Λίστα Λαγκάρντ - όλα τα ονόματα

Σελίδα της λίστας Λαγκάρντ

Όπως μπορεί να καταλάβει και ο τελευταίος αναγνώστης του παρόντος ιστολογίου, ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός δεν θα μπορούσε παρά να έχει εις τας χείρας του την λίσταν Λαγκάρντ πριν ακόμα και από την ίδια την Λαγκάρντ - μη σας πω και πριν καν δημιουργηθούν οι εν λόγω λογαριασμοί. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι η λίστα κατεστράφη, διότι μια μέρα κατά λάθος την χρησιμοποίησα για να τυλίξω κάτι μπον φιλέ, ωστόσο ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', είχε ήδη κρατήσει αντίγραφόν της "για λόγους υψίστης Εθνικής Ασφαλείας" (= για να εκβιάζει όσους απειλούν τον θρόνον του). 

Έτσι είμαι ίσως ο μοναδικός ο οποίος είναι εις θέσιν να επαληθεύσει την αλήθεια των ισχυρισμών όσων το τελευταίο διάστημα υποφέρουν από διάρροια φημών - π.χ. σήμερον, ότι η δικογραφία λέει ότι ένας του ΣΔΟΕ είπε σε έναν άλλο του ΣΔΟΕ ότι του φάνηκε πως είδε κάτι αρχικά Μ.Π. πράγμα που σίγουρα σημαίνει ότι η Μαργαρίτα Παπανδρέου έχει στην Ελβετία 500 εκατομμύρια ευρώ.

Προκειμένου να βάλω τα πράγματα εις την θέσιν τους, ιδού όλα τα ονόματα της δικογραφίας της λίστας Λαγκάρντ:

1. Άννα της Σαβο(υρ)ίας: αν και αγαπημένη του παρόντος ιστολογίου λόγω της εκπληκτικής της ομορφιάς και του καλού της γούστου, η αλήθεια επιτάσσει να αποκαλύψω ότι έχει σε θυρίδες της Ελβετίας 50 χρυσές κορώνες, 13.455.234 χρυσά σόλδια, 150 σακουλάκια τυρογαριδάκια "Τυροσούζας", 245 κιλά σοκολάτας γάλακτος (ελβετικής), ενώ, για μια ώρα ανάγκης, έχει αποθηκεύσει στις Άλπεις 455 κιλά φρόζεν γιόγκαρτ και 788 κατεψυγμένες πίτσες πεπερόνι (με ζύμη ολικής αλέσεως φυσικά, διότι προσέχει την σιλουέταν της).

2. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος: η παραμύθα περί Μαρμαρωμένου Βασιλιά λαμβάνει τέλος: παραστατικά της τραπέζης UBS δείχνουν ότι ένα τεράστιο κομμάτι μάρμαρο πουλήθηκε από κάποιον Κ.Π. σε ελβετό συλλέκτη έργων τέχνης ο οποίος κατέθεσε εις την Βέρνη, εις λογαριασμόν οφ-σορ εταιρίας με την επωνυμίαν "Donald Duck Inc.", 5 εκατομμύρια ευρώ.

3. Ε. Βενιζέλος: πανικός εδημιουργήθη αρχικώς με αυτό το όνομα, ωστόσο απεδείχθη ότι αφορούσε το αρχιλαμόγιο Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος επήγε εις την Λωζάνη όχι φυσικώς για να διασώσει ό,τι σωζόταν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά για να βάλει σε θυρίδα τη μετάφραση του Θουκυδίδη (καθένας με τα χούγια του: άλλοι πρωθυπουργοί, όταν λήξει η θητεία τους, μεταφράζουν Θουκυδίδη και άλλοι παίζουν playstation).

4. Μέγας Αλέξανδρος: ο γνωστός στους σιωνιστικούς κύκλους με το παρατσούκλι "Μεγαλέξαντρος", αφού σάρωσε στα βραβεία MTV ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος στρατηλάτης, έστειλε στη Βέρνη ό,τι χρυσοποίκιλτη κιτσαρία βρήκε στα παλάτια του Δαρείου Α', Β', Γ', του Ξέρξη και των υπολοίπων - παροιμιώδες το γούστο τους: μια φορά που με εφιλοξένησαν, ενόμισα ότι ήμουν σε δημοπρασία της γκαλερί Διαλυνά.

5. Καρδινάλιος Βησσαρίων: ο γνωστός προδότης της Ελληνορθοδοξίας δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίσταν. Αποτελεί αίσχιστο ψέμα ότι διέσωσε ελληνικά χειρόγραφα. Η αλήθεια είναι ότι τα χρησιμοποίησε για να τυλίξει μπριλάντια και διαμάντια από την Κωνσταντινούπολη (καλή ώρα σαν εμένα και τα μπον φιλέ μου). Ως γνήσιος παπικός, τα έστειλε όλα στην πόλη Pfäffikon.

6. Νικοφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής: αυτονόητο ότι αυτοί οι δύο βρίσκονται πίσω από την ιστορία της πτώχευσης του Fokas με τα καταστήματα στην Τσιμισκή, οπότε δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.

7. Ιωάννης Βαρβάκης: γνωστό λαμόγιο του 19ου αιώνα, ξαναχτύπησε πριν από λίγους μήνες με μια αρπαχτή. Τα λεφτά που έβγαλε από τα εισιτήρια τα έκανε χαβιάρι, το οποίο έχει αποθηκεύσει στην ελβετική πόλη Glarus (εξού και η φράσις: "μη φας, θα φάμε Γκλάρους")

8. Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ' Καλέκας: σφοδρός πολέμιος του μπάρμπα μου. Ζηλέψας τους διαδόχους του, το 1342 μ.Χ. έλιωσε ό,τι μανουάλι, πατριαρχική μίτρα και πολυέλαιο βρήκε μπροστά του, ξήλωσε ό,τι τοιχογραφία και εικόνα τού γυάλισε στο μάτι και τα 'στειλε όλα σούμπιτα εις πυρηνικόν καταφύγιον κάτω από την λίμνην της Λωζάνης, προκειμένου να σωθεί η κληρονομιά του Ελληνισμού από επικείμενη πυρηνική καταστροφή, όπως μου είπε σε μια συνάντηση που είχα μαζί τους εις τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως.

9. Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός: η αναφορά του ονόματος του αυτοκράτορος μπάρμπα μου αποδεικνύει την αξιοπιστία της λίστας που σας παρουσιάζω. Ναι, κυρίες και κύριοι, ο μπάρμπας μου έχει βγάλει σε θυρίδες στην Ελβετία ό,τι πολυτιμότερο έχει (τα dvd της Τζούλιας Αλεξανδράτου και του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπ(ρ)ε(π)ούς, το cd "Αλήθειες" της Νίντας Κανάκη και τα Άπαντα της Έφης Θώδη, αυτόγραφα της Πάολας και του Οικονομόπουλου, τις επαναλήψεις του "Κωνσταντίνου και Ελένης", όλα τα επεισόδια του "Στα Άκρα", βίντεο του Θέμου και των ειδήσεων του Star και πολλά άλλα κειμήλια του Ελληνισμού). Ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα καταδικαστεί, διότι έκανε την πονηριά να τα βγάλει στην πόλη Appenzell Ausserrhoden, με αποτέλεσμα κανείς ανακριτής να μην μπορεί να προφέρει το όνομα αυτό και να μείνει ατιμώρητος.

Ειμί Κωνσταντίνος ο αποκαλυπτικός δημοσιογράφος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Στη λίστα υπάρχουν επίσης τα αρχικά μου Κ.Κ., ωστόσο την επόμενη Κυριακή θα βγάλω πρωτοσέλιδα που θα λένε ότι πιάστηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα με καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ σε τράπεζα της Γενεύης.

Υ.Γ.2 [update]: Διαπιστώνω ότι κατ' ουσίαν γράφω σχεδόν τα ίδια μ' αυτά που γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης, μόνον που εγώ γράφω πιο σοβαρά από εκείνον και πάντοτε με ντοκουμέντα.

Η μάχη του Κουφιοκέφαλου

Ο Μανουήλ Κομνηνός με αυτοκρατορικό μπουρνούζι SPA

Σήμερον 17 Σεπτεμβρίου 2011 είναι η 835η επέτειος από την μάχην εις το Μυριοκέφαλον, γι' αυτό και θα σας παρουσιάσω την διήγησιν όπως την άκουσα από τον Ιωάννη Καντακουζηνό (όχι τον σελέμπριτι αυτοκράτορα μπάρμπα μου, αλλά τον παππού μου, ο οποίος υπήρξε στρατηγός του Μανουήλ Α' Κομνηνού εις την μάχην - φημολογείται ότι σκοτώθηκε, αλλά πρόκειται περί ανοησιών των ιστορικών που δεν ήταν μπροστά και δεν ξέρουν την τύφλαν τους):

"Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Κομνηνός, αν και Μέγας και εξαιρετικά αγαπητός, μας πήγαινε ΠΚΕ: τη μία του ερχόταν να εκστρατεύσει στην Ιταλία, την άλλη στην Αίγυπτο, την άλλη στην Ουγγαρία, την άλλη στην Έδεσσα και δεν θυμάμαι κι εγώ πού αλλού. Και πάντα μας τούμπαρε γιατί δεν έλεγε κατευθείαν ότι πάμε πόλεμο: για την εκστρατεία στην Ιταλία έλεγε "ρε, πάμε για καμιά εσπρεσσιά στη Φοντάνα Ντι Τρέβι;", για την Αίγυπτο με έπαιρνε ξημερώματα και μου αφιέρωνε το "στην αγορά του Αλ-Χαλίλι θα πουλάν τα δυο σου χείλη" και για την Ουγγαρία τα "Κύματα του Δουνάβεως", ενώ για την Έδεσσα μού έλεγε ότι θέλει να πάμε να βγάλει φωτογραφίες για εξώφυλλο στους καταρράκτες  (εγώ νόμιζα ότι έλεγε για τους γνωστούς καταρράκτες, αλλά αυτός είχε στο νου του καταρράκτες από χρυσά νομίσματα της άλλης Έδεσσας). Τέλος πάντων, κάποια στιγμή του κατέβηκε η ιδέα να επιτεθούμε στον Σελτζούκο Σουλτάνο Κιλίζ-Αρσλάν τον Δεύτερο - ήθελε να του επιτεθεί, διότι τον θεωρούσε πολύ δεύτερο.

Εκεί λοιπόν που ένα μεσημέρι ήμουνα ξάπλα και έβλεπα Πολύ Μπλα-Μπλα (είχαν ωραία θέματα: ποια βυζαντινή πριγκίπισσα εθεάθη με γνωστό αγιογράφο σε γάμο στην Αγιά-Σοφιά, τι θα φορεθεί φέτος στην αυτοκρατορική αυλή, αποκλειστικές εικόνες από το πατριαρχικό συλλείτουργο και βαθμολογία των ντυσιμάτων των βυζαντινών ευγενών κτλ.), με παίρνει πάλι ο Μανωλιός: "Καλά ε, βρήκα κάτι κουπόνια από το Groupon για SPA στο Μυριοκέφαλο, μοναδική ευκαιρία: 90% έκπτωση!" Εγώ την μυρίστηκα τη δουλειά και κατάλαβα ότι θα πηγαίναμε με παρέα (συγκεκριμένα με άλλους 30.000), γι' αυτό του θύμισα τι πάθαμε το '22 στον Σαγγάριο, αλλά φαίνεται πως δεν κατάλαβε σε ποιον αιώνα αναφερόμουν και έτσι αναγκάστηκα να πάω.

