Συνέντευξη με μια περιφρονημένη

Η άρνησις του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού να ασχοληθεί την τελευταίαν εβδομάδαν με τας αυτοδιοικητικάς (ο Θεός να τις κάνει) εκλογάς, είχε ως συνέπειαν απανωτά χτυπήματα της μοίρας. Μετά την συνέντευξιν με τον βρικόλακα Πάνο Μουζουράκη, έρχεται η σειρά της περιφρονημένης Μαρίας Ηλιάκη (παρακαλώ τους εγχωρίους σελέμπριτις να μην σπρώχνονται: ας κάνουν ολίγην υπομονήν και θα σχολιασθούν άπαντες από το παρόν ιστολόγιον).

Η Μαρία Ηλιάκη παρουσιάζει με μεγάλην επιτυχίαν το δίωρον (!) απογευματινόν μαγκαζίνο (έτσι ονομάζεται ό,τι δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αλλιώς) "Δέστε τους" εις τον Άλφα μαζί με τους Νίκο Μουτσινά, Μαρία Καινούριου (δεν αντιλαμβάνομαι γιατί έπρεπε να βάλει εις το επώνυμόν της την ιδιότητά της) και Νότη Χριστοδούλου. Διά τους εξειδικευμένους εις την προϊστορικήν αρχαιολογίαν, ο τελευταίος είναι γνωστός και ως ο πρώτος νικητής του Fame Story - με την ίδιαν εκπληκτικήν καριέραν που ακολούθησαν και οι υπόλοιποι νικηταί. Διά τους εξειδικευμένους εις την μεσαιωνικήν ιστορίαν, ήτο επίσης παρουσιαστής της αειμνήστου εκπομπής "Σιγά τον πολυέλαιο" (ο τίτλος απευθύνεται εις τον παρουσιαστήν προφανώς).

Η κυρία Ηλιάκη εις την συνέντευξίν της ερωτάται για την περισσότερην δουλειάν που έχουν λόγω περικοπών εις τον αριθμόν των παρουσιαστών και απαντά ότι δεν είναι μόνον αι περικοπαί αλλά και η διάθεση να δουλέψουν περισσότερον που τους ωθεί σε περισσότερην δουλειά. Αφού μας κούρασε με το να προσπαθεί να μας πείσει πόσο πολύ δουλεύει (πληροφορίαι λέγουν ότι τα μπετά του στούντιο τα έριξε η ίδια), ήρθε η ώρα να μάθουμε τι δουλειά κάνει: "η εκπομπή είναι περισσότερο σχολιαστική" δηλώνει και συμπληρώνει ότι κράτησαν από την προηγουμένην σεζόν τα "Ξεσκονίσματα" και τις "Χρυσές Τηλεοράσεις". Είναι γνωστόν εις όποιον ανοίγει τηλεόρασιν την κατηραμένην εκείνην ώραν που δεν υπάρχει τίποτα να δεις (ομιλώ για την απογευματινήν ζώνην) ότι ο Άλφα θεωρεί ότι είναι το κέντρον του κόσμου και αναπαράγει τον εαυτόν του ήτοι το Big Brothel (αυτός είναι ο πραγματικός τίτλος). Μετά από την ημίωρην (και βάλε) αναμετάδοσιν της εκπομπής, έχομε σχολιασμόν άλλων εκπομπών (παράδειγμα της σκληρής δουλειάς που πατάνε εις τον σχολιασμόν των "Ξεσκονισμάτων" μπορείτε να παρακολουθήσετε εις το πρώτον λεπτόν του βίδεο). Όπως αντιλαμβάνεσθε, αν και θα ήθελα πολύ να τους σχολιάσω με την σειράν μου, δεν υπάρχει αντικείμενον σχολιασμού...

Εν συνεχεία αναφέρεται εις την σαπουνόπεραν που παρουσιάζουν υπό τον τίτλον "η Οδύσσεια της περιφρονημένης": πρόκειται για συνδυασμόν ελληνικού μελό της δεκαετίας του '60 και νοτιοαμερικάνικης σειράς. Ισχυρίζεται η κυρία Ηλιάκη ότι έχει πολλή πλάκα, αλλά μάλλον δεν ομιλούμε για την ίδιαν σειράν, διότι εγώ έψαξα και βρήκα τούτο εδώ. Πέραν του Όσκαρ καλλιτεχνικής διευθύνσεως που είναι σίγουρον, αναμένεται σειρά άλλων βραβείων (πάντως, χωρίς διάθεσιν αστεϊσμού, πιστεύω ότι είναι πιθανόν να τους δούμε να παίρνουν κανένα βραβείον από το "TV Έθνος"). Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι υπάρχει μία εκπληκτική επιλογή: ο περιορισμός του ρόλου του Νότη Χριστοδούλου εις την φράσιν "αγκού".

