Απολογισμός και αποτοξίνωσις

Το παρόν ιστολόγιον θα αναστείλει την λειτουργίαν του για την περίοδον των εορτών διαμαρτυρόμενον για τον αθέμιτον ανταγωνισμόν των καλικατζαραίων που του κλέβουν δουλειάν. Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θα επιστρέψει μετά τα Φώτα, όταν οι καλικατζαραίοι θα έχουν μειωθεί αισθητά (όταν δηλαδή θα έχει μειωθεί ο κόσμος εις την οικίαν του Big Brother, θα έχει βρεθεί ο Master Chef και το Next Top Model και θα έχουμε μείνει Just the Two of Ass - αν και φοβούμαι ότι νέαι ορδαί θα μας κατσικωθούν).
Εντάξει, καλή η πλάκα, αλλά πρέπει να σας αποκαλύψω ότι ο πραγματικός λόγος της απουσίας μου είναι επαγγελματικός: η μεγαλυτέρα διαφημιστική πατέντα παγκοσμίως, ο ντυμένος εις τα κόκκινα Άγιος Βασίλης της Coca-Cola, έψαχνε φιτ βοηθόν για την προώθησιν των λάιτ και ζήρο προϊόντων της εταιρίας (ο ίδιος ως παχύς κάνει μόνον για την κλασικήν έκδοσιν των 130 θερμίδων) και επέλεξε εμένα (άλλωστε τα αρχικά μου Κ.Κ. παραπέμπουν εις αυτά της Coca-Cola - βεβαίως, θα μπορούσαν να παραπέμπουν και εις το Κομμουνιστικόν Κόμμα ή, αυτονοήτως, εις την γερμανικήν έκφρασιν Kaiserlich und Königlich, δηλαδή "Aυτοκρατορικός και Βασιλικός"). Το ιστολόγιον λοιπόν θα τεθεί εις τον αυτόματον πιλότον και θα υπάρξει μόνον μία προγραμματισμένη ανάρτησις την 1η Ιανουαρίου 2011. Επομένως απαντήσεις εις την παρούσαν και την επομένην ανάρτησιν να αναμένετε με το νέον έτος - εν μέσω εορτών θα κάνω αποτοξίνωσιν από το διαδίκτυον.

Αντί απολογισμού του πρώτου έτους λειτουργίας του παρόντος ιστολογίου, θα αντιγράψω την συνέντευξιν που παρεχώρησα εις την Coula για το Δέκα πλην Ένα προ ημερών. Οι δηλώσεις αυτές επέχουν θέσιν Ιδρυτικής Διακηρύξεως Βασικών Αρχών και Στόχων (3 Σεπτέμβρη 1974) (λαϊκιστί: άλλα λέω και άλλα κάνω). Λίγο καθυστερημένα αναπαράγω την συνέντευξιν αλλά τώρα μου ήρθε, εντάξει;

Τα σχόλια θα παραμείνουν ανοικτά για ευχές, παρακλήσεις, δοξολογίες και αγρυπνίες, ωστόσο όσοι δεν εσχολίασαν την συνέντευξιν και θα επιθυμούσαν να το κάνουν, παρακαλώ να πάνε εις τον φυσικόν της χώρον, δηλαδή εις το Δέκα πλην Ένα.

I migliori auguri apo Konstantino - Kronia polla!

Ειμί Κωνσταντίνος ο χριστουγεννιάτικος και άρτι ωλοκλήρωσα.

   

Ακολουθεί το κείμενον της συνεντεύξεως:

Μαζί μας στο Δέκα πλην ένα, ο ένας και μοναδικός και απέραντος και αστείρευτος και υπέροχος και πανυπερεντιμότατος, πανυπερσέβαστος, πανυπερτέλειος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός! Στο προφίλ του διαβάζουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Απόγονος της ιστορικής οικογενείας των Καντακουζηνών. Με ύφος που μας γονατίζει από τα γέλια, με χιούμορ καυστικό ο αυτοκράτορας του διαδικτύου μας ανοίγει την βασιλική καρδιά του και μας λέει όλη την αλήθεια που κρύβεται πίσω από βυζαντινούς θρύλους και αυτοκρατορικές ίντριγκες! Απολαύστε τον!

Coula: Όταν σε ανακάλυψα στη blogoσφαιρα σε πέτυχα σχεδόν πάνω στη μετακόμιση ή λίγο αργότερα. Τα παλαιά σου ανάκτορα στεγάζονταν στης Mattina Mandarinaki. Τι σχέση έχεις ακριβώς με αυτήν τη γυναίκα; Γιατί αποφάσισες να ιδρύσεις νέα ανάκτορα; Τελικά ποιος ή ποια κρύβεται πίσω από το υπερένδοξο όνομα Κωνσταντίνος Καντακουζηνός;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Με τη δεσποινίδα Mattina γνωρίζομαι εδώ και μερικά χρόνια και η εκτίμηση είναι αμοιβαία και ειλικρινής. Αρχές Μαρτίου του 2010 μου αποκάλυψε πως το συγκεκριμένο blog είναι δικό της. Της πρότεινα να της στείλω κανένα χιουμοριστικό κείμενο να το αναρτήσει. «Γιατί να μου στείλεις και να μην κάνεις δικό σου προφίλ;» Έτσι ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: ως φιλοξενούμενος. Βέβαια κατέληξε αρμένικη η βίζιτα, γιατί από ένα σημείο και έπειτα έγραφα μόνο εγώ (όπως έχει πει η δεσποινίς Mattina, είμαι τυπικός Κριός: πέφτω με τα μούτρα σε κάθε καινούργια απασχόληση). Τον Ιούνιο της είπα ότι, αφού πλέον ουσιαστικά εκείνη ήταν ανενεργή και εγώ έγραφα μανιωδώς, θα ήταν καλύτερο να έχω δικό μου blog, στο οποίο θα μπορούσα να έχω την πλήρη διαχείριση. Πρακτικοί οι λόγοι δηλαδή των νέων ανακτόρων: είναι ιδιόκτητα, πιο χλιδάτα και μπορώ να δέχομαι τους πατρικίους μου με μεγαλύτερη άνεση. Όσο για το ποιος είμαι (και όχι «ποια»: αλλιώς θα ήμουν Γκαρσόνα!), δεν έχω να πω πολλά (έχω άλλωστε μιλήσει πρόσφατα για μένα): ας πω μόνον ότι η θέση μου δεν μου επιτρέπει για την ώρα να δώσω στοιχεία και νομίζω ότι ούτε στο μέλλον θα το κάνω (είμαι σταθερός στις αρχές μου εγώ – το πρόβλημα είναι ότι αυτές δεν είναι σταθερές σ’ εμένα). Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο Κωνσταντίνος είναι μια κρυμμένη περσόνα μου: λίγοι θα πίστευαν ότι ένας μάλλον σοβαρός άνθρωπος σαν εμένα θα μπορούσε να γράφει ως Κωνσταντίνος.

