω "τύπου") συγγραφεύς και ένας δικηγόρος με ειδίκευσιν στο δίκαιον πνευματικής ιδιοκτησίας. Αν είναι να κρίνουν αυτοί οι άνθρωποι τραγούδια, γιατί να μην κρίνουν την προαγωγήν της κ. Διβάνη (που έχει γράψει βιβλίον για τις εν Ελλάδι μειονότητες - χμ, ύποπτον αυτό...) τριμελής επιτροπή αποτελουμένη από τους Δημοσθένη Λιακόπουλο,  Ευγενία Μανωλίδου και Μάνο Τσαγκαράκη (ο Δημητράκης του "Νησιού"); Αδυνατούσα λοιπόν να καταλάβω την σύνθεσιν της επιτροπής, μέχρι που είδα τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΡΤ και κατάλαβα: είναι όλοι τους εκεί! Νομίζω ότι κακώς η ΕΡΤ δεν έβαλε εις την επιτροπήν και ένα άλλο μέλος του Δ.Σ. της, τον κ. Χρήστο Αβραάμ, εμπειρογνώμονα Α΄ στο Υπουργείο Εξωτερικών: η συμμετοχή μας εις τον διαγωνισμόν είναι ένα από τα λίγα διαπραγματευτικά όπλα που έχουν απομείνει εις την χώραν μας.

Ο χαρακτηρισμός "άλουστες" προκάλεσε προβληματισμόν: ποιες ακριβώς εννοεί; Και την Διβάνη και την Κονιόρδου; Φήμαι πάντως λέγουν ότι η κ. Διβάνη, για να αποσείσει κάθε υποψίαν, εμφανίζεται πλέον εις την Νομικήν με wet look, που παραπέμπει εις φρεσκολουσμένον μαλλί. Ο κ. Ψινάκης επανήλθε και διευκρίνισε ότι εννοούσε την κ. Κονιόρδου την οποίαν "έλουσε" καταλλήλως δηλώνοντας ότι η Βουγιουκλάκη της έλεγε: "Λούσου, χρυσούλι μου, λούσου". 

Οι μάσκες πλέον έπεσαν: αποκαλύπτω ότι η κ. Κονιόρδου, που παρουσιάζεται ως μεγάλη ηθοποιός, δεν έχει παίξει ΠΟΤΕ ρόλους λουσμένων: ούτε την Άρτεμιν να λούζεται, ενώ την βλέπει ο μπανιστιρτζής Ακταίων, ούτε χαρακτήρα του "Ρωμαϊκού Λουτρού" του Στανισλάβ Στρατίεφ ούτε καν με τον ρόλον της Σαρλότ Κορνταί εις το έργον "Μαρά/Σαντ" του Πέτερ Βάις δεν έχει τολμήσει να αναμετρηθεί, από φόβον μήπως την πιτσιλίσει καμιά σταγόνα την ώρα που ο Μαρά παίζει με το πλαστικόν παπάκι του (ο φόνος του Μαρά έγινε, ως γνωστόν, εντός του λουτρού του). Επιπλεόν, η κ. Κονιόρδου δεν θα καταφέρει ποτέ να παίξει την Αντιγόνη όπως η Γκαρσόνα Βου, διότι αμέσως μετά η Αντιγόνη λέγει (στίχοι 892-893): "εγώ νεκρούς με τα χεράκια μου σας έλουσα". Οφείλω όμως να παραδεχθώ ότι δικαιολογημένως θεωρείται ως η καλύτερη Ηλέκτρα των τελευταίων ετών, έχοντας ταυτιστεί με την ηρωίδα, προς την οποίαν η Κλυταιμνήστρα λέγει εις την τραγωδία του Ευριπίδου (στίχοι 1107-1108): "Μα έτσι, μετά τη γέννα σου, απομένεις άλουστη και κακοντυμένη;"  Επιπλέον, πρέπει να αποκαλύψω ότι αρνείται μετ' επιτάσεως να παίξει εις το Λουτρόν των Αέρηδων εις την Πλάκαν. Και καταλαβαίνουμε πλέον όλοι για ποιον λόγον ακυρώνει τις παραστάσεις της, όποτε βρέχει...
 Το πρωτοφανές τούτο γεγονός (άλουστοι να κρίνουν λουσμένους) έφτασε και εις την Βουλήν από το ΛΑΟΣ, το οποίον φαίνεται πως έχει πάρει πατριωτικά το θέμα της Eurovision.

