"Η σιδηρά κυρία" reloaded

Επιτέλους. Εις τους κινηματογράφους παίζεται πλέον "Η σιδηρά κυρία", ταινία που από το 1983 ετοιμάζει η Γκρέκα-Φιλμ Μ. Λεφάκης. Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, πάντοτε πρωτοπόρος, της είχε αφιερώσει προ διετίας μίαν από τις πρώτες του αναρτήσεις (τότε που έγραφε ακόμη εις το ιστολόγιον της δεσποινίδος Ματίνας), την οποίαν και αναπαράγει τιμής ενεquin:

Περιπατών εις την οδόν Ακαδημίας συνήντησα το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου: έπειτα από αποτυχημένας προσπαθείας ψευτοκωμωδιών με Σούλας και Κληρονόμους που αγαπούν την Καρδίτσαν, σας αποκαλύπτω ότι το μέλλον είναι ήδη πίσω μας: Γκρέκα Φιλμ - Μ. Λεφάκης. Πρόκεται περί της γνωστοτάτης εταιρείας παραγωγής ταινιών αι οποίαι, εκτός των αυτονοήτων κοινωνικών σχολίων, θίγουν και έτερα σύγχρονα ζητήματα: άλλες ομιλούν περί οικονομικής κρίσεως και άνοδον της τιμής του πετρελαίου, ως η "Έξοδος κινδύνου" εν έτει 1980 (εις το πρώτον λεπτόν του βίντεο), άλλες φέρουν προφητικούς τίτλους ως "Είσαι στην ΕΟΚ... Μάθε για την ΕΟΚ" του 1981 (αν την είχαμε μελετήσει και είχαμε διδαχθεί από αυτήν, ενδεχομένως να αποφεύγαμε τας δυσκολίας των τελευταίων μηνών) και άλλες συνεπαίρνουν με σκηνάς πρωτοποριακάς διά την εποχήν τους (και διά πάσαν εποχήν) ως η ταινία "Χούλιγκανς (κάτω τα χέρια απ' τα νιάτα!)" (1983). Η Γκρέκα Φίλμ - Μ. Λεφάκης, παρά τον πόλεμον που εδέχθη, επειδή ετόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομα τους, και παρά τα θρυλούμενα περί εξαφανίσεώς της την τελευταίαν εικοσιπενταετίαν, είναι παρούσα εις τας κινηματογραφικάς και κοινωνικάς εξελίξεις παρεμβαίνουσα με νέαν της ταινίαν υπό τον τίτλον "Η σιδηρά κυρία" με πρωταγωνίστρια την Ρένα Βλαχοπούλου. Πρόκειται προφανώς περί ταινίας ομιλούσας περί την καγκελάριον της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ - η καλυτέρα καλλιτεχνική απάντησις εις τα ανθελληνικά σχόλια βαρβάρων γερμανικών εντύπων.

Η απώλεια της Ρένας Βλαχοπούλου δεν εστάθη εμπόδιον εις το έργον των παραγωγών της Γκρέκα Φιλμ - Μ. Λεφάκης: εις τα υπερσύγχρονα στούντιο της εταιρείας και με την χρήσιν της τελευταίας τεχνολογίας 3Δ (αγγλιστί 3D - λέγεται μάλιστα ότι και το "Avatar" εις τα στούντιο της Γκρέκα Φιλμ εδημιουργήθη), οι τεχνικοί της εταρείας, έχοντες πρωτοστατήσει εις καινοτόμας κινηματογραφικάς τεχνικάς κατά την δεκαετίαν του 1980, κατάφεραν διά ακόμη μίαν φοράν να μας εκπλήξουν και να δημιουργήσουν μίαν ταινίαν εις την οποίαν ουχί μόνον πρωταγωνιστεί η προσφιλής ηθοποιός ως ολόγραμμα, αλλά και η ποιότης της εικόνος και του λόγου είναι τοιαύτη, ώστε δημιουργείται εις τον θεατήν η εντύπωσις ότι η Ελλάς του 2010 εις ουδέν διαφέρει της Ελλάδος του 1983 - αποδεικνύουσα, μεταξύ άλλων, την συνέχειαν και την συνέπειαν του Ελληνισμού. Επειδή πολλοί θα δυσπιστήσουν, ιδού τα ντοκουμέντα: φωτογραφίαι που ετράβηξα προχθές δεικνύουσαι το μέγαρον της Γκρέκα Φιλμ (εις την γωνίαν των οδών Ακαδημίας και Εμμανουήλ Μπενάκη) και διαφημιστική πινακίδα αναγγέλουσα την νέαν παραγωγήν της εταιρείας (προσεχώς εις τους κινηματογράφους):