«Πόσοι είμαι; Ποιος είμαι εγώ; Τι είναι αυτό το μεσοδιάστημα που υπάρχει ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εμένα;» (Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα), Το βιβλίο της ανησυχίας, κεφ. 213, τ. Α’, σελ. 289, μτφρ. Μ. Παπαδήμα, εκδ. Εξάντας 2004)

2) Coula: Ποια η σχέση σου με το Βυζάντιο, πέραν της εμμονής σου να καταλάβεις κάποτε τα αυτοκρατορικά σύμβολα; Και γιατί επιλέγεις ένα σχετικά στρυφνό, για τον σύγχρονο αναγνώστη, ύφος γραφής; Πόσα λινκ μπορεί να χωρέσει μια ανάρτηση;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Παρά τα φαινόμενα, με το Βυζάντιο δεν έχω ιδιαίτερη σχέση. Απλώς έχω γνώση της ιστορίας του και των θεσμών του. Η γλώσσα είναι συστατικό στοιχείο του Κωνσταντίνου, κι ας χάνω πελάτες λόγω της δυσκολίας της. Σάτιρα δεν σημαίνει απαραίτητα ευκολία. Μου αρέσει άλλωστε ο αναγνώστης να καταβάλει κάποια προσπάθεια – αν αναζητά μόνον την εύκολη σάτιρα, ας δει τηλεόραση. Η μπασταρδεμένη καθαρεύουσά μου, εμπνευσμένη από το προφανές (την τηλεοπτική σειρά εννοώ), με οδήγησε στη δημιουργία του σουρεαλιστικού κόσμου του blog μου και στους αναχρονισμούς του: ο Κωνσταντίνος έγινε ανιψιός του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ’, έχει διάφορα βυζαντινά αξιώματα, αλλά επιθυμία του είναι να καταλάβει και αυτός κάποτε την εξουσία, ταξιδεύει με αυτοκράτορες στο εξωτερικό, βλέπει τηλεόραση, η θεία του Julia Dent-Cantacuzène-Spiransky-Grant (υπαρκτό πρόσωπο, εγγονή του Aμερικανού στρατηγού και Προέδρου των ΗΠΑ Ulysses Grant) του στέλνει περιοδικά από την Αμερική κτλ. Επιπλέον, σύμφωνα με την αρχή του Κωνσταντίνου: «Όλα είναι γελοία, αρκεί να τα βλέπεις σωστά», η γλώσσα είναι και αυτή στοιχείο του χιούμορ: ένας αρχαιοπρεπής, μορφωμένος και συντηρητικός, ασχολείται με τα σούργελα, κράζει τους πολιτικούς, την Εκκλησία ή τους δημοσιογράφους και εκφράζει απόψεις που θα ταίριαζαν σε σαφώς πιο προοδευτικό άνθρωπο. Τα (ομολογουμένως πολλά) λινκ είναι αποτέλεσμα της διαστροφής μου για πληρότητα. Και ο σκοπός τους, όπως και ο σκοπός του blog, δεν θέλω να είναι μόνο χιουμοριστικός αλλά και παιδευτικός. Γι’ αυτό θα δει κανείς ένα λινκ να παραπέμπει σε βίντεο του σόου της Τζούλιας Αλεξανδράτου και ένα άλλο σε έργο για τα εγκλήματα καθοσιώσεως στο Βυζάντιο. Επιπλέον, το λινκ περιέχει την ελεύθερη επιλογή: ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα είτε να το πατήσει (και να ανακαλύψει ένα περιεχόμενο που μπορεί να δίνει άλλη διάσταση στη φράση ή να πρόκειται απλώς για τεκμηρίωση) είτε να μείνει αποκλειστικά στο κείμενο, σαν να διαβάζει μια εφημερίδα.

3) Coula: Σε τρέφει η επικαιρότητα και τα σελεμπρρρρριτις και τα τρέφεις κι εσύ. Πόση ώρα μπορείς να αφιερώσεις μέσα στη μέρα σου για να ετοιμάσεις μια ανάρτηση- υπερπαραγωγή με τα βιντεάκια και τις πληροφορίες; Βλέπεις ένα βίντεο και εμπνέεσαι να γράψεις ή έχεις έτοιμο το θέμα και ψάχνεις βίντεο;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Οι σελέμπριτις είναι ο εύκολος στόχος και μου δίνουν τροφή για κράξιμο, αλλά το ίδιο έχω κάνει και με άλλες, πιο δύσκολες περιπτώσεις, όπως π.χ. με την προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών, ένα κείμενο που αναλύθηκε σε εφημερίδες και τηλεοράσεις από ανθρώπους εμβριθείς (ή περίπου). Όσο για τον χρόνο και τη δημιουργία μιας ανάρτησης, ενημερώνομαι από το ίντερνετ και παράλληλα κρατώ ό,τι μπορεί να μου χρησιμεύσει άμεσα ή μελλοντικά. Υπάρχουν συνεπώς δύο ειδών αναρτήσεις: οι πρόχειρες (με αφορμή κάτι παράδοξο φτιάχνω γρήγορα μια ανάρτηση) και οι σύνθετες (κυρίως τα βυζαντινά μου κείμενα). Στη δεύτερη περίπτωση ξεκινώ ένα κείμενο, το επεξεργάζομαι και ύστερα από 2-3 μέρες το αναρτώ. Ας πούμε ότι αφιερώνω μία ώρα κάθε μέρα στο blog μου και άλλη μισή στην παρακολούθηση άλλων blog. Η υπερπαραγωγή που αναφέρεις έχει να κάνει με την μνήμη ιστορικών γεγονότων και (συνήθως άχρηστων) πληροφοριών της επικαιρότητας, αλλά η μνήμη αυτή στο blog μου, όπως και στη λογοτεχνία, νοθεύεται με τη φαντασία και τους συνειρμούς, για να γίνει ωφέλιμη. Και η ανάρτηση καταλήγει να γίνεται με σχεδόν θεατρικούς ή αφηγηματικούς όρους: δημιουργώ έναν κόσμο πρόδηλα σουρεαλιστικό, καθώς παρελαύνουν από την οθόνη ιστορικά πρόσωπα ως παρουσιαστές πρωινάδικων ή ως μέλη κριτικής επιτροπής, εξώφυλλα εφημερίδων και τηλεπερσόνες, περισσότερο ή λιγότερο (ή και καθόλου) σημαντικές ειδήσεις κ.α., μέχρι να κλείσω με τη φράση: «Ειμί Κωνσταντίνος και άρτι ωλοκλήρωσα» (είναι προφανής η γελοιότητα: η Πετρούλα μιλάει καθαρεύουσα). Αλλά το blog μου, όπως και κάθε blog, είναι κάτι περισσότερο από αφήγημα: γιατί η συμμετοχή του αναγνώστη μπορεί να αγγίξει τα όρια της συνδιαμόρφωσης με τα σχόλια (που μπορούν να προεκτείνουν μια ανάρτηση, να την επεξηγήσουν ή να την στρέψουν αλλού) και με τον τρόπο χρήσης του υπερκειμένου, του λινκ.