Και λίγα λόγια για τους αποκλεισμένους:

- ο κ. Ιωαννίδης έχει δηλώσει ότι έχει όλα τα προσόντα για να πάει εις την Eurovision: "Φέτος, λοιπόν, που ο διαγωνισμός θα γίνει στη Γερμανία, θα έχω ένα πλεονέκτημα. Στην πόλη που θα γίνει η Eurovision έχω γεννηθεί, έχω μεγαλώσει, έχω φίλους... Μιλάω πολύ καλά γερμανικά... Όλα αυτά είναι καλοί οιωνοί". Δεν αντιλαμβάνομαι τα κριτήριά του. Και ο κ. Βελόπουλος έχει γεννηθεί εις την Γερμανίαν: δηλαδή μας προτείνει να στείλουμε εις την Eurovision τον κ. Βελόπουλον; Εγώ πάντως ενόμιζα ότι επιλέγονται τραγουδισταί με βάσιν την φωνήν και ουχί τον τόπον γεννήσεως. Πάντως, αν είναι έτσι, ελπίζω ο επόμενος διαγωνισμός να γίνει εις την Μ. Βρετανίαν, ώστε να στείλουμε την Ιουλία Αλεξανδράτου που έχει μητέρα Αγγλίδα ή εις την Ουκρανίαν, ώστε να στείλουμε την playmate Κάτια Δέδε, που είναι μισή Ουκρανή. Πάντως, ο κ. Θεοχάρης Ιωαννίδης εις την ίδιαν συνέντευξιν μας κάνει την χάριν και δέχεται να κριθεί: "Από εκεί και πέρα, όπως απαιτεί η διαδικασία, αποφασίζει ο ελληνικός λαός". Το παλαιόν σύνθημα: "ΠΑΣΟΚ-Λαός στην εξουσία" γίνεται  πλέον "Θεοχάρης-Λαός (ή ΛΑΟΣ) στην Eurovision".

- ο κ. Σαββιδάκης πάντως, ή μάλλον η εταιρία του, έθεσε το θέμα επί της πραγματικής του βάσεως: "οφείλουμε να τονίσουμε πως θεσμικά η ελληνική δημόσια τηλεόραση, αφού δεν έχει προβάλει ποτέ πλασματικό τηλεοπτικό πρόγραμμα (reality), μας εκπλήσσει με τον αποκλεισμό του Γιάννη Σαββιδάκη".

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα, ότι όλοι οι υποψήφιοι είναι δημιουργήματα των ριάλιτι της ιδιωτικής τηλεοράσεως. Και θα συμφωνήσω εδώ με τον κ. Ψινάκη: η επιτροπή είναι άσχετη, όχι μόνον με το τραγούδι (καθώς δεν είναι ούτε συνθέται ούτε ερμηνευταί), αλλά κυρίως με τα παράγωγα των ριάλιτι και τα άτεχνα αγγλόφωνα ποπάκια. Επιπλέον είναι υπερβολικά σοβαρή για την ξεφτίλαν εις την οποίαν εντάσσεται ο διαγωνισμός. Αν αποφασίζαμε να στείλουμε τραγούδια που εκφράζουν την Ελλάδα και τον πολιτισμόν της, να το ξαναβλέπαμε. Ωστόσο, αν κρίνω από τους υπολοίπους διαγωνιζομένους, διαπιστώνω πως, αντί η συμμετοχή εις ριάλιτι να είναι λόγος αποκλεισμού από τον διαγωνισμόν, είναι τελικώς απαραίτητον κριτήριον. Η ΕΡΤ, αντί να στηρίζει τον ελληνικόν πολιτισμόν και να κρατά ένα επίπεδον που εκ του νόμου υποχρεούται να έχει, προβάλλει τα δημιουργήματα των σαχλών αμερικανόφερτων εκπομπών και στηρίζει την ιδιωτικήν τηλεόρασιν και τας επιλογάς της. 

Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν εις τον ποιητήν κ. Χυτήρη και εις το Δ.Σ. της ΕΡΤ: Mega, Ant1, Alpha και Star θα τους είναι αιωνίως ευγνώμονες για την υποστήριξίν τους εις την δύσκολην διαφημιστικώς αυτήν περίοδον.