Η επιτυχία της σειράς είναι τόσο μεγάλη που τα σχόλιά τους και η "Οδύσσειά" τους απετέλεσαν αντικείμενον μελέτης αρχαίων και μεσαιωνικών σχολιαστών συγκεντωθέντων εις τόμους υπό τον τίτλον "Scholia Graeca in Odysseam".

Επιμύθιον: Δέστε τους - αλλιώς κλείστε τους.

Ειμί Κωνσταντίνος ο σχολιαστής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Παρακαλούνται οι αναγνώσται του παρόντος ιστολογίου να συνδράμουν την σελίδαν της προσωποβίβλου (αγγλιστί facebook) "Θέλω κι εγώ το Δέστε τους να ξαναγίνει τρίωρο".

Υ.Γ.2: Δεδομένης της επιτύχιας της σειράς τους, θα ετοιμάσω και εγώ αναλόγου επιπέδου ανταγωνιστικήν σαπουνόπεραν με πιθανόν τίτλον "Κωνσταντίνος ο Αγριόγατος".
Υ.Γ.3: Αφιερώνω εις το "Δέστε τους" (αλλά και εις όλας τας ελληνικάς εκπομπάς) τους πρώτους στίχους του άσματος της Laurie Anderson "Strange Angels" που λέγει: "they say that Heaven is like TV, a perfect little world that doesn't really need you, and everything there is made of light, and the days keep going by" (ελληνιστί: βαριέμαι...)

Συνέντευξη με έναν βρικόλακα

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έχει καιρόν να σχολιάσει πρόσωπα της επικαιρότητος, διότι ήτο απησχολημένος με την ινδικήν τέχνην. Επιστρέφων όμως εις το αγαπημένον του άθλημα (το κράξιμον) θα ασχοληθεί σήμερον με έναν καλλιτέχνην, τον κύριον Πάνον Μουζουράκην, γνωστόν ηθοποιόν (;) και τραγουδιστήν.

Διαβάζω λοιπόν εις συνέντευξίν του ότι μέχρι τα 25 του νόμιζε ότι είναι βρικόλακας: ότι είναι αθάνατος και δεν μπορεί να πάθει τίποτα. Να σχολιάσω τας ανοησίας με τας οποίας ο καθένας νομίζει ότι προκαλεί εντύπωσιν ή να το αφήσω; Αν και μου αρέσει να χτυπάω αλύπητα τα άτυχα θύματά μου και μετά να τους ρουφώ το αίμα (663 ετών είμαι, οπότε ολίγον 0 ρέζους θετικόν το δικαιούμαι, νόμιζω), το αφήνω, για να πάω παρακάτω που έχει περισσότερον ζουμί (μην ρωτήσετε τι ζουμί, γιατί θα πάτε γυρεύοντας...) Το μόνον που θα είπω είναι ότι ελπίζω μέχρι τα 50 του να μάθει ότι βρικόλακας και αθάνατος δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Συνεχίζει να μας βομβαρδίζει με υψηλήν διανόησιν, λέγων ότι ο καθένας έχει μέσα του τον Χριστό και τον Χίτλερ ("Χίλτερ" γράφει, αλλά θα φανώ μεγαλόψυχος και δεν θα το σχολιάσω θεωρώντας το ως βρομοδουλειάν του δαίμονος του τυπογραφείου - ή μήπως πρέπει να είπω "του βρικόλακος του τυπογραφείου";) Με αφορμή αυτήν την δήλωσιν, έκανα ενδοσκόπησιν και ιδού τι βρήκα μεταξύ άλλων (τα άλλα είναι πίτσαι και μπιρόνια): τον Πεισίστρατον και τον Στράτον Διονυσίου, τον Βούδαν, τον Κούδαν, τον Ιησούν και τον Ιούδαν, τον Κούγιαν και τον Βούγιαν, τον Ταμερλάνον και τον Γερουλάνον, τον Ηλιογάβαλον και τον Λάκην Γαβαλάν, τις αδελφές Μπρόγερ και τον Αδόλφον Μπάγιερ, τον Ιουστινιανόν και τον Ιανόν, τον Ανδρέαν Λασκαράτον και την Ιουλίαν Αλεξανδράτου, τον Μοντεζούμα και τον Τζέικομπ Ζούμα, τον Γκρεγκ Αράκι, την Δέσποιναν Μοιραράκην και τον Πάνον Μουζουράκην (τον έχω εις το αίμα μου τελικώς...)

(Δημοσκόπησις προς τους αγαπητούς αναγνώστας: εσείς πόσα και ποία πρόσωπα βρήκατε εντός σας σήμερον;)

"Δεν θέλω να γίνω ένας τραγουδιστής απλώς για να βγάζω γκόμενες" δηλώνει και αμέσως μετά μας περιγράφει πώς έβγαλε γκόμεναν την Μαρίαν Σολωμού (ως τραγουδιστής πάντοτε).  Βράζει το αίμα του... Εκτός λοιπόν από τον συγκλονιστικήν επαφήν με την πραγματικότητα, τον χαρακτηρίζει και η συγκλονιστική συνέπεια λόγων και έργων.