4) Coula: Αν ερχόταν ο πρώτος του Αγίου Όρους και σου πρότεινε να του δώσεις ένα παχυλό ποσό για να κερδίσεις μαζί με τη Βασιλεία των Ουρανών τον αυτοκρατορικό θρόνο, θα το έκανες; Πιστεύεις πως έχει διαβρωθεί παντελώς η χριστιανική ιδέα ή υπάρχουν ακόμη ελπίδες;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ’, έχει ιδιαίτερη σχέση με το Βατοπέδι και το Άγιο Όρος: ως αυτοκράτορας έκανε μεγάλες δωρεές και μετά την παραίτησή του από τον θρόνο μόνασε εκεί. Επομένως τα παχυλά ποσά τα έχει δώσει ήδη η οικογένειά μου και έχω ελευθέρας για τις χρυσές σουίτες του Βατοπεδίου. Για τη Βασιλεία των Ουρανών δεν ξέρω, αλλά για τον θρόνο (και όχι μόνον τον αυτοκρατορικό) όλα είναι θέμα διαδρομής χρημάτων. Η χριστιανική ιδέα ίσως υπάρχει κάπου - δεν ξέρω πού, είμαι αρκετά ρασιοναλιστής και ελάχιστα πιστός για να απαντήσω. Με την πρωτοκαθεδρία της θρησκείας όμως είχαμε ένα σύστημα αξιών τους τελευταίους είκοσι αιώνες (ανεξάρτητα από το ότι εξυπηρετούσε μια εξουσία, ήταν τουλάχιστον ένα σύστημα αξιών). Τον 20^ο αιώνα η αναφορά στον Θεό άρχισε να παραχωρεί τη θέση σε μια άλλη, επίσης άνωθεν προερχόμενη αναφορά: την οικονομία της αγοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συντηρητικοί της Αμερικής είναι θρήσκοι και νεοφιλελεύθεροι. Υπάρχει όμως και μια τρίτη αξία, κάτωθεν προερχόμενη: ο ανθρωπισμός, ο άνθρωπος στο επίκεντρο του κόσμου. Αυτή υποτίθεται ότι ήταν η κατάκτηση του Διαφωτισμού. Και το ότι αντικαθίσταται και ο Θεός και ο Άνθρωπος από το Χρήμα δεν είναι καθόλου καλή εξέλιξη.

5) Coula: Ένας Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θα έκανε οικογένεια; Κι αν ναι πριν ή μετά την κατάληψη του θρόνου; Ποια είναι η θεωρία σου για το γάμο και για τους απογόνους;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Αν και δεν θα ήθελα το πρότυπό μου να το ακολουθήσουν άλλοι, έχω κάνει μια επιλογή: η ζωή μου είναι ταγμένη σε μια δραστηριότητα (πες το, αν θες, «θρόνος») και οτιδήποτε άλλο έρχεται πια δεύτερο. Εξάλλου, είμαι αρκετά εγωκεντρικός και άστατος, για να με αντέξει άνθρωπος για πολύ… Και μην ξεχνάς ότι οι αυτοκρατορικές οικογένειες σφάζονταν για έναν θρόνο!

6) Coula: Γιατί η σύνοδος της Φερράρας ολοκληρώθηκε στη Φλωρεντία; Δεδομένου πως συμμετείχες και έζησες από κοντά τους διπλωματικούς ελιγμούς, πώς βλέπεις (ακόμη και σήμερα) τους εκπροσώπους της χώρας μας στο εξωτερικό; Όχι για θεολογικά ζητήματα βεβαίως-βεβαίως αλλά για πολιτικά. Ρε μήπως μας δουλεύουν ψιλό γαζί;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Η σύνοδος λέγεται πως μεταφέρθηκε εξαιτίας μιας επιδημίας και επειδή οι αρχές της Φλωρεντίας δέχτηκαν να την χρηματοδοτήσουν. Εγώ όμως που ήμουν παρών λέω πως στη Φερράρα δεν είχε καλές μπουτίκ για ψώνια. Όταν ρωτάς για εκπροσώπηση της χώρας στο εξωτερικό, τι εννοείς; Αν εννοείς τα ταξίδια των πρωθυπουργών και των υπουργών μας, συμβαίνει κάτι παράδοξο τα τελευταία χρόνια: επιστρέφουν θριαμβευτές και η κατάσταση χειροτερεύει! Αν εννοείς τους μόνιμους αντιπροσώπους του Ελληνικού Κράτους, τους διπλωμάτες, θα σου δώσω ένα παράδειγμα: ακούγεται πως με τις τελευταίες περικοπές υπάρχουν διπλωμάτες που ψάχνουν να κάνουν ιδιαίτερα σε ξένες γλώσσες, για να συμπληρώσουν τον μισθό τους. Αν ισχύει αυτό, μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς τους ανθρώπους να νοιαστούν για το αν π.χ. τα χωρικά μας ύδατα πρέπει να είναι μερικά μίλια παραπέρα; (Το ίδιο βέβαια ισχύει για την παραγωγικότητα κάθε κακοπληρωμένου υπαλλήλου, εκτός από εκεί όπου πέφτει βούρδουλας – βλέπε ιδιωτικός τομέας συνήθως).