Ειμί Κωνσταντίνος ο σινεφίλ και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Σε διεθνή αποκλειστικότητα παρουσιάζω το γκραν φινάλε της "Σιδηράς Κυρίας", η πρωταγωνίστρια της οποίας εκέρδισε προσφάτως βραβείον εις τις Χρυσές Σφαίρες, αν και η ταινία λένε ότι δεν βλέπεται ούτε με (χρυσές) σφαίρες:

Υ.Γ.2: Πλήρες ιστορικό της ταινίας μπορείτε να διαβάσετε εδώ - στις πηγές του περιλαμβάνεται και η ιστορική αξίας ανάρτησίς μου.

Καταγγελία

Η πακιστανική ταινία Jahan Tum Wahan Hum του 1968 (μετάφρασις δεν χρειάζεται, φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζετε urdu), μέγα σουξέ της εποχής, περιλαμβάνει την ακόλουθην σκηνήν:

Είναι προφανές ότι η σκηνή είναι κακέκτυπον της αντίστοιχης από την ταινίαν "Χτυποκάρδια στο θρανίο" (1963):

(Η τουρκική εκδοχή του άσματος από την ταινίαν "Siralardaki heyecanlar" εδώ - υποθέτω ότι είναι η μοναδική τουρκική ταινία που όλοι οι Έλληνες μπορούν να παρακολουθήσουν ανέτως χωρίς ανάγκην υποτίτλων).

Καταγγέλλω ξεδιάντροπην αντιγραφήν της Αλίκης από τους Πακιστανούς, οι οποίοι, μετά την επιτυχίαν του Jahan Tum Wahan Hum (υποθέτω ότι η επιτυχία οφείλεται εις το ότι ο τίτλος παραπέμπει εις σεξουαλικά βογγητά), έχουν καταστρώσει σατανικόν σχέδιον και έρχονται κατά χιλιάδες εις την χώραν μας, για να ξεπατικώσουν τον πολιτισμόν μας (Dancing with the Stars, Master Chef, X-Factor και άλλα ελληνικά δημιουργήματα).

Ειμί Κωνσταντίνος ο Πακιστανός καροτσέρης και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Στον Κωνσταντίνο Καντακουζηνό® since 1347 αυτού του μήνα: "Όλα όσα δεν γνωρίζετε - και δεν θέλετε να μάθετε - για τον πρίγκιπα Γουίλιαμ και την Κέιτ Μίντλετον". Κυκλοφορεί σε όλους τους καλούς υπολογιστές. Προλάβετε πριν εξαντληθεί!

Bollywood

Εις την προηγουμένην μου ανάρτησιν έκανα αναφορά εις το πακιστανικόν Lollywood. Η (πάντοτε ενημερωμένη και σικ) Αβάδιστη ανέφερε εις τα σχόλια ένα από τα αριστουργήματα του αντιπάλου δέους, τον Σούπερμαν του ινδικού Bollywood. Ιδού μερικά ακόμη εξαιρετικά αποσπάσματα, που δεικνύουν το μέγεθος της προόδου του ινδικού κινηματογράφου:

Και με άλογον και με τρακτέρ, παρακαλώ. Εις το Hollywood τέτοια κόλπα τα κάνουν μόνον με μηχανές; Πόσο πασέ, μον ντιέ...

Ο Τσάκι Τσαν πήρε σύνταξιν; Αν όχι, να πάρει τώρα:




Κλείνουμε με την αποθέωσιν της καλλιτεχνικής διευθύνσεως και του καλού γούστου:




Ειμί Κωνσταντίνος ο πρωταγωνιστής του Bollywood και άρτι ωλοκλήρωσα.

