Διά μακράς αλουσίας (Ευριπίδου Ορέστης, στ. 226)

Η ανάρτησις αφιερούται εις τον άσωτον, που έρριψε την ιδέαν
Αναγιγνώσκεται εντός 5'06"47ns (=nanosecond)

Μέγα θέμα έχει δημιουργηθεί με τους υποψηφίους για τον διαγωνισμόν της Eurovision. Ο αποκλεισμός του Γιάννη Σαββιδάκη και του Θεοχάρη Ιωαννίδη προεκάλεσε πλείστες αντιδράσεις - σε τέτοιον βαθμόν, ώστε θεωρείται σχεδόν βέβαιον πως πρόκειται περί αντιπερισπασμού της κυβερνήσεως, προκειμένου να περάσει νέα επώδυνα μέτρα του Μνημονίου.

Ο Ηλίας Ψινάκης όμως, μάνατζερ του Θεοχάρη Ιωαννίδη, ακολούθησε τα χνάρια του Απόστολου Γκλέτσου και ύψωσε το ανάστημά του κάνοντας δηλώσεις για τον αποκλεισμόν του μανατζαρομένου του από το σαλέ του εις τα Τρία-Πέντε Πηγάδια (τρία... πέντε... δεν θα τα χαλάσουμε εις τον αριθμόν τώρα): "Κάποιοι θέλουν να πάμε στην Eurovision σαν τις γύφτισσες". Αδυνατώ να σχολιάσω το σαλέ, την γούναν και το ρεπορτάζ. Θα κάνω όμως μιαν παρατήρησιν: όταν λέγει "σαν τις γύφτισσες", εννοεί κάτι τέτοιο;

Εν συνεχεία, ο κ. Ψινάκης επετέθη εις την επιτροπήν δηλώνοντας: "Ο Τ. Χυτήρης είχε ζητήσει να μη δοθεί μεγάλη σημασία και έκταση στο θεσμό και να είναι low profile. Εκείνος διόρισε τρία άσχετα μέλη, τα οποία είναι κουλτουριάρηδες. Η μία είναι η κυρία Λυδία Κονιόρδου, μια “Επιδαύρια” ηθοποιός, η Λένα Διβάνη –μια τύπου συγγραφέας- και ο κ. Ζάννος..." και: "Η εικόνα της ΕΡΤ με τις άλουστες, ανθυποκουλτουριάρες που βάλανε να κρίνουν... θυμίζει ΥΕΝΕΔ και Χούντα". 

Η αλήθεια είναι ότι αναρωτιέται κανείς τι σχέσιν έχουν μεταξύ τους και με την Eurovision μια ηθοποιός, μια αναπληρώτρια καθηγήτρια διπλωματικής ιστορίας και γνωστή (έστω "τύπου") συγγραφεύς και ένας δικηγόρος με ειδίκευσιν στο δίκαιον πνευματικής ιδιοκτησίας. Αν είναι να κρίνουν αυτοί οι άνθρωποι τραγούδια, γιατί να μην κρίνουν την προαγωγήν της κ. Διβάνη (που έχει γράψει βιβλίον για τις εν Ελλάδι μειονότητες - χμ, ύποπτον αυτό...) τριμελής επιτροπή αποτελουμένη από τους Δημοσθένη Λιακόπουλο,  Ευγενία Μανωλίδου και Μάνο Τσαγκαράκη (ο Δημητράκης του "Νησιού"); Αδυνατούσα λοιπόν να καταλάβω την σύνθεσιν της επιτροπής, μέχρι που είδα τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΡΤ και κατάλαβα: είναι όλοι τους εκεί! Νομίζω ότι κακώς η ΕΡΤ δεν έβαλε εις την επιτροπήν και ένα άλλο μέλος του Δ.Σ. της, τον κ. Χρήστο Αβραάμ, εμπειρογνώμονα Α΄ στο Υπουργείο Εξωτερικών: η συμμετοχή μας εις τον διαγωνισμόν είναι ένα από τα λίγα διαπραγματευτικά όπλα που έχουν απομείνει εις την χώραν μας.