7) Coula: Θα δήλωνες ποτέ πτώχευση κλείνοντας τα ανάκτορά σου και μετατρέποντας τα σε μουσείο ή έχει καθαρίσει για σένα ο θείος για να περνάς καλά κάμποσα χρόνια ακόμη; Θα έκλεινες ποτέ το blog; Κι αν ναι γιατί;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Το μέλλον είναι αβέβαιο και δεν μπορώ να δώσω απάντηση. Όσο για το blog, όπως έχεις διαπιστώσει, είμαι αρκετά παραγωγικός, επομένως δεν νομίζω να στερέψω (η επικαιρότητα άλλωστε δεν με αφήνει). Μερικές μόνο φορές μπορεί να απέχω, αλλά αυτό οφείλεται στις άλλες ασχολίες μου. Το blog ξεκίνησε με διάθεση καθημερινής σάτιρας και στο μεταξύ έγινε ένα σύστημα, απέκτησε άλλη διάσταση και άλλους σκοπούς, όπως έχω ήδη εξηγήσει. Επομένως θα το σταματούσα, αν θεωρούσα ότι έκλεισε ο κύκλος του: όπως κάθε ανθρώπινο δημιούργημα, δεν μπορεί να συνεχίζεται εις το διηνεκές.

8) Coula: Τι είδους blog διαβάζεις; Ενημερώνεσαι από το internet; Θεωρείς πως θα μπορούσε το internet να αντικαταστήσει σιγά-σιγά την τηλεόραση και την (ανύπαρκτη) ενημέρωσή της;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Τι blog διαβάζω φαίνεται από το προφίλ μου και από τους «πατρικίους» στους οποίους παραπέμπω. Κανόνας δεν υπάρχει: έχει πάντα να κάνει με το περιεχόμενο και τον τρόπο γραφής του καθενός. Προτιμώ πάντως είτε χιουμοριστικά είτε γνώμης. Δεν αντέχω τα δήθεν αδέσμευτα και λαϊκίστικα δημοσιογραφικά, όπως ήταν το «τρωκτικό» (έχω γράψει σχετικά στο παρελθόν). Η ενημέρωσή μου γίνεται κυρίως από εφημερίδες και το ίντερνετ (παρόλο που γράφω συχνά για την τηλεόραση, δεν την ανοίγω συχνά). Σίγουρα το ίντερνετ παρέχει τη δυνατότητα για πλουραλισμό: περισσότερες γνώμες και προβολή γεγονότων που απουσιάζουν από την τηλεόραση και τα άλλα μέσα. Αλλά νομίζω ότι η κάλυψη πολλών θεμάτων απαιτεί υποδομή που δεν μπορεί να αντικατασταθεί: εκεί χρειάζονται ανταποκριτές ή δίκτυα δημοσιογράφων από πρακτορεία ειδήσεων, εφημερίδες ή κανάλια. Το πρόβλημα με την τηλεόραση είναι ότι στην εποχή της ιδιωτικής το λαϊφστάιλ έχει καταλήξει να είναι φαινόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο. Και τούτο γιατί, πέρα από το ότι η ενασχόληση με τον ιλουστρασιόν κόσμο ικανοποιεί την έμφυτη ανάγκη μας για χαβαλέ, υπάρχει μέσα σ’ όλα αυτά και κάτι πολύ σοβαρό: ο καταιγισμός ευτέλειας και ανοησίας που διαβρώνει συνειδήσεις. Επιλογές υπάρχουν βέβαια ακόμα, αλλά πόσοι βλέπουν την «Εποχή των Εικόνων» ή το «Παρασκήνιο» στην ΕΤ1 και πόσοι το Master Chef;

9) Coula: Τελικά πόση τρέλα κουβαλάς πάνω σου και πόσο την πουλάς; Κοντεύεις να μας πείσεις πως πράγματι, ήρθες από το παρελθόν για να μείνεις. Κι εκείνος ο Ιωάννης ΣΤ’ μας στοίχειωσε. Ο θειος σου πώς σου επέτρεψε να κάνεις αυτό το ταξίδι στο μέλλον; Δεν μπόρεσε να σε συγκρατήσει να μείνεις στα βυζαντινά χρόνια και χώματα;

Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Η τρέλα μου είναι ακριβή, διότι η παραγωγή είναι περιορισμένη και οι καταναλωτές της λίγοι. Όπως βλέπεις, έχει σύστημα και είναι ελεγχόμενη, δηλαδή δεν είμαι αποκλειστικά γελωτοποιός (καλύτερα: στην πραγματικότητα δεν είμαι καθόλου γελωτοποιός, όπως προσπαθώ να δείξω μ’ αυτή τη συνέντευξη). Ο πλακατζής δαίμονάς μου όμως, που ακούει στο όνομα Ιωάννης ΣΤ’, ενώ ξέρει πόσο σοβαρός είμαι, με έντυσε τρελό και με έστειλε στο σήμερα: με διέταξε να προσπαθήσω να ισοπεδώσω τα πάντα, από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο ώς τον Άδωνι Γεωργιάδη και από τον Γεώργιο Γεμιστό-Πλήθωνα ώς τον Πάνο Μουζουράκη. Ο Ιωάννης ΣΤ’ πάντοτε παρομοίαζε το χιούμορ με ένα φάρμακο (γι’ αυτό και έχω οδηγίες χρήσεως στο blog): ανάλογα με τη χρήση, είναι ικανό για θεραπεία αλλά και για ανεπανόρθωτη βλάβη. «Υπάρχει έξυπνο χιούμορ και ανόητο χιούμορ, πετυχημένο και αποτυχημένο, καλοπροαίρετο και κακοπροαίρετο» μου είπε ο Ιωάννης ΣΤ’, όταν μου εξηγούσε την αποστολή μου. «Ένα πράγμα δεν υπάρχει: το αθώο χιούμορ. Διότι το χιούμορ είναι σκέψη, κρίση, αμφιβολία και ανατροπή, που μπορεί όμως να φτάσει ώς την παραμόρφωση και την χειραγώγηση».