Εντάξει, αρκετά με τις σάχλες. Υπάρχουν σοβαρότερα θέματα που μας απασχολούν:  

Η Ανδόρρα θα συμμετάσχει τελικώς εις την φετινήν Eurovision ή όχι;

Ειμί Κωνσταντίνος ο λουσμένος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Υποθέτω ότι η Ανδόρρα αδυνατεί να συμμετάσχει, διότι όλοι οι κάτοικοί της έχουν ήδη τραγουδήσει εις τον διαγωνισμόν. Δεν έχουν όμως τραγουδήσει οι δύο πρίγκηπες της Ανδόρρας: ο επίσκοπος του Urgell και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Ενδιαφέρον ντουέτον και σίγουρον ντουζ πουάν.

Υ.Γ.2: Επιμύθιον: αν είσθε όμορφοι, πλακωθείτε εις τα γυμναστήρια και εις τα συμπληρώματα διατροφής, ώστε να γίνετε φέτες: αν το καταφέρετε αυτό, μετά και ηθοποιοί θα γίνετε και τραγουδισταί - μέχρι και Νόμπελ μπορεί να κερδίσετε.

Υ.Γ.3: Απορία: γιατί δεν στέλνουμε την Λυδία Κονιόρδου εις την Eurovision; Από το παρακάτω δείχνει ότι είναι ανώτερη πολλών (πρόκειται για τον θρήνον της Μήδειας ενώπιον του Johnson Baby Shampoo - η μουσική είναι από μίαν παράστασιν που εγιουχαΐσθη, αλλά είχε τουλάχιστον πολύ ενδιαφέρουσαν και βαθέως μεσογειακήν μουσικήν):

Γράμμα από το Βατοπαίδι (μέρος 2ον)

Περίληψις των προηγουμένων (το πρώτον μέρος εδώ): ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', ευρίσκεται εις την Ι. Μ. Βατοπαιδίου και παρατηρεί τας αλλαγάς που επεσυνέβησαν τους επτά τελευταίους αιώνας.

"Επειδή εις την Μονήν είχε μαζευτεί πολύς κόσμος (κυρίως πολιτικοί που είχαν κάνει τάμα εις την Παναγιά, αν παραγράψει τα αδικήματά τους, να συρθούν γονατιστοί από την θάλασσαν μέχρι την Ωραίαν Πύλην του Καθολικού), απεφάσισα να πάω να δω από κοντά τι κάνει ο μοναχός vatopaiditis εις την σκήτην του.

Γνωρίζοντας ότι η ασκητική μου μορφή του έχει ήδη εμπνεύσει ποιητικάς αναρτήσεις, ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα τον σεβάσμιον γέροντα να προσεύχεται επάνω από τα απολυτίκια σε κατάστασιν θεώσεως και νιρβάνας. Πράγματι, ο μοναχός Ρουσλάνας, ο οποίος τον συντροφεύει, μου εζήτησε να περιμένω λίγα λεπτά μέχρι να φύγει η επιρροή του LSD και μου επρότεινε στο μεταξύ να με ξεναγήσει εις την σκήτην.

Εκεί συνάντησα διαφόρους μοναχούς και εντυπωσιάσθηκα από το αδελφικόν πνεύμα: αλληλοαποκαλούνται συνεχώς "αδελφοί" - ακόμα και όταν απευθύνονται μόνον εις ένα πρόσωπον... Ο Ρουσλάνας μου εζήτησε βεβαίως συγγνώμην, διότι δεν επερίμενε την αυτοκρατορικήν μου επίσκεψιν και ήσαν ολίγον τι άνω-κάτω (δεν είχε προλάβει να μαζέψει τα σουτιέν που είχε κρεμάσει εις το αρχονταρίκι για να στεγνώσουν).

Όταν επέστρεψα, ο vatopaiditis είχε συνέλθει και με υπεδέχθη με χαράν. Μου επρότεινε μάλιστα να μείνω για φαγητό, ωστόσο του είπα ότι είμαι βιαστικός, διότι πρέπει να κάνω promo tour και εις άλλας σκήτας. 