Ο χαρακτηρισμός "άλουστες" προκάλεσε προβληματισμόν: ποιες ακριβώς εννοεί; Και την Διβάνη και την Κονιόρδου; Φήμαι πάντως λέγουν ότι η κ. Διβάνη, για να αποσείσει κάθε υποψίαν, εμφανίζεται πλέον εις την Νομικήν με wet look, που παραπέμπει εις φρεσκολουσμένον μαλλί. Ο κ. Ψινάκης επανήλθε και διευκρίνισε ότι εννοούσε την κ. Κονιόρδου την οποίαν "έλουσε" καταλλήλως δηλώνοντας ότι η Βουγιουκλάκη της έλεγε: "Λούσου, χρυσούλι μου, λούσου". 

Οι μάσκες πλέον έπεσαν: αποκαλύπτω ότι η κ. Κονιόρδου, που παρουσιάζεται ως μεγάλη ηθοποιός, δεν έχει παίξει ΠΟΤΕ ρόλους λουσμένων: ούτε την Άρτεμιν να λούζεται, ενώ την βλέπει ο μπανιστιρτζής Ακταίων, ούτε χαρακτήρα του "Ρωμαϊκού Λουτρού" του Στανισλάβ Στρατίεφ ούτε καν με τον ρόλον της Σαρλότ Κορνταί εις το έργον "Μαρά/Σαντ" του Πέτερ Βάις δεν έχει τολμήσει να αναμετρηθεί, από φόβον μήπως την πιτσιλίσει καμιά σταγόνα την ώρα που ο Μαρά παίζει με το πλαστικόν παπάκι του (ο φόνος του Μαρά έγινε, ως γνωστόν, εντός του λουτρού του). Επιπλεόν, η κ. Κονιόρδου δεν θα καταφέρει ποτέ να παίξει την Αντιγόνη όπως η Γκαρσόνα Βου, διότι αμέσως μετά η Αντιγόνη λέγει (στίχοι 892-893): "εγώ νεκρούς με τα χεράκια μου σας έλουσα". Οφείλω όμως να παραδεχθώ ότι δικαιολογημένως θεωρείται ως η καλύτερη Ηλέκτρα των τελευταίων ετών, έχοντας ταυτιστεί με την ηρωίδα, προς την οποίαν η Κλυταιμνήστρα λέγει εις την τραγωδία του Ευριπίδου (στίχοι 1107-1108): "Μα έτσι, μετά τη γέννα σου, απομένεις άλουστη και κακοντυμένη;"  Επιπλέον, πρέπει να αποκαλύψω ότι αρνείται μετ' επιτάσεως να παίξει εις το Λουτρόν των Αέρηδων εις την Πλάκαν. Και καταλαβαίνουμε πλέον όλοι για ποιον λόγον ακυρώνει τις παραστάσεις της, όποτε βρέχει...
 Το πρωτοφανές τούτο γεγονός (άλουστοι να κρίνουν λουσμένους) έφτασε και εις την Βουλήν από το ΛΑΟΣ, το οποίον φαίνεται πως έχει πάρει πατριωτικά το θέμα της Eurovision.

Και λίγα λόγια για τους αποκλεισμένους:

- ο κ. Ιωαννίδης έχει δηλώσει ότι έχει όλα τα προσόντα για να πάει εις την Eurovision: "Φέτος, λοιπόν, που ο διαγωνισμός θα γίνει στη Γερμανία, θα έχω ένα πλεονέκτημα. Στην πόλη που θα γίνει η Eurovision έχω γεννηθεί, έχω μεγαλώσει, έχω φίλους... Μιλάω πολύ καλά γερμανικά... Όλα αυτά είναι καλοί οιωνοί". Δεν αντιλαμβάνομαι τα κριτήριά του. Και ο κ. Βελόπουλος έχει γεννηθεί εις την Γερμανίαν: δηλαδή μας προτείνει να στείλουμε εις την Eurovision τον κ. Βελόπουλον; Εγώ πάντως ενόμιζα ότι επιλέγονται τραγουδισταί με βάσιν την φωνήν και ουχί τον τόπον γεννήσεως. Πάντως, αν είναι έτσι, ελπίζω ο επόμενος διαγωνισμός να γίνει εις την Μ. Βρετανίαν, ώστε να στείλουμε την Ιουλία Αλεξανδράτου που έχει μητέρα Αγγλίδα ή εις την Ουκρανίαν, ώστε να στείλουμε την playmate Κάτια Δέδε, που είναι μισή Ουκρανή. Πάντως, ο κ. Θεοχάρης Ιωαννίδης εις την ίδιαν συνέντευξιν μας κάνει την χάριν και δέχεται να κριθεί: "Από εκεί και πέρα, όπως απαιτεί η διαδικασία, αποφασίζει ο ελληνικός λαός". Το παλαιόν σύνθημα: "ΠΑΣΟΚ-Λαός στην εξουσία" γίνεται  πλέον "Θεοχάρης-Λαός (ή ΛΑΟΣ) στην Eurovision".

- ο κ. Σαββιδάκης πάντως, ή μάλλον η εταιρία του, έθεσε το θέμα επί της πραγματικής του βάσεως: "οφείλουμε να τονίσουμε πως θεσμικά η ελληνική δημόσια τηλεόραση, αφού δεν έχει προβάλει ποτέ πλασματικό τηλεοπτικό πρόγραμμα (reality), μας εκπλήσσει με τον αποκλεισμό του Γιάννη Σαββιδάκη".

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα, ότι όλοι οι υποψήφιοι είναι δημιουργήματα των ριάλιτι της ιδιωτικής τηλεοράσεως. Και θα συμφωνήσω εδώ με τον κ. Ψινάκη: η επιτροπή είναι άσχετη, όχι μόνον με το τραγούδι (καθώς δεν είναι ούτε συνθέται ούτε ερμηνευταί), αλλά κυρίως με τα παράγωγα των ριάλιτι και τα άτεχνα αγγλόφωνα ποπάκια. Επιπλέον είναι υπερβολικά σοβαρή για την ξεφτίλαν εις την οποίαν εντάσσεται ο διαγωνισμός. Αν αποφασίζαμε να στείλουμε τραγούδια που εκφράζουν την Ελλάδα και τον πολιτισμόν της, να το ξαναβλέπαμε. Ωστόσο, αν κρίνω από τους υπολοίπους διαγωνιζομένους, διαπιστώνω πως, αντί η συμμετοχή εις ριάλιτι να είναι λόγος αποκλεισμού από τον διαγωνισμόν, είναι τελικώς απαραίτητον κριτήριον. Η ΕΡΤ, αντί να στηρίζει τον ελληνικόν πολιτισμόν και να κρατά ένα επίπεδον που εκ του νόμου υποχρεούται να έχει, προβάλλει τα δημιουργήματα των σαχλών αμερικανόφερτων εκπομπών και στηρίζει την ιδιωτικήν τηλεόρασιν και τας επιλογάς της. 

Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν εις τον ποιητήν κ. Χυτήρη και εις το Δ.Σ. της ΕΡΤ: Mega, Ant1, Alpha και Star θα τους είναι αιωνίως ευγνώμονες για την υποστήριξίν τους εις την δύσκολην διαφημιστικώς αυτήν περίοδον.

Εντάξει, αρκετά με τις σάχλες. Υπάρχουν σοβαρότερα θέματα που μας απασχολούν:  

Η Ανδόρρα θα συμμετάσχει τελικώς εις την φετινήν Eurovision ή όχι;

Ειμί Κωνσταντίνος ο λουσμένος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Υποθέτω ότι η Ανδόρρα αδυνατεί να συμμετάσχει, διότι όλοι οι κάτοικοί της έχουν ήδη τραγουδήσει εις τον διαγωνισμόν. Δεν έχουν όμως τραγουδήσει οι δύο πρίγκηπες της Ανδόρρας: ο επίσκοπος του Urgell και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Ενδιαφέρον ντουέτον και σίγουρον ντουζ πουάν.