Καταλήγει η παρουσίασις της συνεντεύξεως (φαντάζομαι ότι η πλήρης συνέντευξις θα είναι αστείρευτος πηγή σχολιασμού): "αν κάναμε όλοι μας μόνο ένα παιδί, σε 50-100 χρόνια θα ήμαστε ο μισός πληθυσμός, άρα θα υπήρχαν περισσότερες θέσεις εργασίας και θα επαρκούσαν οι πόροι της φύσης". Ο σύγχρονος Τόμας Μάλθους (ελληνιστί Πάνος Μουζουράκης) προτείνει την έξοδον από το Μνημόνιον μέσω εγκράτειας και σεξουαλικής αποχής. Ενθουσιασμέναι αι αρχαί της κινεζικής πόλεως Puning είναι έτοιμαι να εφαρμόσουν τας προτροπάς του Έλληνος οικονομολόγου και θα επιβάλουν υποχρεωτικήν στείρωσιν εις 10.000 κατοίκους. Το μέτρον αναμένεται να εφαρμοσθεί μετά τας δημοτικάς εκλογάς εν Ελλάδι, προκειμένου να μειωθεί η ανεργία - δεν ανακοινώνεται ακόμη επισήμως, για να μην χυθεί αίμα, αλλά η κυβέρνησις αφήνει το θέμα να διαρρεύσει από τα επίσημα χείλη του κυρίου Μουζουράκη.

Επιμύθιον πρώτον: Καλύτερα βρικόλακας.
Επιμύθιον δεύτερον: Σιγά τα αίματα...!

Ειμί Κωνσταντίνος ο βρικόλακας και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Προτείνω εις τον γνωστόν ηθοποιόν (δεν το σχολιάζω, διότι θα μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι) κύριον Μουζουράκην να ανεβάσει το δράμα του Αργύρη Εφταλιώτη "Ο βουρκόλακας".

Υ.Γ.2: Ο ακόλουθος λυκάνθρωπος (αγγλιστί werewolf) αφιερούται εις τον βρικόλακαν της ημέρας:

 

If you wanna be rich, you've got to be a niqabitch

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, με το πνεύμα ανεξιθρησκίας και καλαισθησίας που τον χαρακτηρίζει, ξέρει να εκτιμά την προσφοράν των άλλων θρησκειών εις το σημερινόν πολιτισμικόν γίγνεσθαι. Θεωρεί λοιπόν πως το Ισλάμ (ορισμέναι παραλλαγαί του συγκεκριμένως) δύνανται να είναι εξαιρετικώς σικ και σέξυ, ως δεικνύει το ακόλουθον βίδεο:

(Αι κοπέλαι είναι γαλλίδαι και ονομάζονται Niqabitch: εκ του Niqab=το κάλυμμα που φέρουν επί της κεφαλής και bitch=ξέρετε τι... Επιθυμούν διά του τρόπου τούτου να αναθερμάνουν την συζήτησιν γύρω από την απαγόρευσιν της μαντίλας εις την Γαλλίαν).

Καλώς πράττουν αι συμπαθείς Ουρσουλίναι, αλλά έρχονται δεύτεραι: εν Ελλάδι έχομε γίνει μάρτυρες αναλόγων μείξεων θρησκευτικής και κοσμικής ενδύσεως, όπως, επί παραδείγματι, χρυσά άμφια σε συνδυασμόν με καλτσοδέτας. Και, αν κρίνω από την έλλειψιν σκανδαλισμού του ευσεβούς ποιμνίου μας, είμεθα εξαιρετικώς πολιτισμένος λαός - εν αντιθέσει με τους πρωτογόνους Γάλλους, οι οποίοι εις το βίδεο δείχνουν να αντιδρούν εις τον συνδυασμόν.

Ειμί Κωνσταντίνος ο μαντιλοφόρος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Οφείλετε ωστόσο να ομολογήσετε ότι η ανωτερότης του βυζαντινού πολιτισμού είναι εμφανεστάτη, αν συγκρίνει κανείς τις ως άνω ενδυμασίες με το βυζαντινόν φόρεμα (αν τονίσω την ορθήν τοποθέτησιν του φερμουάρ, θα θεωρηθώ σεξιστής;)

Bollywood

Εις την προηγουμένην μου ανάρτησιν έκανα αναφορά εις το πακιστανικόν Lollywood. Η (πάντοτε ενημερωμένη και σικ) Αβάδιστη ανέφερε εις τα σχόλια ένα από τα αριστουργήματα του αντιπάλου δέους, τον Σούπερμαν του ινδικού Bollywood. Ιδού μερικά ακόμη εξαιρετικά αποσπάσματα, που δεικνύουν το μέγεθος της προόδου του ινδικού κινηματογράφου:

Και με άλογον και με τρακτέρ, παρακαλώ. Εις το Hollywood τέτοια κόλπα τα κάνουν μόνον με μηχανές; Πόσο πασέ, μον ντιέ...