 

Εν συνεχεία έδωσα εις τους δύο μοναχούς τα δώρα που τους είχα φέρει: για τον αδελφόν Ρουσλάνα αρχικώς είχα πάρει μάσκαρα, αλλά επειδή δεν εγνώριζα αν ένα τέτοιο δώρον θα ήτο ταιριαστόν εις μοναχόν (και όντως δεν ήτο: εγώ του πήρα Max Factor και ο αδελφός Ρουσλάνας φοράει μόνον Dior), εναλλακτικώς είχα φέρει μαζί μου το τελευταίον τεύχος του περιοδικού Attitude με εξώφυλλον τον Ricky Martin. Για τον vatopaiditi τα πράγματα ήσαν ευκολότερα: γνωρίζοντας την αγάπην του για τον Justin Bieber, του εδώρισα την βιογραφίαν του 16χρονου καλλιτέχνου. Το 16τομον έργον (ένας τόμος για κάθε έτος), παρουσιάζει συγκλονιστικά γεγονότα που σημάδεψαν την παγκόσμιον ιστορίαν. Επιγραμματικά αναφέρω τα εξής: ο Justin Bieber στο μαιευτήριον (για πρώτη φορά παρουσιάζονται απόρρητα έγγραφα, όπως η έκθεσις του γιατρού που τον ξεγέννησε και το πιστοποιητικόν γεννήσεως), τα πρώτα εμβόλια του Justin, ο Justin στο νηπιαγωγείο, ο Justin παίζει μήλα, ο Justin στο Δημοτικό, ο Justin βλέπει DVD, ο Justin κοιμάται, ο Justin παίζει PSP, ο Justin και το πρώτο του iPod κ.α. 

Κατόπιν συζητήσαμε για πολλήν ώραν σχετικώς με καυτά θεολογικά ζητήματα που απασχολούν την Ορθοδοξίαν και καταλήξαμε ότι "Καθολικισμός sucks!". Ο σεβάσμιος γέροντας, λάτρης της τεχνολογίας, μου έδειξε και την εφαρμογήν του Αγίου Όρους για το iPhone, που του δίδει την δυνατότητα να επικοινωνεί με τους φαν του. Θεωρώ πάντως ότι εις το πλαίσιον της νέας εποχής πρέπει να ξανασκεφθεί την χρήσιν του παρεκκλησίου του Αγίου Θεοδότου, διότι και οι μοναχοί άνθρωποι είναι και δεν είναι χριστιανικόν να τρέχουν εις τις ρούγες και εις τα καμπαναριά.

Πριν πάρω τον δρόμον της επιστροφής για την Ι. Μ. Βατοπαιδίου, οι δύο μοναχοί μού εφύλαξαν για το τέλος ένα μοναδικόν χορευτικόν το οποίον προετοιμάζουν για το νέον σόου "Dancing with the monks" που θα μεταδίδεται κάθε Κυριακή μετά την Θείαν Λειτουργίαν μέσω της εφαρμογής του iPhone (βοήθειά μας).

Αγαπημένε μου ανιψιέ Κωνσταντίνε,

Όπως καταλαβαίνεις, η διαμονή μου εις το Άγιον Όρος ήτο αξέχαστη εμπειρία. Ευρίσκομαι όμως εις την δυσάρεστον θέσιν να σου ανακοινώσω ένα γεγονός που θα σε συγκλονίσει: υπάρχει ιστολόγιον, το οποίον σε ανταγωνίζεται εις την κενολογίαν  και την αερολογίαν - κυκλοφορεί μάλιστα και εις 9 ξένας γλώσσας. Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να σε βοηθήσω: έβγαλα κάτι καλώδια από τους κεντρικούς σέρβερς της Μονής, αλλά μάλλον συνδέονται και με γουάιρλες. Μήπως τελικώς θα ήτο καλύτερον να ενώσετε τας δυνάμεις σας εν πνεύματι Κυρίου;"

Ειμί Κωνσταντίνος ο βατοπαιδινός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Ο μπάρμπας μου αφιερώνει εις τον vatopaiditi το ακόλουθον karaoke, το οποίον συνδυάζει (;) το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον και τον Justin Bieber:

Ιππόδρομος

Ως μέλος του βυζαντινού κατεστημένου έχω ιδιαιτέραν σχέσιν με τον Ιππόδρομον (αναπαράστασιν του Ιπποδρόμου -μετά την ανακαίνισίν του με το πρόγραμμα "Εξοικονομώ καθ' ιππόδρομον" της Μπιρμπίλη- μπορείτε να δείτε εδώ). Αγαπημένη απασχόλησις της αυτοκρατορικής οικογενείας ήτο πάντοτε η κυριακάτικη έξοδος εις το αυτοκρατορικόν θεωρείον, για να μας χαιρετήσουν οι υπήκοοι, οι οποίοι έρχονταν πάντοτε με ευγενικάς και φιλάθλους διαθέσεις (η "Ψυχολογία των μαζών" του Gustave Le Bon και το "Μάζα και εξουσία" του Elias Canetti μας εβοήθησε πολύ εις τον έλεγχόν της πλεμπαρίας: μετά την σφαγήν 30.000 στασιαστών από τον στρατόν του Ιουστινιανού κατά την διάρκειαν της "Στάσεως του Νίκα" τα μεγάφωνα του Ιπποδρόμου πάντοτε θύμιζαν εις τους θεατές το γεγονός εκείνο με συνεχείς ανακοινώσεις: "Επόμενη στάσις... Νίκα" - "Next station... Nika" - βεβαίως πολλοί μπερδεύονταν και με ρωτούσαν: "παλικάρι, για αεροδρόμιο καλά πάω";). Καμιά φορά βεβαίως πετούσαν και κανένα μπουκάλι για εκτόνωσιν (για να μην ξεχνιόμαστε...) 