Υ.Γ.2: Επιμύθιον: αν είσθε όμορφοι, πλακωθείτε εις τα γυμναστήρια και εις τα συμπληρώματα διατροφής, ώστε να γίνετε φέτες: αν το καταφέρετε αυτό, μετά και ηθοποιοί θα γίνετε και τραγουδισταί - μέχρι και Νόμπελ μπορεί να κερδίσετε.

Υ.Γ.3: Απορία: γιατί δεν στέλνουμε την Λυδία Κονιόρδου εις την Eurovision; Από το παρακάτω δείχνει ότι είναι ανώτερη πολλών (πρόκειται για τον θρήνον της Μήδειας ενώπιον του Johnson Baby Shampoo - η μουσική είναι από μίαν παράστασιν που εγιουχαΐσθη, αλλά είχε τουλάχιστον πολύ ενδιαφέρουσαν και βαθέως μεσογειακήν μουσικήν):

Παρέκβαση

(αναγιγνώσκεται εντός 3 λεπτών)

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός του παρόντος ιστολογίου είναι λίγο-πολύ σαν τον συνονόματό του της τηλεοράσεως: γλυκομίλητος, φιλάνθρωπος, έξω καρδιά, με τον καλό λόγο στο στόμα. Αυτό για την ειλικρίνεια των κάτωθι δηλώσεων.

Αν και ο Κωνσταντίνος συχνάζει υπερβολικώς εις τα θέατρα, παρεσύρθη χθες εις θέατρον των Αθηνών, το οποίον δεν είχε επισκεφθεί. Πρόκειται για το θέατρον "Σημείο" όπισθεν του Παντείου που παίζει την παράστασιν της Marguerite Duras "L' amante anglaise". Αν και δεν ενεθουσιάσθην από το πρώτον μέρος, το δεύτερον μέρος με την ερμηνείαν της κας Ιωάννας Μακρή (την οποίαν έως χθες, αν και θεατρόφιλος, αγνοούσα) το βρήκα συγκλονιστικόν (η παρούσα ανάρτησις δεν έχει σκοπόν την κριτικήν της παραστάσεως - μία πάντως μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Εις το θέατρον (Σάββατο βράδυ) οι θεαταί ήσαν συνολικώς έξι και οι ηθοποιοί τρεις (μία κυρία μάλιστα ήρθε μόνο και μόνο για να ακυρώσει ένα εισιτήριο και να της επιστραφεί το αντίτιμον, γεγονός που έκανε την κατάστασιν ακόμη πιο θλιβερήν). Φεύγοντας από την παράστασιν, είδα κόσμον να προσέρχεται εις το παρακείμενον Fever (Γονίδης) και το Fix (Οικονομόπουλος) - ίσως όχι τόσος κόσμος όσος παλαιότερα, αλλά πάντως κόσμος.

Λίγο αργότερα, στο μετρό της επιστροφής, βρέθηκα στο ίδιο βαγόνι με τον ηθοποιό Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο (ο οποίος μου έδωσε μάλιστα και μια γερή σπρωξιά πηγαίνοντας να καθίσει, αλλά δεν έδωσα συνέχεια, γιατί δεν ήθελα να αλλάξω τα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα που κυκλοφορούσαν ήδη με τίτλους για χρεοκοπίες και Ερζερούμ σε "Μέλος της αυτοκρατορικής οικογενείας πιάστηκε μαλλί με μαλλί με συμπαθητικό ηθοποιό"). Τον κ. Παπασπηλιώπουλο τον έχω δει σε κάποιες παραστάσεις και τον θεωρώ καλόν και ελπιδοφόρον, αλλά, λυπάμαι, ποτέ δεν έχω δει ερμηνεία του του επιπέδου της κας Μακρή, ώστε να απολαμβάνει αυτής της ευρυτάτης αναγνωρίσεως. Παρά ταύτα είναι για όλους αυτονόητον ότι, αν η κα Μακρή έμπαινε στο μετρό, ουδείς θα την αναγνώριζε, ενώ το όνομά του όλοι το ψιθύριζαν (μάλιστα ένα κοριτσάκι είπε "καλέ είναι κουυυυυκλος" - γύρισα νομίζοντας ότι προφανώς αναφέρεται εις εμέ, αλλά αναφερόταν εις τον ηθοποιόν). Έψαξα να βρω από πού τον γνωρίζουν τα κοριτσάκια (απέκλεισα το θέατρον) και ανεκάλυψα ότι παίζει κάθε χρόνον εις την τηλεόρασιν (η οποία δεν θέλω να γνωρίζω τι προέβαλε την ώραν της παραστάσεως).