Τέλος πάντων, μαζευτήκαμε κάποια στιγμή έξω από το παλάτι όλοι οι εκδρομείς, για να ακούσουμε τον αυτοκράτορα να μας μιλάει για τα SPA: είπε ότι μετά από πορεία 10 ημερών μάς περιμένει ινδικό μασάζ, σιάτσου, ρεφλεξολογία, μανικιούρ, πεντικιούρ, ιχθυοθεραπεία με ψαράκια Garra Rufa και πολλά χάπενινγκς. Βέβαια, πριν ξεκινήσουμε για το SPA, ο πατριάρχης έρριξε καλού-κακού μια δοξολογία (ταρίφα 1000 χρυσά σόλδια χωρίς απόδειξη) και είπε, απευθυνόμενος σε όσους δεν γυρίσουν, ότι τουλάχιστον θα έχουν πάει για καλό σκοπό - εντελώς ανυποψίαστοι πολλοί αναρωτήθηκαν: "Τι εννοεί; Πεντικιούρ με Garra Rufa θα κάνουμε, όχι με πιράνχας."

Μία-μία μας τις φύλαγε τις εκπλήξεις ο αυτοκράτορας: εκεί που νομίζαμε ότι θα είμαστε μόνοι μας οι 30.000, μας κόλλησε από δίπλα και μερικές χιλιάδες (λ)ούγγρους. Το "λ" δεν το βάζω τυχαία: ήταν τόσο ξεδιάντροποι που είχαν παλιότερα βασιλιά ονόματι Κολο-μάνος ο βιβλιοφάγος (ναι, σιγά μην έτρωγε "βιβλία") και φυσικά, μόλις άκουσαν για SPA, ξεσηκώθηκαν. Πάντως τον αυτοκράτορα δεν τον πείραζαν οι (λ)ούγγροι, διότι η μητέρα του ήταν ουγγαρέζα, ονόματι Πιρόσκα.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνετε τι προμήθειες είχαμε στην εκδρομή: εκτός από τα παραδοσιακά ταπεράκια με τα κεφτεδάκια, τα τυροπιτάκια και τα σαντουιτσάκια, η Πιρόσκα μας έφτιαξε σαλάτα ουγγαρέζα και πιροσκί (εμείς φάγαμε μόνον με πατάτα, διότι καταλαβαίνετε ότι οι (λ)ούγγροι έπεσαν με τα μούτρα στα πιροσκί με λουκάνικο). Και εκεί που πηγαίναμε ανέμελοι, να σου κι άλλες ενισχύσεις από τον πρίγκιπα της Αντιόχειας. "Μην ανησυχείς", μου λέει ο αυτοκράτορας, "θα τηρηθεί απόλυτη σειρά προτεραιότητας στο SPA".

Μέχρι να φτάσουμε στο Μυριοκέφαλο περνούσαμε μια χαρά: είπαμε το "νιάου βρε γατούλα", το "έχω ένα μυστικό" και άλλες επιτυχίες - οι (λ)ούγγροι προτιμούσαν βεβαίως Lady Gaga. Αλλά όταν άρχισαν να τραγουδάνε το πολεμικό άσμα "Alejandro" καταλάβαμε ότι κάτι δεν πάει καλά - πολλοί από εμάς μάλιστα πίστεψαν ότι ως Alejandro οι (λ)ούγγροι εννοούσαν τον Αλέξιο Κομνηνό που πολέμησε στα ίδια μέρη πριν απο 60 χρόνια. 

Τότε ο Μανωλιός βρήκε ευκαιρία και μας ξεφούρνισε το μυστικό: "Σόρρυ γκάιζ, αλλά ξέχασα να σας πω ότι για να φτάσουμε στα SPA θα πρέπει πρώτα να ρίξουμε κάτι ψιλές στους Σελτζούκους, που μας κλείνουν τον δρόμο - μην ανησυχείτε, 10 λεπτά υπόθεση είναι."

Πανικός στο στράτευμα: "χθες πήγα κομμωτήριο", "ας μας το 'λεγες νωρίτερα να ντυνόμασταν πιο σπορ", "προχθές έσπασα νύχι - ούτε αναψυκτικό δεν μπορώ να ανοίξω", "δεν προλαβαίνω: έχω κανονίσει καφέ" - βεβαίως όλες οι ενστάσεις κάμφθηκαν, μόλις τους είπε ότι τα SPA των Σελτζούκων δεν συγκρίνονται με της Κωνσταντινούπολης και ότι δεν είναι δυνατόν κάθε κυράτσα σελτζούκα να κάνει πήλινγκ, καλιφορνέζικο μασάζ και αρωματοθεραπεία κάθε βδομάδα, τη στιγμή που ολόκληρος βυζαντινός στρατός έχει τόσες μέρες να κάνει έστω και ένα απλό τζακούζι.

Εγώ βεβαίως είχα τις ενστάσεις μου, διότι είδα στο Google Earth ότι πρέπει να περάσουμε από μια χαράδρα στο Μυριοκέφαλο. Ο αυτοκράτορας όμως φάνηκε εντελώς κουφιοκέφαλος και επέμεινε να περάσουμε από μέσα. Του είπα ότι έχω κλειστοφοβία - τίποτα. Του είπα ότι έχει λάσπες και θα λερωθούμε - πάλι τίποτα. Του είπα ότι έχει πέτρες και ορισμένοι δεν έχουν φλατ παπούτσια - εκεί άρχισε κάπως να το σκέφτεται. Στάθηκε στη μέση του στρατεύματος. Με κομμένη την ανάσα περιμέναμε όλοι την απόφασή του. Απόλυτη σιγή επικράτησε για μερικά λεπτά. Τότε ο αυτοκράτορας έβγαλε το στολισμένα με διαμάντια, ζαφείρια και μπριλάντια ξίφος του, εκείνο γυάλισε καθώς ο Μανουήλ Κομνηνός το ύψωσε στον ήλιο και από το στόμα του βγήκε μια πολεμική ιαχή που προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού στο στράτευμα: "τράβα μπρος".