Εις τον ιππόδρομον, ως γνωστόν, ο λαός, αφού εξέφραζε ευχάς και ευλογίας προς την οικογένειάν μου, τους κουροπαλάτιους, τους παρακοιμώμενους, τους συγκλητικούς και τους (κατά Καραμανλην) νταβατζήδες ("ο Θεός να μας κόβει μέρες να σας δίνει χρόνια", "να μας κόβει συντάξεις να σας δίνει καταθέσεις", "να μας κόβει δάνεια να σας δίνει βίλες" κ.α.), μας ανέφερε τα αιτήματά του μέσω των διαφόρων δήμων, των κομμάτων της εποχής, τα οποία ήσαν οι Βένετοι (Μπλε σημαίνει τούτο - καμία σχέσις με τον φούρνον), οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι (Κόκκινοι)  και οι Λευκοί(-Άκυροι). Οι δήμοι είχαν ως σκοπόν την προάσπισιν των συμφερόντων του λαού φροντίζοντας, για παράδειγμα, για την διατήρησιν των αμοιβών των βουλευτών και των συνεργατών τους, την σύναψιν επωφελών διεθνών συμβάσεων ή την διατήρησιν υψηλής στάθμης εις την ενημέρωσιν και την ψυχαγωγίαν του λαού μέσω ποιοτικών θεαμάτων (ιππόδρομος, πολύ μπλα-μπλα, ράδιο-αρβύλα κ.α.). Σημειώνεται εδώ ότι η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία δεν χρειάζονταν επίσημον εκπροσώπησιν εις τον Ιππόδρομον, διότι εκφράζονταν μέσω των Πρασίνων και των Βενέτων.

Αλλά αρκετά. Ας περάσω εις το κυρίως θέμα μου, διότι όλα τα παραπάνω γράφονται ως εισαγωγή εις τα κάτωθι άσματα περί του ιπποδρόμου.

Το πρώτον είναι του Carlos Gardel: γνωστότατον άσμα, το εχόρεψε και ο Al Pacino εις την ταινίαν "Άρωμα γυναίκας":

(εις το άσμα συγκρίνεται το πάθος του ιπποδρόμου με το πάθος για τας γυναίκας - για περισσότερες πληροφορίες περί του άσματος εδώ και στίχοι και μετάφρασις εδώ).

Ο Έλλην Carlos Gardel όμως απάντησε  προ εικοσαετίας (το 1988 συγκεκριμένως, εις το δίσκον "Στα κέφια του Τούρμπο") με ελληνοπρεπές άσμα περί του ιπποδρόμου εις ρυθμόν ουχί φλούφλικου τάνγκο αλλά ζεμπεκιάς ξεγυρισμένης:

(μη μπερδεύεσθε από το αρχικόν "Sydn(e)y City" ή την έντονον παρουσίαν αγγλοφώνου στίχου ("σου πήρανε τα money", "never mind", "ok", "σου πήρανε τα dollars σου"): το άσμα είναι ελληνικόν. Οι αγγλισμοί αποτελούν απλώς προσθήκας αναγκαίας λόγω της γνωστής διεθνούς καριέρας του καλλιτέχνου εις Αυστραλίαν, Αμερικήν, Γερμανίαν και όπου αλλού υπάρχουν Έλληνες ομογενείς). 

Ειμί Κωνσταντίνος ο αλογομούρης και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Ενημέρωσις νούμερον 1 προς τους αγαπητούς αναγνώστας (όσους δηλαδή επέζησαν του σημερινού καψίματος): επειδή το παρόν ιστολόγιον έχει ανεβάσει επικινδύνως στροφάς και κινδυνεύει να γίνει ολοκαύτωμα και να καώ κι εγώ μαζί του, θα κατεβάσω ταχύτητα το αμέσως προσεχές διάστημα. Άλλως: γίνεται της τρελής από δουλειές και δεν προλαβαίνω...