Να τον φοβάστε λοιπόν έναν άνθρωπο με χιούμορ: αφού μπορεί να γελάσει με τα πάντα, μπορεί και να υπονομεύσει τα πάντα.

10) Κωνσταντίνος Καντακουζηνός: Επειδή αντιμετώπισα στενό μαρκάρισμα και καταιγισμό ερωτήσεων, ήρθε η σειρά σου: ποιο είναι το πρώτο πράγμα που προσέχεις σε έναν άντρα και ποιο σε ένα blog; Τι μετράει για σένα τελικά περισσότερο σε έναν άντρα και τι σε ένα blog;

Υποψήφια τραγούδια για τη συνοδεία αυτής της ανάρτησης ήταν πολλά, αλλά η κριτική επιτροπή επέλεξε να κλείσει τούτη η συνέντευξη με μια άλλη: το ποίημα «Συνέντευξις» της Κικής Δημουλά σε μουσική Μαρίας Βουμβάκη (από έναν μάλλον άγνωστο αλλά εκπληκτικό δίσκο με μελοποιήσεις ποιημάτων).

Coula: Σε έναν άντρα πρωταρχικά μετράει η δυναμική του, το χιούμορ του και ο αέρας που αποπνέει η προσωπικότητά του. Και στα blog τα ίδια ακριβώς μετράνε για να με κερδίσουν! Σε ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σου εδώ, μας έφερες έναν άλλο πορφυρογέννητο αέρα. Να είσαι πάντα καλά και να μας χαρίζεις αστείρευτα τη τρέλα σου!

Κωνσταντίνος ο Μονομάχος

Η απεργία των δημοσιογράφων συνεχίζεται (και μπερδεύει: έβλεπα χθες παντού κυριακάτικες εφημερίδες και, νομίζοντας ότι είναι Κυριακή, έβαλα ΕΤ-3 για να ακούσω το κήρυγμα του Άνθιμου). Ωστόσο η απουσία των δημοσιογράφων είναι μάλλον ασήμαντος. Και τούτο διότι τόσες μέρες που δεν απεργούσαν ΟΥΔΕΙΣ ησχολήθη με ένα καυτόν ζήτημα που σας παρουσιάζω σήμερον σε πανελλήνια αποκλειστικότητα - είμαι σεμνός και δεν λέγω "παγκόσμια", διότι μπορεί τα τσακάλια του Daily Observer της Γκάμπια να το έχουν ήδη εντοπίσει. Πρόκειται για σχέδιον νόμου (θα το βρείτε εδώ μέχρι να ψηφισθεί και να γίνει νόμος του Κράτους), το οποίον φέρει τίτλον: "Εξορθολογισμός και βελτίωση στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης". Ανάμεσα σε διάφορα ανορθολογικά και βαλτωτικά υπάρχει εις το τέλος και ένα άρθρον το οποίον καταργεί ορισμένας διατάξεις, μεταξύ των οποίων και τα άρθρα 316-321 του Ποινικού Κώδικος (ΠΚ), τα οποία απαγορεύουν και τιμωρούν την μονομαχίαν. Σειρά Γάλλων βασιλέων, όπως ο γνωστός μας από την προηγουμένην ανάρτησιν Ερρίκος Δ', προσεπάθησαν να απαγορεύσουν τον ευγενή τούτον τρόπον επιλύσεως των διαφορών, αλλά ευρέθησαν ενώπιον του μεγέθους του κυρίου Καστανίδη, ο οποίος συνέτριψε όλους τους βασιλείς επαναφέρων την μονομαχίαν.

Λέγουν διάφοροι άσχετοι ότι αι συγκεκριμέναι διατάξεις καταργούνται, επειδή είναι παρωχημέναι και η τιμωρία μιας μονομαχίας μπορεί να γίνει μέσω άλλων διατάξεων, ωστόσο εγώ λέγω ότι, ενώ έως τώρα υπήρχαν διατάξεις που τιμωρούσαν την μονομαχίαν, πλέον τέτοιες δεν θα υπάρχουν.

Η συγκεκριμένη επιτυχία του κυρίου Καστανίδη είναι μία από τις λίγες που κινούνται εις κατεύθυνσιν εναρμονίσεώς μας με την Ευρώπην και τας παραδόσεις της και ελπίζω να ληφθεί υπόψην εις την βαθμολογίαν μας από την τρόικαν. Εις την επαναφοράν της μονομαχίας θα αντισταθούν βεβαίως οι συνήθεις ύποπτοι: κομμουνισταί, αναρχικοί, πλεμπαρίαι, δευτεράντζαι, λαϊκούραι και λοιπά ζωντανά (θα ξεχνούν μάλλον ότι οι πρόγονοί τους μονομαχούσαν με μαχαίρια), αλλά η αριστοκρατία, που τιμά τον θεσμόν, δεν θα καμφθεί και ετοιμάζει ήδη ξίφη και πιστόλια.

Να σημειώσω ότι ανάμεσα εις τας διατάξεις που καταργούνται είναι και εκείνη του άρθρου 321 ΠΚ, η οποία τιμωρούσε διευθυντή εφημερίδος ή περιοδικού που καταχώριζε δημοσιεύματα σχετικά με την πρόκλησιν ή την διεξαγωγήν μονομαχιών. Η κίνησίς αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια να τονωθεί οικονομικά ο χειμαζόμενος Τύπος (αντικαθιστώντας την κρατικήν διαφήμισιν με τις πληρωμένες καταχωρήσεις των μονομάχων) και να αρθεί ένας απαράδεκτος περιορισμούς της ελευθερίας του Τύπου. Ο κ. Ψυχάρης και ο κ. Κωστόπουλος θα μπορούν πλέον άφοβα να δημοσιεύουν τα σχετικά νέα και θα ανοίξουν έτσι μία νέαν εποχήν εις την ελληνικήν δημοσιογραφίαν. Εις το ίδιο πλαίσιον, το παρόν ιστολόγιον μετατρέπεται εις δημοσιογραφικόν και θα δημοσιεύει ανακοινώσεις μονομαχιών (τιμές χονδρικής, μόνον 300 ευρώ το κεφάλι - ειδικαί τιμαί δια γκρουπ και φοιτητάς - προλάβετε!)