Ο στρατός προχώρησε σφυρίζοντας μέσα στη χαράδρα. Την ώρα όμως που ο αυτοκράτορας τραγουδούσε τον στίχο "και δεν ξέρεις τι θα βγάαααλει απ' τη μια στιγμή στην άαααααλλη", μας απάντησαν οι Σελτζούκοι με ένα άλλο τραγούδι, το "Ντου από παντού". Έγινε της τρελής, ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλο (οι (λ)ούγγροι βρήκαν ευκαιρία και έπιαναν ό,τι έβρισκαν) και γενικώς επικράτησε πανικός - τόσο που φοβήθηκα ότι θα χαθούν τα κουπόνια του Groupon. Λένε μάλιστα ότι ο αυτοκράτορας κάθισε κάτω και περίμενε την μοίρα του - ανοησίες: απλώς κάθισε να δει στο σμαρτφόουν τι του είχαν γράψει στο τουίτερ. Τελικά τον σηκώσαμε και ανασυγκρότησε τον στρατό, αλλά οι απώλειες ήταν ήδη μεγάλες. 

Παρ' όλο που ο Κιλίζ-Αρσλάν ήταν ο νικητής, αυτός πρότεινε στον αυτοκράτορα ανακωχή,  η οποία μάλιστα έγινε υπό τα βυζαντινά λάβαρα (παινευόταν μετά ο αυτοκράτορας ότι έτσι έδειξε ποιος έχει το πάνω χέρι: δεν κοιτάς εκεί, μωρή, που τα 'κανες πάνω σου στα μισά της μάχης - τι μας κουνιέσαι τώρα;). Η σκέψη μου πάντως ήταν να μην γίνει ανακωχή, αλλά να βγούνε κατευθείαν στο πρωινάδικο του Mega και να λυθεί εκεί η παρεξήγηση.

Διάφοροι ιστορικοί, αναλύοντας την μάχη, υποστηρίζουν πως αυτό που ενδιέφερε τον Κιλίζ και τον στρατό του ήταν να φάνε τα πιροσκί και τα τυροπιτάκια. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο - έτσι κι αλλιώς το πιροσκί αν δεν το φας φρέσκο μετά γίνεται τελείως γαλότσα.

Αφού τελείωσε η περιπέτεια, ο αυτοκράτορας βγήκε και μας είπε: "Ωχ, παιδιά, έκανα λάθος: τα κουπόνια του Groupon είναι για του χρόνου. Δεν πειράζει, θα ξανάρθουμε". Και όντως, την επόμενη χρονιά πήγαμε στον ποταμό Μαίανδρο, στα φημισμένα SPA "Υέλιον και Λειμοχείρ". Εκεί βρήκαμε πάλι τους Σελτζούκους μπροστά μας αλλά και μανικιούρ κάναμε και αρωματοθεραπεία και σιάτσου και garra rufa..."

Ειμί Κωνσταντίνος ο αντιγραφεύς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Βιβλιοκριτική

Ο μπάρμπας μου Ιωάννης ΣΤ' έτσι και αλλιώς: αριστερά με Prada κοστούμι αυτοκράτορος και δεξιά νεγκλιζέ ως μοναχός - άλλη φωτογράφισίς του εδώ

Σήμερον θα σας παρουσιάσω την βιογραφίαν του μπάρμπα μου, του αυτοκράτορος Ιωάννου ΣΤ' Καντακουζηνού. Πρόκειται για βιβλίον ενός κυρίου Donald Nicol με τίτλον "Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός: ο απρόθυμος αυτοκράτορας - αυτοκράτορας του Βυζαντίου και μοναχός c. 1295-1383" (εκδόσεις Γκοβόστη, 2008) - μετάφρασις του "The Reluctant Emperor: A biography of John Cantacuzene, Byzantine Emperor and monk, c. 1295-1383" (Cambridge University Press, 1996). Μόλις είδα ότι το βιβλίον τον χαρακτηρίζει "απρόθυμον" έσπευσα να το αγοράσω, διότι είναι γνωστόν πόσο βαριέται να κουνηθεί: π.χ. προ μηνών του είχα φάει τ' αφτιά να αλλάξουμε τα παράθυρα των ανακτόρων μας με τα αλουμίνια της Μπιρμπίλη και αυτός εξέφραζε ποικιλοτρόπως την απροθυμίαν του: "έλα μωρέ, σιγά, αργότερα, θα δούμε, ώχου τώρα, ρε δε μας παρατάς, άντε και -". Σκέφτηκα λοιπόν να το πάρω και να του το τρίψω εις την μούρην: "ορίστε, μπάρμπα, μέχρι και οι Ugly σε έμαθαν και σε κράζουν". Ωστόσο το βιβλίον εγύρισε μπούμπεραγκ, διότι είναι ανεπαρκές.

Αρχίζουμε από τον συγγραφέα: Donald M. Nicol ονομάζεται και δηλώνει ότι διετέλεσε καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Γλώσσας και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας (ουφ, κουράστηκα) στην έδρα Αδαμαντίου Κοραή του King's College και διευθυντής της Γενναδίου Βιβλιοθήκης Αθηνών. Πρώτα-πρώτα το όνομα: Donald - μα είναι δυνατόν;! Ως ανιψιός του Ιωάννου ΣΤ' δηλαδή θα πρέπει να αναμένω βιογραφίαν μου από τα ανίψια του Ντόναλντ, τους Χιούι-Ντιούι-Λιούι; Στην ίδια σειρά θα κυκλοφορήσουν και αι βιογραφίαι του Ιουλιανού από τον Γκαστόνε και της Ειρήνης της Αθηναίας από την Νταίζη.
Έπειτα γιατί μας μοστράρει τους τίτλους του; Για να μας ψαρώσει; Αυτό με τον Αδαμάντιο Κοραή εμένα δεν μου λέγει απολύτως τίποτα, διότι έχω υπάρξει e-Αδαμάντιος Κοραής με πολύ μεγάλη επιτυχίαν και κατά δεύτερον το King's College δεν πιάνει μίαν ενώπιον του παρόντος ιστολογίου που δικαιωματικά χαρακτηρίζεται ως ηλεκτρονικόν κολλέγιον με τον τίτλον Emperor's College. Τέλος, αυτή η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη που διαθέτει σπάνια χειρόγραφα ούτε που συγκρίνεται με την δικήν μου. Και για να καταλάβετε τι εννοώ, θα θέσω μερικά πολύ απλά ερωτήματα: έχει αυτόγραφόν μου; Αυτόγραφα του Σάκη Ρουβά, της Σάσας Μπάστα και της Ιουλίας Αλεξανδράτου μήπως; Ε, τότε τι μου κουνιέται;

Πάμε παρακάτω. Γράφει εις την σελίδα 16: "το φάντασμα του Ιωάννη Καντακουζηνού με στοιχειώνει εδώ και τριάντα χρόνια περίπου". Ρώτησα τον μπάρμπα μου αν εσκάρωσε καμιάν πλάκαν εις τον κύριον και μου είπε ότι φορά λευκά μόνον όταν τραγουδά το Αυτό το Καλοκαίρι της Κοκκίνου - μάλλον ο συγγραφεύς θα τον είδε εις κανένα σόου του και θα τον επέρασε για φάντασμα.