Υ.Γ.2: Ενημέρωσις νούμερον 2: έχω ανανεώσει το προφίλ μου με νέας πληροφορίας και (μετά την προηγουμένην ανάρτησιν σχετικώς με την εν Λονδίνω εμπειρίαν μου) το όνομά μου θα εμφανίζεται πλέον με ελληνικούς χαρακτήρας (το αγγλόφωνον είναι περιττόν: έχω ΗΔΗ κάνει την διεθνή μου καριέραν).

Υ.Γ.3: Πρόσκλησις προς άπαντες: θα ήθελα να βρούμε και τον Έλληνα Αλ Πατσίνο μετά τον Έλληνα Κάρλος Γκαρντέλ. Να ρίψω ιδέας; Θοδωρής Αθερίδης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Πέτρος Φιλιππίδης, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Λάκης Λαζόπουλος (οκ! αρκετά κάηκα για σήμερα...)

17 Νοεμβρίου 2010

Σήμερον τιμάται η επέτειος της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Η ημέρα αυτή έχει συνδυαστεί τηλεοπτικώς με την ιστορικήν συναυλίαν του Μίκη Θεοδωράκη το 1977 (εις το παρασκήνιον της συναυλίας αναφέρεται ο Θεοδωράκης εδώ):

Αυτά εν έτει 1977. Εν έτει 2010 το Πολυτεχνείον εορτάζεται με το ίδιο ποίημα ως ακολούθως:

Για την (αν)ισορροπίαν αριστεράς-δεξιάς εις την μουσικήν, βίδεο-έκπληξις εδώ (δώσατε βάσιν εις τα τσαμπουκαλέματα που ακούγονται εις την έναρξιν).

Ειμί Κωνσταντίνος ο τεθλιμμένος εορτάζων και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Η παρούσα ανάρτησις ας θεωρηθεί ως εμπεριστατωμένη ανάλυσις του πώς ξεκίνησε και πώς τελειώνει η Γ' Ελληνική Δημοκρατία (διά τους αγνοούντας: Α' Ελληνική Δημοκρατία: 1821-1828, Β' Ελληνική Δημοκρατία: 1924-1935, Γ' Ελληνική Δημοκρατία: 1974-πολύ σύντομα - κατ' άλλους έχει ήδη τελειώσει). Και διά την Coula που απορεί με την εμμονήν μου εις το συγκεκριμένον καλλιτεχνικόν θαύμα: η Ιουλία διά το παρόν ιστολόγιον δεν είναι πρόσωπον, είναι μετα-μεταπολιτευτικόν σύμβολον.

Υ.Γ.2: Η εκτέλεσις του τελευταίου άσματος υπάρχει και σε ντυμένην εκδοχήν εδώ.

Υ.Γ.3: Καλά, αυτή δεν ήτο εντελώς άφωνη; Δεν θέλω να μάθω τι την βοήθησε να εξασκήσει τας φωνητικάς της χορδάς...

Ανατολή και Δύση

Το επίπεδον του παρόντος ιστολογίου σήμερον θα ανέβει: ως συνέχεια της προηγουμένης αναρτήσεως (με την έννοιαν ότι ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι οικουμενικός) θα ασχοληθώ με ένα θέμα που με απασχολεί, την συνάντησιν πολιτισμών Ανατολής και Δύσεως. Ουχί, δεν πρόκειται να ομιλήσω περί θρησκευτικού συγκρητισμού, περί ελληνοβουδιστικής τέχνης ή περί των Lettres Persanes του Montesquieu (είπαμε, το επίπεδον θα ανέβει, αλλά δεν θέλω να μας πιάσει και ίλιγγος).
Θα επικεντρωθώ εις τον κινηματογράφον με αφορμήν τον πρόσφατον χαμόν του Γιάννη Δαλιανίδη. Πιο συγκεκριμένως, θα αναλύσω το ειδικότερον ζήτημα των τσοντών: ουχί, δεν αναφέρομαι εις τας αγαπημένας ταινίας της Ιουλίας Αλεξανδράτου, αλλά εις τα εμβόλιμα τραγούδια, χορούς και λοιπά θεάματα που συναντούμε συχνώς εις το ελληνικόν (και αλλοδαπόν) σινεμά, προκειμένου να γεμίζουν τον χρόνον και να μετατρέπουν τας ταινίας από μικρού μήκους εις μεγάλου.