Μόλις ψηφισθεί το νομοσχέδιον θα ξεκινήσω μονομαχίες με διαφόρους εχθρούς μου. Ιδού μία πρόχειρος λίστα εκείνων που θα δεχθούν ράπισμα από το αυτοκρατορικόν μου  χειρόκτιον (λαϊκιστί γάντι): Σταματίνα Τσιμτσιλή, Θέμος Αναστασιάδης,  Κώστας Χατζηδάκης (θα του ζητήσω να μονομαχήσουμε με γροθιές αντί για όπλα), Γιώργος Παπανδρέου (η μονομαχία θα γίνει με ταυτόχρονη μετάφραση), Τζούλια Αλεξανδράτου (θα δεχθεί υπό τον όρον ότι θα προστεθεί εις την μονομαχίαν ένα "ύψιλον"), Θοδωρής Δρακάκης, βασίλισσα Ελισάβετ, Τατιάνα Στεφανίδου (η οποία θα δηλώσει: "δεν με νοιάζει αν χάσω στην μονομαχία, αρκεί να κάνει νούμερα"), Άνγκελα Μέρκελ, Βάσια Λόη, Πάπας Βενέδικτος, Μάριο Βάργκας-Λιόσα (εκτός αν μου επιστρέψει το Νόμπελ που μου πήρε μέσα από τα χέρια),  Δημήτρης Δρούτσας (αυτός θα χάσει και χωρίς αντίπαλον), Βέρα Λάμπρου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (αν και φοβούμαι ότι αυτόν ούτε σφαίρες δεν τον πιάνουν), Μαρκ Ζούκεμπεργκ, μητροπολίτης Άνθιμος, Νίνο, Βάνα Μπάρμπα (αυτή θα χρησιμοποιήσει το σπαθί της), Ράσελ Κρόου (για να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος του..), Άδωνις Γεωργιάδης, Αλέξης Κωστάλας, Κώστας Μαρτάκης, Δημοσθένης Λιακόπουλος, Εύα Καϊλή αλλά και ζευγάρια όπως: Άννα και Γιώργος Νταλάρας, Καραμεροχαριτάτοι, Σκορδολιαγκαίοι (μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια) και πολλοί, πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι...

Παρακαλούνται όσοι ενδιαφέρονται να γίνουν μάρτυρές μου ή να στελεχώσουν το συμβουλίον τιμής να αποστείλουν βιογραφικά (με γυμνήν φωτογραφίαν για εμψύχωσιν των μονομάχων) εις το konstantinos.kantakouzinos@gmail.com

Εσκέφθην να κλείσω την ανάρτησιν με βίδεο μονομαχίας μεταξύ δύο Γάλλων βουλευτών το 1967, η οποία θεωρείται ως η τελευταία εν Γαλλία (ο λόγος ήτο ότι ο ένας είπε τον άλλον "ζώον" - αν ίσχυε αυτό εις τα καθ' ημάς, θα είχε ξεκληριστεί το γένος των Ελλήνων). Υποψήφια βίδεα για την συνοδείαν της παρούσης αναρτήσεως ήσαν επίσης ερμηνείαι μίας εκ των αγαπημένων μου αριών, δηλαδή της άριας του Λένσκυ προ της μονομαχίας εις την όπεραν "Ευγένιος Ονιέγκιν" του Τσαϊκόφσκυ (αγαπημένη ερμηνεία εδώ, άλλως υποτιτλισμένη εδώ - υπάρχει και μία ακόμη αγαπημένη από πανάγνωστον ρώσον τενόρον ονόματι Denis Korolev, αλλά, αν βάλω ακόμη έναν σύνδεσμον, μάλλον θα με προκαλέσετε σε μονομαχίαν).
Ωστόσο, επειδή επιθυμώ να το ξεφτιλίσω όσο δεν πάει, η παρούσα ανάρτησις θα συνοδευθεί, όπως και η προηγουμένη, από γνωστόν βίδεοκλιπ της Madonne de Pompadour όπου μονομαχεί με τον εαυτόν της:

Ειμί Κωνσταντίνος ο Μονομάχος και άρτι ωλοκλήρωσα.

(Νομίζω ότι κατόπιν των παραπάνω μπορώ πλέον και επισήμως να ονομάζομαι Κωνσταντίνος ο Μονομάχος, αν και τον τίτλον τον έχει ήδη καπαρώσει ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Θ'.)

Βασιλοκτονία

Σήμερον, ως γνωστόν, τα μέσα ενημερώσεως απήργησαν και μείναμε ανενημέρωτοι. Προφανώς όμως θα έχετε ενημερωθεί για κάποια γεγονότα, όπως ότι έπεσαν κάτι ψιλαί (έως και χοντραί) εις το κέντρον των Αθηνών και ότι τα μάρμαρα πέριξ της Μ. Βρετανίας εβάφησαν κόκκινα - παραλίγο δηλαδή να έχομε βουλευτοκτονίαν.

Ωστόσο η είδησις δεν είναι αυτή. Μόνον από τον Κωνσταντίνον Καντακουζηνόν θα ενημερωθείτε για την πραγματικά καυτήν είδησιν της ημέρας. Και δεν είναι άλλη από την  πιστοποίησιν της κεφαλής του βασιλέως της Γαλλίας Ερρίκου Δ'.

Ο Ερρίκος Δ' υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους βασιλείς της Γαλλίας και εβασίλευσε από το 1589 έως το 1610 οπότε και εδολοφονήθη, όπως και ο προκάτοχός του Ερρίκος Γ'. Ο διαπράξας την βασιλοκτονίαν (régicide) εθανατώθη με χαρακτηριστικώς φρικτόν τρόπον. Απόπειρα βασιλοκτονίας (από τον Robert-François Damiens) έγινε το 1757 και εναντίον του Λουδοβίκου XV. Ο κίνδυνος να απωλέσουμε το Λουί Κενζ στιλ επίπλων ήτο ορατός και ο παρολίγον βασιλοκτόνος έπρεπε να θανατωθεί πάραυτα. (Υπήρξε ακόμη μία βασιλοκτονία εις την ιστορίαν της Γαλλίας, αλλά την φορά τούτη έλαβε χώραν με πανηγυρικόν τρόπον: ο αποκεφαλισμός του Λουδοβίκου XVI μετά την Γαλλικήν Επανάστασιν...)