Σήμερον έψαξα περισσότερα για το θέατρον "Σημείο" και ανεκάλυψα ότι ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής και η ηθοποιός Ιωάννα Μακρή είναι σύζυγοι και έχουν αυτόν τον μικρόν χώρον όπου ανεβάζουν παραστάσεις. Βρήκα ότι διαθέτει και ιστολόγιον με μόνον 11 αναγνώστας (εγώ ο 11ος). Μεγαλυτέρα η θλίψις μου.

Να πάτε. Και αν σας έρθει να κλάψετε, όπως έκανε η ευσεβεστάτη Αυγούστα που με συνώδευσε, να το κάνετε. Ουχί μόνον για την γυναίκα της ιστορίας που θέλει να ακουστεί μέσω της φρικτής δολοφονίας της υπηρέτριάς της και για την συγκλονιστικήν ερμηνείαν της κας Μακρή, αλλά και για το άδειο θέατρο που παίζει για έξι μόνον θεατές και για τα διπλανά κέντρα που γεμίζουν, για τους αφανείς καλλιτέχνες και για τις λαμπρές τηλεοπτικές καριέρες, για τις αξίες που σβήνουν και για την ανοησία που κυριαρχεί, για τον λίγο κόσμο που αντιστέκεται και για τον πολύ που έχει υποκύψει.

Ειμί Κωνσταντίνος ο παρεκβάς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Το γεγονός του μετρό μου εθύμισε δύο άλλα περιστατικά προ οκταετίας: το πρώτον ότι επέτυχα εντός του μετρό τον εξαίρετο ηθοποιό του θεάτρου Γιώργο Γάλλο (φέτος πρωταγωνιστούσε εις το Εθνικόν ύστερα από πολλές ερμηνείες σε άλλα θέατρα) και φυσικώς ουδείς τον ανεγνώρισε.  Την ίδια περίοδο επέτυχα μίαν κυρίαν, η οποία έμοιαζε εκπληκτικά με την λατρεμένην Laurie Anderson (την οποίαν θεωρώ μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες δημιουργούς και ουχί μόνον εις τον χώρον της μουσικής). Την κοιτούσα, με κοίταξε και χαμογέλασε (ακόμα θυμάμαι τις όμορφες ρυτίδες της), την ξανακοίταξα, ώσπου σταμάτησα, για να μην παρεξηγηθώ, διότι "αποκλείεται να είναι αυτή, τι δουλειά έχει εδώ;" Και ύστερα από λίγα χρόνια διάβασα σε συνέντευξίν της ότι ερχόταν εκείνην την περίοδον εις την Αθήνα, γιατί θα ήτό η επίσημη εκφωνήτρια των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά το πράγμα στράβωσε στον προϋπολογισμόν και άλλαξαν εκφωνητή... Και αντί να σταματήσει η κυκλοφορία του μετρό και να πέσουμε κάτω να την προσκυνήσουμε σαν τους μουσουλμάνους, όταν βλέπουν τον Αλί Αχμέντ Μουλλά, τον μεγάλο μουεζίνη της Μέκκας, όλοι, ακόμα και εγώ, την προσπεράσαμε.