Γράφει πιο κάτω (σελ. 39) ότι ο Ιωάννης ΣΤ' υποστηρίζει ότι έμαθε πολεμικές τέχνες από έναν θείο του που λεγόταν Άγγελος, αλλά περισσότερα για τις πολεμικές τέχνες δεν μας λέγει, γι' αυτό πρέπει να συμπληρώσω ότι ο Ιωάννης ΣΤ' είναι κάτοχος μαύρης ζώνης και επτά νταν, σπάει τούβλα με το κεφάλι του και δέρνει  50 αντιπάλους, που του επιτίθενται όμως ένας-ένας (βγάζοντας κραυγές που ακούγονται με 5 δευτερόλεπτα καθυστέρηση).
Ένιγουέι, που λέει και ο μπάρμπας μου. Δεν θα επεκταθώ. Αναγνωρίζω ότι το βιβλίον είναι ακριβές εις τα γενικά ιστορικά γεγονότα, που τα γνωρίζει όμως κάθε αναγνώστης του παρόντος ιστολογίου (π.χ. τον εμφύλιον του μπάρμπα μου με την εύθυμη χήρα του αυτοκράτορος Ανδρονίκου, την Άννα της Σαβο(υρ)ίας, τον γάμον της κόρης του  Θεοδώρας με τον Σουλτάνον Ορχάν ή την αδελφικήν σχέσιν του αυτοκράτορος με τον εμίρη του Αϊδινίου Ουμούρ -θυμάμαι ότι αι βυζαντιναί πριγκίπισσαι ήθελαν όλαι να τον νυμφευθούν διότι τον εμπέρδευαν με τον Ονούρ-  καθώς και την κοινήν επιχείρησιν Τούρκων και Βυζαντινών το 1338 κατά των Αλβανών της Ηπείρου, εις την οποίαν εσφαγιάσθησαν οι Αλβανοί προς μεγάλη χαρά των Ελλήνων κατοίκων - θυμάμαι ότι ήτο πολύ τρέντι εκείνην την εποχήν να σφάζεις Αλβανούς).
Αυτό όμως που λείπει από το βιβλίον και το καθιστά ανεπαρκές είναι το εμπεριστατωμένον κουτσομπολιόν: π.χ. δεν αναφέρει πουθενά ότι ο μπάρμπας μου είχε κλειστεί στο ασανσέρ των ανακτόρων με μια χοντρή γραμματέα της υποδιεύθυνσης Ανταλλαγών Πριγκιπισσών της Διευθύνσεως Βυζαντινοτουρκικών Σχέσεων - η οποία μάλιστα φορούσε μίνια μέχρι τον αφαλόν, είχε ξασμένον πλατινέ οξυζεναρισμένον μαλλί και πορφυρόν κραγιόν, το οποίον ήτο τόσο έντονον που είχε σχεδόν αυτομολήσει και ομιλούσε μόνο του. Ή την άλλην φοράν που είχα διοργανώσει μπαλ μασκέ εις τα ανάκτορα με τεραστίαν επιτυχίαν: ο μπάρμπας μου είχε ντυθεί κροκόδειλος, εγώ Αλβανός (τρελή σπλατεριά: κρατούσα το κεφάλι μου στα χέρια - βεβαίως μερικοί ενόμιζαν ότι είχα ντυθεί άγιος), ο Ουμούρ μας ήρθε χορεύοντας φλαμένκο ως σπανιόλα τσιγγάνα, ενώ η εύθυμη χήρα του αυτοκράτορος Ανδρονίκου, η Άννα της Σαβο(υρ)ίας, είχε ντυθεί γυναίκα (όσον βεβαίως της ήτο δυνατόν).
Και ερχόμεθα εις το μέγα ζήτημα του έργου: δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά εις το όνομά μου! Όσοι βυζαντινοί ευγενείς το έχουν διαβάσει γελούν με τα χάλια του βιβλίου και μιλούν ανοικτά για εμπάθεια του Ντόναλντ προς το πρόσωπό μου. Να, προχθές επέτυχα τον Δημήτριον Κυδώνη εις τον πανηγυρικόν εσπερινόν της Αγίας Παρασκευής και μου είπε: "Ρε μαλάκα (=βυζαντινός τίτλος της αυτοκρατορικής Αυλής), στ' αρχίδια του για σένα κανονικά, ε (κατά λέξιν μετάφρασις: ούτε γνωρίζει ούτε κατανοεί την καιρίαν σημασίαν, την ανυπολόγιστον αξίαν και την μοναδικήν προσφοράν του υψηλοτάτου προσώπου σου);" Του είπα την γνώμην μου για το βιβλίον, αλλά μετά ηρχίσαμε να σχολιάζουμε τι φορά ο ένας και ο άλλος (μα πορφυρόν μανδύαν με λευκόν σανδάλιον και γκρενά λουριά; Πού πας, αγάπη μου; Άνοιξε κανένα Byzantine Vogue, πριν πας εις τον εσπερινόν).
Κάτι ακόμα: είναι δεδομένον από την ανάγνωσιν της μεταφράσεως ότι οι Βυζαντινοί μιλούσαμε αγγλικά: υπάρχει π.χ. ο "Theodore Hyrtakenos" (όντως, έτσι τον φωνάζαμε: Θίοντορ ντάρλινγκ) (σελ. 217). Επίσης αναφέρεται (σελ. 175) ότι ο Νικηφόρος Γρηγοράς συνέγραψε το έργον "History" (κατευθείαν στα αγγλικά, προφανώς, αφού ο τίτλος παρατίθεται αμετάφραστος), ενώ ο ερημίτης Μάξιμος Καψοκαλύβης (επειδή έκαιγε τα καλύβια όπου έμενε) έγραψε το έργον "Life" (σελ. 187) - το έργον του Καψοκαλύβη είχε τοιαύτην επιτυχίαν με τα πιστολίδια, τα μπουνίδια, τους αστυνομικούς, τις γκόμενες και τα δολάρια, που έγινε χολυγουντιανή σειρά. Ο Καψοκαλύβης μάλιστα προφήτευσε ότι ο μπάρμπας μου θα γινόταν κι αυτός μοναχός - για εμένα προφήτευσε ότι θα γίνω γελωτοποιός. Δύο στα δύο.
Πάντως ο μπάρμπας μου, όπως αναφέρεται, δεν ήτο επιρρεπής εις δεισιδαιμονίας σαν τον αυτοκράτορα Ανδρόνικον Β', ο οποίος άνοιγε τυχαίως την Βίβλον για να δει τι του επεφύλασσε το μέλλον (θυμάμαι ότι κάποια στιγμή εδιάβασε το περιστατικόν του Ιησού με την συκιάν και ενόμισε ότι ήτο γκέι, ενώ μιαν άλλην έπεσε εις κεφάλαιον της Εξόδου και κανόνισε αμέσως κλάμπινγκ για το βράδυ).