Ανατολή και Δύση

Το επίπεδον του παρόντος ιστολογίου σήμερον θα ανέβει: ως συνέχεια της προηγουμένης αναρτήσεως (με την έννοιαν ότι ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι οικουμενικός) θα ασχοληθώ με ένα θέμα που με απασχολεί, την συνάντησιν πολιτισμών Ανατολής και Δύσεως. Ουχί, δεν πρόκειται να ομιλήσω περί θρησκευτικού συγκρητισμού, περί ελληνοβουδιστικής τέχνης ή περί των Lettres Persanes του Montesquieu (είπαμε, το επίπεδον θα ανέβει, αλλά δεν θέλω να μας πιάσει και ίλιγγος).
Θα επικεντρωθώ εις τον κινηματογράφον με αφορμήν τον πρόσφατον χαμόν του Γιάννη Δαλιανίδη. Πιο συγκεκριμένως, θα αναλύσω το ειδικότερον ζήτημα των τσοντών: ουχί, δεν αναφέρομαι εις τας αγαπημένας ταινίας της Ιουλίας Αλεξανδράτου, αλλά εις τα εμβόλιμα τραγούδια, χορούς και λοιπά θεάματα που συναντούμε συχνώς εις το ελληνικόν (και αλλοδαπόν) σινεμά, προκειμένου να γεμίζουν τον χρόνον και να μετατρέπουν τας ταινίας από μικρού μήκους εις μεγάλου.

Επί παραδείγματι, εις την ταινίαν του Δαλιανίδη "Ξυπόλητος πρίγκιψ", ενώ έχομε την κυριαρχίαν στοιχείων ανατολικής προελεύσεως (αραβικής συγκεκριμένως) εις την "ανήκουσαν εις την Δύσιν" Ελλάδα, εμβολίμως παρατηρούμε τσόνταν (κατά την ανωτέρω έννοιαν) με στοιχεία δυτικής προελεύσεως εις την (χορευτικώς) "ανήκουσα εις την Ανατολήν" Ελλάδα:

Περίπου το αυτό διάστημα εις το Πακιστάν ο δυτικός πολιτισμός κάνει παρομοίαν θραύσιν και ο αντίστοιχος Δαλιανίδης εισάγει εις ταινίαν το ακόλουθον άσμα, το οποίον πολύ θα ήθελε να είναι δυτικότροπον αλλά είναι τόσο πακιστανικόν όσο γίνεται να είναι ένα άσμα (φαντάζομαι την σκηνήν εις ελληνικήν ταινίαν με τον Γιάννη Βογιατζή να τραγουδά και κάπου εις την πισίναν να ευρίσκεται η Ζωή Λάσκαρη με την Χλόη Λιάσκου):

Είναι προφανές ότι η προσπάθεια των συμπαθών ασιατών να συναντήσουν τον δυτικόν πολιτισμόν εις τας ταινίας τους είχε μικροτέραν επιτυχίαν ακόμη και από την αντίστοιχον προσπάθειαν των Ελλήνων.

Επιμύθιον: Τελικώς εις τα εμβόλιμα θεάματα εις τον κινηματογράφον (τουλάχιστον εκείνης της εποχής) μάλλον είναι καλύτερον -και συγκλονιστικότερον- να μένει ο καθένας εις τον πολιτισμόν του τόπου του. Σημείωσις: παραπέμπω εις μίαν εκ των αγαπημένων μου ταινιών του Ινδού Σατγιαζίτ Ρέι, το "Δωμάτιον της Μουσικής" - το βίδεο έχει έντασιν, ειδικώς προς το τέλος: ξεπεσμένος γαιοκτήμων, που ανοίγει το Δωμάτιον της Μουσικής των μεγάρων του, ταυτοχρόνως βιώνει την αγωνίαν της επιστροφής της οικογενείας του από την άλλην πλευράν της λίμνης εν μέσω καταιγίδας.

Ειμί Κωνσταντίνος ο κινηματογραφιστής και άρτι ωλοκλήρωσα.