Επί παραδείγματι, εις την ταινίαν του Δαλιανίδη "Ξυπόλητος πρίγκιψ", ενώ έχομε την κυριαρχίαν στοιχείων ανατολικής προελεύσεως (αραβικής συγκεκριμένως) εις την "ανήκουσαν εις την Δύσιν" Ελλάδα, εμβολίμως παρατηρούμε τσόνταν (κατά την ανωτέρω έννοιαν) με στοιχεία δυτικής προελεύσεως εις την (χορευτικώς) "ανήκουσα εις την Ανατολήν" Ελλάδα:

Περίπου το αυτό διάστημα εις το Πακιστάν ο δυτικός πολιτισμός κάνει παρομοίαν θραύσιν και ο αντίστοιχος Δαλιανίδης εισάγει εις ταινίαν το ακόλουθον άσμα, το οποίον πολύ θα ήθελε να είναι δυτικότροπον αλλά είναι τόσο πακιστανικόν όσο γίνεται να είναι ένα άσμα (φαντάζομαι την σκηνήν εις ελληνικήν ταινίαν με τον Γιάννη Βογιατζή να τραγουδά και κάπου εις την πισίναν να ευρίσκεται η Ζωή Λάσκαρη με την Χλόη Λιάσκου):

Είναι προφανές ότι η προσπάθεια των συμπαθών ασιατών να συναντήσουν τον δυτικόν πολιτισμόν εις τας ταινίας τους είχε μικροτέραν επιτυχίαν ακόμη και από την αντίστοιχον προσπάθειαν των Ελλήνων.

Επιμύθιον: Τελικώς εις τα εμβόλιμα θεάματα εις τον κινηματογράφον (τουλάχιστον εκείνης της εποχής) μάλλον είναι καλύτερον -και συγκλονιστικότερον- να μένει ο καθένας εις τον πολιτισμόν του τόπου του. Σημείωσις: παραπέμπω εις μίαν εκ των αγαπημένων μου ταινιών του Ινδού Σατγιαζίτ Ρέι, το "Δωμάτιον της Μουσικής" - το βίδεο έχει έντασιν, ειδικώς προς το τέλος: ξεπεσμένος γαιοκτήμων, που ανοίγει το Δωμάτιον της Μουσικής των μεγάρων του, ταυτοχρόνως βιώνει την αγωνίαν της επιστροφής της οικογενείας του από την άλλην πλευράν της λίμνης εν μέσω καταιγίδας.

Ειμί Κωνσταντίνος ο κινηματογραφιστής και άρτι ωλοκλήρωσα.

1940

Σήμερον, 28η Οκτωβρίου 2010, 70 έτη μετά την είσοδον της Ελλάδος εις τον πόλεμον μετά της Ιταλίας, το παρόν αντιχριστιανικόν και ανθελληνικόν ιστολόγιον παρουσιάζει άσμα για το 1940: ουχί όμως ελληνικόν αλλά ιταλικόν. Ομιλεί περί των γεγονότων του Ιουνίου του 1940, όταν οι Ιταλοί μαθαίνουν την πτώσιν του Παρισίου εις τους Γερμανούς (είχε προηγηθεί κήρυξις πολέμου της Ιταλίας κατά της Γαλλίας). Διά τους μη ομιλούντας την ιταλικήν, το άσμα αναφέρεται εις μίαν καθημερινήν σκηνήν, όταν η μητέρα του τραγουδοποιού Francesco de Gregori περιμένει το λεωφορείον, ο κόσμος διαβάζει τα γεγονότα εις τας εφημερίδας, σκέφτεται τους Γερμανούς στρατιώτας που θα κάνουν κόρτε εις τας Παριζιάνας, γελά και κάνει σκέψεις για το αύριον - ουσιαστικώς είναι ένα σχόλιον για την σιωπηράν αποδοχήν του φασισμού από το μεγαλύτερον μέρος της ιταλικής κοινωνίας, όπως αναλύεται εδώ (ιταλιστί πάντοτε - μέρα που 'ναι σήμερα...):

Ειμί Κωνσταντίνος ο επιβάτης του ιταλικού λεωφορείου και άρτι ωλοκλήρωσα.

Συγγρού ή Σόλωνος;

Real-ly;!

Ντροπή σας, Αντίχριστοι της Κυβερνήσεως, να εξαναγκάζετε Αρχιερείς εις την πορνείαν.