Από τα παραπάνω γίνεται προφανές ότι, μολονότι το έργον τού εν λόγω δανείζεται πληροφορίας από την Ιστορίαν που συνέγραψε ο ίδιος ο μπάρμπας μου ως μοναχός Ιωάσαφ, υπάρχουν πολλά μυστικά που θα διαφεύγουν εις όσους δεν έζησαν τα γεγονότα (ο μπάρμπας δεν τα γράφει, αλλά τα έχει σε κασέτες για να εκβιάζει κόσμο).
Γι' αυτό να εμπιστεύεσθε μόνον τον Κωνσταντίνο Καντακουζηνό για την ενημέρωσίν σας σχετικώς με όλας τις καυτάς εξελίξεις του 14ου αιώνος (αποκλειστικές συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών, απευθείας συνδέσεις με Παναγία των Βλαχερνών για γάμους, βαφτίσια και στέψεις αυτοκρατόρων κτλ).

Ειμί Κωνσταντίνος ο βιβλιοκριτικός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Επειδή δεν σκοπεύω να γράφω τα αριστουργήματά μου και να μην με διαβάζει κανείς εν όψει θέρους και διακοπών, απεφάσισα να κάνω απεργίαν για ένα διάστημα - ήθελα μάλιστα να καταλάβω το Μουσείον Ακροπόλεως, αλλά με πρόλαβαν οι ταξιτζήδαι.
Υ.Γ.2: Η παρούσα ανάρτησις προεκάλεσε την αντίδρασιν του μπάρμπα μου και την απάντησίν μου προς αυτόν - διαβάστε τα σχόλια.

Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει

Ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', είναι συγκλονισμένος: υπάρχει ένας μανιακός εξ Αιγύπτου ονόματι Κωνσταντίνος Καβάφης που δηλώνει ποιητής και ασχολείται συνεχώς μαζί του. Ήδη έχει γράψει ένα ποίημα σχετικώς με την στέψιν του (πρόκειται για το ποίημα "Από υαλί χρωματιστό", ανάλυσιν του οποίου έχω κάνει εδώ). Ο ποιητής επανέρχεται τώρα(;) με ένα άλλο ποίημα υπό τον τίτλον "Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει".

Δυο λόγια για το έργον (το ιστορικόν πλαίσιον θα το διαβάσετε εις την ανάλυσιν του πρώτου ποιήματος): λίγο μετά την νίκην του μπάρμπα μου εις τον εμφύλιον με την αυτοκράτειρα Άννα της Σαβο(υρ)ίας, ένας κτηματίας που ανήκει μάλλον εις τους λεγόμενους "Δυνατούς" (νομίζω πως ξέρω ποιος είναι: πηγαίναμε εις το ίδιο γυμναστήριον και εις το πεκ-ντεκ έβαζε διπλάσια κιλά από εμένα), οικτίρει την επιλογήν του να σταθεί εις το πλευρόν της αυτοκράτειρας κατόπιν προτροπής του μητροπολίτου και αγωνιά για την τύχην του.

Είναι προφανές ότι ο παντελώς άγνωστος και ατάλαντος ποιητής προσπαθεί να κλέψει ολίγην από την αίγλην του μπάρμπα μου, για να αναρριχηθεί. Και επειδή πιστεύω πως εδιάβασε την ανάρτησίν μου για το άλλο του ποίημα και το κράξιμον που έφαγε εκεί, αποφάσισε να το γυρίσει εις τα γλειψίματα (π.χ. γράφει ότι ο μπάρμπας μου είναι "λίαν επιεικής" ή βάζει τον άρχοντα να σκέπτεται να προσπέσει εις τα πόδια της θειας μ' της Ρήνως - "ή, στην κυρία Ειρήνη να προσπέσει, να κλαυθεί;"). Ωστόσο, όπως κάθε μανιακός φαν, έτσι και αυτός δεν μπορεί να κρύψει την ζήλιαν του για την δόξαν του μπάρμπα μου: δύο φορές τον αποκαλεί "κυρ Γιάννη", όπως και εις το πρώτον ποίημα (τάχα μου τίτλος βυζαντινός, λες και ο μπάρμπας μου είναι κανένας μπακάλης).