Εννοείται πως δεν θα ήτο δυνατόν να μην είμαι παρών ΚΑΙ εις την θανάτωσιν του Damiens, αναμνήσεις από την οποίαν θα καταθέσω ευθύς αμέσως.
Την 28η Μαρτίου 1757 λοιπόν, 3 μέρες μετά και 64 χρόνια πριν από την εθνικήν μας εορτήν, όλη η καλή κοινωνία των Παρισίων είχε συγκεντρωθεί εις την Place de Grève. Τα καλύτερα μπαλκόνια είχαν ενοικιασθεί εις τα κυρίας της αυλής, αι οποίαι είχαν έρθει ντυμέναι λες και επήγαιναν εις συναυλίαν της Lady Gaga (ποιες ήτο εντελώς γκαγκά περιττόν να είπω). Εγώ καθόμουν δίπλα εις την μετρέσαν του βασιλέως, την περίφημην Madame de Pompadour, η οποία με αποζητούσε κολασμένα, αλλά κάποιαν στιγμήν με πήρε η μπόχα της και κατέβηκα κάτω. 

Για να μη με αναγνωρίσει το πλήθος και κινδυνεύσω και εγώ με τεμαχισμόν από την αγάπην του γαλλικού λαού ενεφανίσθην ως πλανόδιος πωλητής φωνασκών: "τσιπς, καφέδες, αναψυκτικά..." Κάποια στιγμή έφεραν τον Damiens επάνω εις καρότσαν. Το πλήθος άρχισε να παραληρεί μόλις ο Damiens έκανε ένα εκπληκτικόν νούμερον air guitar. Ακολούθησαν απανωτά stage diving κατά τα οποία οι θαυμασταί του Damiens έσκισαν τα ρούχα του. Γύρισα εις το θεωρείον της Madame de Pompadour (η οποία με έψαχνε εναγωνίως) και την είδα να κάνει την χαρακτηριστικήν μέταλ χειρονομίαν του κεράτου (μάλλον εννοούσε ότι εκεράτωνε τον βασιλέα και με άλλους).

Το κοινόν όμως ήτο ανικανοποίητον. Αφού ξέσκισε τα ρούχα του Damiens, ήθελε να ξεσκίσει και τον ίδιον (δυστυχώς ουχί σεξουαλικώς αλλά κυριολεκτικώς). Δεν θα περιγράψω τον τρόπον θανατώσεως του βασιλοκτόνου με λεπτομερείας, διότι αλλιώς το ιστολόγιον θα γινόταν ακατάλληλον δι' ανηλίκους. Θα είπω μόνον ότι και η πιο τρελή σπλατεριά του Ιερού Δάσους (αγγλιστί Hollywood) ομοιάζει μάλλον με Μίκυ-Μάου ενώπιον του κομματιασμού με τανάλιες, της εγχύσεως καυστικών υγρών επί των πληγών των βασιλοκτόνων και του τεμαχισμού τους με πρόσδεσιν εις τέσσερα άλογα (περισσότεραι πληροφορίαι για τον τρόπον θανατώσεως από τον φιλόσοφον Μισέλ Φουκώ εδώ - καλά τα λέγει ο φιλόσοφος, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τα παραλειπόμενα της εορτής...

Μετά το τρελόν χάπενινγκ πήγαμε όλοι οι γαλαζοαίματοι εις το γνωστόν παριζιάνικον κλαμπ Queen, όπου ο βασιλεύς είχε οργανώσει πάρτι, βίδεον του οποίου παραθέτω: 

Ειμί Κωνσταντίνος ο βασιλοκτόνος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Εις το βίδεον θα με δείτε με καυτόν σορτς να χορεύω μετά της Madonne de Pompadour.

Υ.Γ.2: Για να επανέλθω: αν οι παρολίγον βασιλοκτόνοι τιμωρούνται με φρικτά βασανιστήρια, τεμαχισμόν και κάψιμον εις την πυράν, η απόπειρα βουλευτοκτονίας πώς πρέπει άραγε να τιμωρηθεί;

Υ.Γ.3: Πάντως αυτός που διατηρούσε την μουμιοποιημένην κεφαλήν του Ερρίκου Δ' εις το κάστρον του με τρομάζει περισσότερον από τον τεμαχισμόν των βασιλοκτόνων...
Υ.Γ.4: Όπως αντιλαμβάνεσθε, κινδυνεύω.

Υ.Γ.5 (προσθήκη): Αδικία: μαζί τα φάγαμε, αλλά το ξύλο θα το φάνε μόνοι τους.

Περαίωσις

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, όπως κάθε γαλαζοαίματος που σέβεται τον εαυτόν του, έλαβε περαίωσιν. Μου ζητείται να πληρώσω 330 δισ. ευρώ για 662 ανέλεγκτες χρήσεις (από το 1347 συγκεκριμένως). Όπως αντιλαμβάνεσθε, το χρέος της Ελλάδος βρίσκεται εις τας χείρας μου.  Θα το σκεφθώ αν θα σας κάνω την χάριν ή αν θα πάω εις τα Τζάμπο να τα κάνω τζαμποσακούλας. Το ποσόν πάντως κρίνεται ευτελές και ακόμη γελάω με κάτι γιαλαντζί βασιλείς που καλούνται να πληρώσουν μόνον 2000 ευρώ. Για τέτοιαν κατάντιαν ομιλούμε...

Ας δούμε όμως τα επαγγέλματα που έχω ασκήσει και τας αντιστοίχους χρήσεις μου εν τάχει:

1347-1453: μέλος της αυτοκρατορικής αυλής, μυστικοσύμβουλος, αστρολόγος, εισοδηματίας, συγγρα(φεύ)ς, ιστορικός, τηλεκριτικός (όλα τούτα χωρίς να κόβω απόδειξιν - απορώ πώς με βρήκαν)

1453-1821: γιουσουφάκι των Σουλτάνων (α, όλα κι όλα: εδώ έκοβα κανονικώς τιμολόγιον...)