Ειμί Κωνσταντίνος ο μαστροπός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Η συγκλονιστική δήλωσις ευρίσκεται εις το σημερινόν πρωτοσέλιδον της Real News και συνοδεύεται από νέα άσματα Καρβέλα-Βίσση. Απευθύνω έκκλησιν προς τον Αρχιεπίσκοπον να μην καταφύγει εις την οδόν της απωλείας, αλλά να βγάλει δίσκον μέσω της δισκογραφικής εταρείας Real News, ακολουθώντας το παράδειγμα του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ', ο οποίος εκυκλοφόρησε πέρυσι σύμπακτον δίσκον (βαρβαριστί cd).

Λεό ντε Λίμπα

Προ δεκαημέρου απέθανε η εξαίρετη αυστραλή κολορατούρα σοπράνο Joan Sutherland. Ως φόρον τιμής παρουσιάζω το ακόλουθον βίδεο, εις το οποίον τραγουδά την γνωστήν άριαν από την όπεραν Lakmé του Léo Delibes "Où est la jeune Hindoue" (ελληνιστί: "Πού είναι η νεαρά Ινδή;" - εις ελευθέραν μετάφρασιν: "Πού 'χει πάει; Το κρεβάτι κάθε βράδυ με ρωτάει, πού 'χει πάει;"):

Βεβαίως η καημένη η Τζόαν έφυγε με τον καημόν ότι ποτέ δεν κατάφερε να τραγουδήσει όπως η μεγίστη των σοπράνο, η αμερικανίς Florence Foster Jenkins (αν και είναι δύσκολον να κατηγοριοποιηθεί, θα την χαρακτήριζα και τούτη κολορατούρα με το πρώτον "ο" γραμμένον με ωμέγα). Απολαύσατέ την εις την καλυτέραν  (έως σήμερα) εκτέλεσιν (κυριολεκτικώς τε και μεταφορικώς) της αυτής(;) άριας (προσοχή: εις την έναρξιν μην μπερδευτείτε! Δεν χτυπά ο συναγερμός κάποιου οχήματος εις την γειτονιάν σας):

Σημείωσις: Λέγω ότι πρόκειται για την καλυτέραν εκτέλεσιν "έως σήμερα", διότι δεν ξέρω αν θα επιληφθούν εις το μέλλον Έλληνες καλλιτέχναι, όπως ο Εθνικός Σταρ, η Τζούλια Αλεξανδράτου, η Σάσα Μπάστα, η Στέλλα Μπεζαντάκου και πολλοί άλλοι (ων ουκ έστιν αριθμός...)

Ειμί Κωνσταντίνος ο σοπράνος και άρτι ωλοκλήρωσα.

ΑΜΑΝΕΛΙΕΝ

Οι συνεπείς αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου είναι ενήμεροι για την ενεργοποίησιν του ελληνικού DNA το 2011 (κατά δηλώσεις του βουλευτού κ. Βελόπουλου), για την καταγωγήν των Ελλήνων από τον Σείριον και όλα τα άλλα επιστημονικώς αποδεδειγμένα γεγονότα. Και επειδή η εντός ολίγων μηνών επερχομένη αλλαγή της ιστορίας δεν δύναται να μην έχει τον ύμνον της, ιδού τι μας απέστειλαν οι συγγενείς μας εκ του Σειρίου (αναφέρομαι και εις το άσμα, το οποίον μας καλεί εις την προγονικήν γην, και εις την εξωγήινην ποιότητα του ραψωδού):

(Εδυσκολεύθην να κατανοήσω το ρεφρέν, καθότι αρχικώς άκουγα "άμα ανέλυε", ωστόσο αντελήφθην ότι δεν υπάρχει αντικείμενον αναλύσεως...)

Μετά την επιτυχίαν αυτήν ο Sotis θα τραγουδήσει και άλλους ύμνους, ξεκινώντας από τον εθνικόν μας ύμνον (υπό βροχήν γαρυφάλλων) και συνεχίζοντας με αυτόν της Γαλλίας, την Marseillaise, σε διασκευήν ζεϊμπέκικου (έχει άλλωστε ήδη γίνει reggae).

Τώρα αν με ρωτήσετε "γιατί και πώς ζει ανάμεσά μας" (ο Sotis), θα σας απαντήσω ότι αρκεί να ρίξετε μιαν ματιάν γύρω σας, για να καταλάβετε.

Ειμί Κωνσταντίνος ο εξωγήινος και άρτι ωλοκλήρωσα.