Ο ενοχλητικότατος τούτος τύπος έχει προκαλέσει την οργήν και τον φόβον του Ιωάννου ΣΤ' (συγκεκριμένως φοβάται μην τον δολοφονήσει ο μανιακός του φαν κατά την διάρκειαν της απονομής των Όσκαρ, όταν θα δίδει το χρυσούν αγαλματίδιον εις τον "Κυνόδοντα", γι' αυτό και έχει φαγωθεί να προσλάβει σωματοφύλακα τον Κέβιν Κόστνερ). Μία άλλη του σκέψις είναι να κάνει ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του. Εγώ του είπα ότι έχω βάσιμες υποψίες πως ο Καβάφης δεν πρόκειται να γράψει άλλο ποίημα, αλλά ο μπάρμπας μου είναι ανένδοτος. Θέλει μάλιστα να ζητήσει τα ασφαλιστικά μέτρα από το Συμβούλιον της Επικρατείας. "Μα, μπαρμπούλη" είπον εγώ "εις το Πρωτοδικείον πρέπει να πας, ουχί εις το Συμβούλιον της Επικρατείας". "Δεν με ενδιαφέρει" είπε ο αυτοκράτωρ "σιγά μην πάρω το τρόλει να πάω στην Ευελπίδων και να στηθώ στις ουρές μαζί με όλες τις πλεμπαρίες. Άσε που στο Συμβούλιο υπάρχουν ακόμη μερικά δικά μου παιδιά που έχουν λουστεί στα νάματα της Ελληνορθοδοξίας".

Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι η ενασχόλησις του αποτυχημένου Αλεξανδρινού ποιητού με τον μπάρμπα μου έχει ξεσηκώσει τους αναγνώστας τού παρόντος ιστολογίου εις την Αίγυπτον (πρώην επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας - για να μην ξεχνιόμαστε). Χιλιάδες λαού έχουν συγκεντρωθεί εις την πλατείαν Ταχρίρ του Καΐρου και φωνάζουν συνθήματα υπέρ του μπάρμπα μου και εμού προσωπικώς. Η αυθόρμητος αντίδρασις τους κατά του καθεστώτος (της Άννας της  Σαβο(υρ)ίας, εννοείται) συνδυάζεται με την απαίτησιν εγκαθιδρύσεως ενός νέου φιλελευθέρου και σοβαρού καθεστώς, αυτού των Καντακουζηνών (τώρα ξέρετε πώς ξεκίνησε και τι ζητά η εκεί εξέγερσις).
Επειδή φοβούμαι ότι διάφοροι κακεντρεχείς δεν θα με πιστεύσουν, ιδού ντουκουμέντα από τις ογκώδεις διαδηλώσεις υπέρ του Ιωάννου ΣΤ' και εμού:

Πλατεία Ταχρίρ, Κάιρο - ο λαός φωνάζει: "Στρώστε τα λινά, να 'ρθούν τα Καντακουζηνά" και: "Δεν είν' η Πούλια, δεν είν' ο Αυγερινός, είν' ο Κωνσταντίνος ο Καντακουζηνός"

Γκρούπις του μπάρμπα μου αισιοδοξούν για την επιστροφήν της δυναστείας μας

Ειμί Κωνσταντίνος ο υπερισχύων και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Αι ημέραι δόξης των Δυνατών της Αιγύπτου έφτασαν εις το τέλος τους. Ό,τι έφαγαν, έφαγαν. Θα φύγουν μαζί με τον Μουμπάρακ, όπως οι Δυνατοί της Άννα της Σαβο(υρ)ίας. Αλλά έτσι είναι, έπαιξαν και έχασαν: εδιάλεξαν το λάθος στρατόπεδον και τώρα που ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει, θα αντικατασταθούν από άλλους Δυνατούς - εκτός βεβαίως από όσους είναι τόσο Δυνατοί ώστε να μην τους αγγίζει κανένα καθεστώς.
Υ.Γ.2: Εμελέτησα το έργον του αταλάντου ποιητού και μένω έκπληκτος: καλά, τι κουτσομπόλα είναι αυτή; Δεν έχει αφήσει πρόσωπον για πρόσωπον που να μην το έχει σχολιάσει: από τον Δημάρατον μέχρι τον Ιουλιανόν και από τον Κλεομένη μέχρι τον Μανουήλ Παλαιολόγον. Ήδη η Σταματίνα Τσιμτσιλή τρέμει μήπως ο Καβάφης πάρει την θέσιν της εις το Πολύ Μπλα-Μπλα.
Υ.Γ.3: Αν δεν γίνει δεκτή η αίτησις ασφαλιστικών μέτρων του μπάρμπα μου, υπάρχει και άλλος τρόπος: θα διαδώσουμε για τον Καβάφη ότι ήτο γκέι όπως ο Κολοκοτρώνης.
Υ.Γ.4: Τελευταία φορά που ασχολούμαι με τον συγκεκριμένον ποιητή. Άλλωστε εις το παρόν ιστολόγιον σχολιάζω πολύ σημαντικότερα θέματα - από Τζούλια και κάτω.

Αυτόγραφο

Όπως πληροφορούμαι, η Patty ευρίσκεται ξανά εν Αθήναις για μιαν σειράν συναυλιών. Δεδομένου ότι κατά την διάρκειαν της επισκέψεώς της προ διμήνου έγινε χαμός με τα αυτόγραφα που υπέγραψε, ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', είχε την ιδέαν να την προλάβουμε και να διανείμουμε μέσω του παρόντος ιστολογίου τα δικά μας αυτόγραφα, φτιαγμένα ειδικώς για τους αναγνώστας μας.