1821-1832: ηγέτης σώματος ατάκτων (εντάξει, όχι εντελώς: με μερικές ξυλιές στο ποπουδάκι ησύχαζαν) - λέγω "έως 1832" γιατί ήμουν κρυμμένος με τα άτακτά μου τόσο ψηλά εις τα βουνά που δεν καταλάβαμε ούτε πώς άρχισε ούτε πώς ετελείωσε ο πόλεμος

1833-1967: αυλοκόλαξ

1967-1974: χουντικός (βασικά εγώ διάβαζα)

1974-σήμερον: δημοκράτης, αντιστασιακός, σοσιαλιστής (αξία ανεκτίμητη: εξού και τα 330 δισ.)

Ειμί Κωνσταντίνος ο περαιωθείς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι επίσης "Για ποιον βαρά η τρομπέτα":

Pattyματα-μαθήματα

Pattyς-με πατώ-σε έγινε σήμερον εις το στούδιον της Τατιανής Στεφανίδου. Ποιος Όλι Ρεν και ποιος Ντομινίκ Στρως-Καν (τι να στρώσω και τι να κάνω δεν έχω καταλάβει, αλλά δεν είναι του παρόντος). Άλλο είναι το σημαντικόν πρόσωπον της επικαιρότητος: η Patty. Και είχαμε Patty ουχί μόνον εις της Τατιανής, αλλά και εις το πρωινάδικον του Mega και εις το "Καλύτερα οι δυο μας" (αγγλιστί: Just the Two of Ass - έτσι δεν γράφεται;)

Τα παιδάκια εισέρρευσαν εις το πλατώ της Τατιανής, για να θαυμάσουν το φαινόμενον Patty. Καλά κάνουν αι μαμάδαι τους και τα πηγαίνουν, διότι εκεί ευχαριστιούνται και κυρίως είναι τζαμπέ - φανταστείτε να τα πήγαιναν δυο ώρες βόλτα εις κανένα Mall τι θα γινόταν... Άλλωστε και τα παιδάκια τέτοια πράγματα βλέπουν, μ' αυτά ταυτίζονται (αν και, προσωπικώς, μάλλον θα προτιμούσα τον κύριον Χρήστον εις το "Ουράνιο Τόξο" της ΕΡΤ που υπήρχε και προ 650 ετών, παρά τας υπολοίπους μπούρδας). 

Προσεπάθησα προ ολίγου να δω την Patty αλλά δεν άντεξα την μεταγλώττισιν: γιατί σε κάθε ντουμπλαρισμένην σειράν πρέπει οι Έλληνες ηθοποιοί να φωνασκούν σαν υστερικοί; Τους φαντάζομαι να χειρονομούν βιαίως με ορθάνοιχτον στόμα και γουρλωμένα μάτια. Επιπλέον πρέπει να είναι όλοι αριστούχοι του Εθνικού - διαφορετικά τοιαύτη φυσικότης εις την ερμηνείαν δεν εξηγείται.

Εις την περίπτωσιν της "Κορίνας της Αγριόγατας" (που, σημειωτέον, αντικατεστάθη σήμερον από το "Μαρία, Άγγελέ μου") η σαχλότης του αποτελέσματος ήτο διασκεδαστική: υποτίθεται όμως ότι απευθυνόταν εις ενηλίκους που έχουν την δυνατότητα (υποτίθεται πάντα, έτσι;) να διακρίνουν την (ανύπαρκτην) σοβαρότητα και τον σουρεαλισμόν των καταστάσεων και των διαλόγων της σειράς. Αλλά εις την Patty, που απευθύνεται εις ανηλίκους, η σαχλότης (αλλά και η κάκιστη ερμηνεία) δημιουργεί προβλήματα, ακριβώς επειδή διαμορφώνει παιδικάς συνειδήσεις. Παρόμοια σαχλά πρότυπα κατά το παρελθόν έχουν υπάρξει αι επίσης ισπανόφωναι Ketchup με το αλήστου μνήμης "Aserejé, ja deje dejebe tudejebe sebiunouva majabi an de bugui an de buididipí" (ελληνιστί: ασερεχέ, χα,  δεχέ, δεχέμπε τουδεχέμπε σεμπιουνουόβα μαχάμπι αν δε μπούγκι αν δε μπούιντιντιπι - όλοι μαζί!: ασερεχέ, χα, δεχέ, δεχέμπε...)

Επίσης το τραγούδι που εμφανίζεται εις την Patty μου θυμίζει τας (επίσης αλήστου μνήμης) εγχωρίους Hi-5 ("άλλο αγάπη και άλλο σεξ", "ξέρω τι ζητάω", "τυχερό αστέρι" και άλλαι διεθνείς αποτυχίες).

Το μόνον που μπορώ να ευχηθώ εις την Patty και την σειρά της είναι να ξεκουμπιστούν ταχέως: άλλωστε ανοησίας ξέρουμε και μόνοι μας να παράγουμε.

Ειμί Κωνσταντίνος ο pattοκτόνος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Σήμερον σας την έφερα: ο σύνδεσμος "τυχερό αστέρι" δεν παραπέμπει εις το άσμα των Hi-5 αλλά εις ομώνυμον άσμα του Κωνσταντίνου Βήτα, από παράστασιν που είδα προ δεκαετίας (προς αποφυγήν συγχύσεως: εγώ είμαι ο πρωτοπανεντιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος Άλφα και εκείνος ο συνθέτης Κωνσταντίνος Βήτα).

Υ.Γ.2: Η Τατιανή άθελά της μας δίδει ιδέας για συγχωνεύσεις των ανοησιών της TV: όπως έχομεν Patty-Τατιανή, θα μπορούσαμε να έχουμε Θέμο-Ραδιοαρβύλα-Λαζόπουλο-Δεστε τους-Σεργουλόπουλο-Μπακοδήμου ή υπερπρωινάδικον με Μελέτη-Μπεκατώρου-Μενεγάκη-Σκορδά-Λιάγκα-Καραμέρο-Χαριτάτο (θα χρειαστούν όμως αλλαγή αι ασφάλειαι του ρεύματος, για να σηκώσουν τόσο κάψιμον).

Υ.Γ.3: Μπόνους διά τους φαν της Patty το περιοδικόν της με δώρον το μπρασελέ της. Και μετά κατηγορείτε εμένα για κάψιμον...