Ο Τσάκι Τσαν πήρε σύνταξιν; Αν όχι, να πάρει τώρα:




Κλείνουμε με την αποθέωσιν της καλλιτεχνικής διευθύνσεως και του καλού γούστου:




Ειμί Κωνσταντίνος ο πρωταγωνιστής του Bollywood και άρτι ωλοκλήρωσα.

Ανατολή και Δύση

Το επίπεδον του παρόντος ιστολογίου σήμερον θα ανέβει: ως συνέχεια της προηγουμένης αναρτήσεως (με την έννοιαν ότι ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι οικουμενικός) θα ασχοληθώ με ένα θέμα που με απασχολεί, την συνάντησιν πολιτισμών Ανατολής και Δύσεως. Ουχί, δεν πρόκειται να ομιλήσω περί θρησκευτικού συγκρητισμού, περί ελληνοβουδιστικής τέχνης ή περί των Lettres Persanes του Montesquieu (είπαμε, το επίπεδον θα ανέβει, αλλά δεν θέλω να μας πιάσει και ίλιγγος).
Θα επικεντρωθώ εις τον κινηματογράφον με αφορμήν τον πρόσφατον χαμόν του Γιάννη Δαλιανίδη. Πιο συγκεκριμένως, θα αναλύσω το ειδικότερον ζήτημα των τσοντών: ουχί, δεν αναφέρομαι εις τας αγαπημένας ταινίας της Ιουλίας Αλεξανδράτου, αλλά εις τα εμβόλιμα τραγούδια, χορούς και λοιπά θεάματα που συναντούμε συχνώς εις το ελληνικόν (και αλλοδαπόν) σινεμά, προκειμένου να γεμίζουν τον χρόνον και να μετατρέπουν τας ταινίας από μικρού μήκους εις μεγάλου.

Επί παραδείγματι, εις την ταινίαν του Δαλιανίδη "Ξυπόλητος πρίγκιψ", ενώ έχομε την κυριαρχίαν στοιχείων ανατολικής προελεύσεως (αραβικής συγκεκριμένως) εις την "ανήκουσαν εις την Δύσιν" Ελλάδα, εμβολίμως παρατηρούμε τσόνταν (κατά την ανωτέρω έννοιαν) με στοιχεία δυτικής προελεύσεως εις την (χορευτικώς) "ανήκουσα εις την Ανατολήν" Ελλάδα:

Περίπου το αυτό διάστημα εις το Πακιστάν ο δυτικός πολιτισμός κάνει παρομοίαν θραύσιν και ο αντίστοιχος Δαλιανίδης εισάγει εις ταινίαν το ακόλουθον άσμα, το οποίον πολύ θα ήθελε να είναι δυτικότροπον αλλά είναι τόσο πακιστανικόν όσο γίνεται να είναι ένα άσμα (φαντάζομαι την σκηνήν εις ελληνικήν ταινίαν με τον Γιάννη Βογιατζή να τραγουδά και κάπου εις την πισίναν να ευρίσκεται η Ζωή Λάσκαρη με την Χλόη Λιάσκου):

Είναι προφανές ότι η προσπάθεια των συμπαθών ασιατών να συναντήσουν τον δυτικόν πολιτισμόν εις τας ταινίας τους είχε μικροτέραν επιτυχίαν ακόμη και από την αντίστοιχον προσπάθειαν των Ελλήνων.

Επιμύθιον: Τελικώς εις τα εμβόλιμα θεάματα εις τον κινηματογράφον (τουλάχιστον εκείνης της εποχής) μάλλον είναι καλύτερον -και συγκλονιστικότερον- να μένει ο καθένας εις τον πολιτισμόν του τόπου του. Σημείωσις: παραπέμπω εις μίαν εκ των αγαπημένων μου ταινιών του Ινδού Σατγιαζίτ Ρέι, το "Δωμάτιον της Μουσικής" - το βίδεο έχει έντασιν, ειδικώς προς το τέλος: ξεπεσμένος γαιοκτήμων, που ανοίγει το Δωμάτιον της Μουσικής των μεγάρων του, ταυτοχρόνως βιώνει την αγωνίαν της επιστροφής της οικογενείας του από την άλλην πλευράν της λίμνης εν μέσω καταιγίδας.

Ειμί Κωνσταντίνος ο κινηματογραφιστής και άρτι ωλοκλήρωσα.