Το αυτόγραφον που σας παρουσιάζω έχει μοναδικήν ιστορικήν, συλλεκτικήν και (εννοείται) καλλιτεχνικήν αξίαν και η Patty θα φάει την σκόνην μας. Και τούτο διότι είναι το ΠΡΩΤΟΝ και το ΜΟΝΑΔΙΚΟΝ έως σήμερον χειρόγραφον εις το οποίον βυζαντινός αυτοκράτωρ υπογράφει ουχί με πορφυρόν μελάνι, όπως είναι το σύνηθες, αλλά με γαλάζιον (το χρώμα των καισάρων και των σεβαστοκρατόρων - το χρώμα μου δηλαδή). Ο Ιωάννης ΣΤ' επέμενε βεβαίως να χρησιμοποιήσει τον αγαπημένον του πορφυρόν μαρκαδόρον CARIOCA, αλλά του εζήτησα να τον κρατήσει εντός της Μπομπ Σφουγγαράκης κασετίνας του, διότι η κίνησίς του αυτή θα εδημιουργούσε αισθήματα κατωτερότητος εις τηλεοπτικούς αστέρας που μας ανταγωνίζονται εις την σάτιραν. Μου έκανε την χάριν, αν και συνεχίζει να θεωρεί ότι ημείς δεν πρέπει να ασχολούμεθα με τους ανταγωνιστάς μας και να πίπτουμε εις το επίπεδον τους, διότι εκείνοι είναι άγευσται δευτεράντζαι, κοινότοπαι λαϊκούραι, κακοντυμέναι κιτσαρίαι, πτωχαί πλεμπαρίαι και ξιναί μπασκλασαρίαι, ενώ ημείς, συνέχισε ο αυτοκράτωρ, διαθέτομεν και γνώσιν και αρχοντιάν και τσαχπινιάν ("και λεφτά - λεφτά - εμείς έχουμε λεφτά, μπάρμπα", προσέθεσα εγώ διακριτικώς).

Ιδού λοιπόν το αυτόγραφόν μας προς χρήσιν των θαυμαστών μας:

(Το αυτόγραφον συνετάγη ιδιοχείρως υπό του μπάρμπα μου, του Ιωάννου ΣΤ', φέρει δε την μονογραφήν "Ιωάννης Στ'", διότι, αν έβαζε την πλήρη υπογραφήν του, δεν θα υπήρχε χώρος δι' εμέ εις το αυτόγραφον. Τα γράμματά του είναι καλικαντζάρια, διότι οι αυτοκράτορες σπανίως γράφουν, αφού όλα τα υπαγορεύουν εις τους σεκρετικούς νοταρίους της αυτοκρατορικής γραμματείας. Και εννοείται πως το κουκλί δεξιά είμαι εγώ και από κάτω η υπογραφή μου - επομένως, ναι, είμαι υπαρκτό πρόσωπο.)

Το αρχείον είναι αρκούντως μεγάλον, ώστε να μπορείτε να το τυπώσετε σε πόστερ και να το αναρτήσετε επάνω από την κλίνην σας (αποποίησις ευθυνών - βαρβαριστί disclaimer: Δεν ευθύνομαι για τας καυτάς σεξουαλικάς φαντασιώσεις που θα σας δημιουργήσει η εικών μου).

Παρακαλώ, όποιος επιθυμεί να κορνιζώσει το αυτόγραφον, να χρησιμοποιήσει κορνίζαν τουλάχιστον σαν αυτήν εδώ.

Ειμί Κωνσταντίνος ο κάτωθι υπογεγραμμένος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Τέρμα κάτω εις το ιστολόγιον έχω τοποθετήσει μετρητή επισκεπτών και ο αριθμός με προβληματίζει: αν το τελευταίον διάστημα περίπου κάθε 15 ημέρες το ιστολόγιον παρακολουθείται 1000 φορές (εντάξει, δεν σημαίνει ότι είναι 1000 διαφορετικοί αναγώσται, διότι οι περισσότεροι έρχονται και επανέρχονται), γιατί εσείς οι υπόλοιποι δεν αφήνετε κανένα σχόλιον; Και γνωρίζω "γιατί και πώς ζείτε ανάμεσά μας": κάποιοι εξ υμών μού έχετε αποστείλει ηλεκτρονική αλληλογραφία ή μηνύματα εις την Βίβλον Προσώπων (βαρβαριστί: Facebook). Όπως βλέπετε, τα σχόλια είναι ανοικτά ακόμη και δι' όσους δεν διαθέτουν λογαριασμόν.  Άιντε ντε!
Υ.Γ.2: Παρακαλούνται να δώσουν πλήρη στοιχεία οι επισκέπται μου από το Tuvalu, τους US Educational Institutions και τους International Organizations (έτσι μου τα βγάζει) - αι δύο τελευταίαι κατηγορίαι παρακαλούνται να μου εξηγήσουν και εις ποίον διεθνές εκπαιδευτικόν πρόγραμμα έχει ενταχθεί το παρόν ιστολόγιον. Αν το "International Organizations" σημαίνει ότι μου προτείνεται διαμεσολαβητικός ρόλος σχετικώς με την Αίγυπτον, παρακαλώ ενημερώστε με εγκαίρως, προκειμένου να ραφτώ για την τελετήν των Νόμπελ.
Υ.Γ.3: Να σημειώσω ότι η πλέον αγαπημένη ανάρτησις (μακράν των άλλων) παραμένει η "Πρόβα νυφικού" και τούτο διότι υπήρξε παραπομπή από τα bourdela.com - δι' όσους ενθυμούνται. Τελικώς ο γάμος δεν έγινε: η Ιουλία δεν πήρε τον κύριον Κουτάλα αλλά δύο μαύρους.

Γράμμα από το Βατοπαίδι (μέρος 2ον)

Περίληψις των προηγουμένων (το πρώτον μέρος εδώ): ο μπάρμπας μου, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ', ευρίσκεται εις την Ι. Μ. Βατοπαιδίου και παρατηρεί τας αλλαγάς που επεσυνέβησαν τους επτά τελευταίους αιώνας.

"Επειδή εις την Μονήν είχε μαζευτεί πολύς κόσμος (κυρίως πολιτικοί που είχαν κάνει τάμα εις την Παναγιά, αν παραγράψει τα αδικήματά τους, να συρθούν γονατιστοί από την θάλασσαν μέχρι την Ωραίαν Πύλην του Καθολικού), απεφάσισα να πάω να δω από κοντά τι κάνει ο μοναχός vatopaiditis εις την σκήτην του.

Γνωρίζοντας ότι η ασκητική μου μορφή του έχει ήδη εμπνεύσει ποιητικάς αναρτήσεις, ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα τον σεβάσμιον γέροντα να προσεύχεται επάνω από τα απολυτίκια σε κατάστασιν θεώσεως και νιρβάνας. Πράγματι, ο μοναχός Ρουσλάνας, ο οποίος τον συντροφεύει, μου εζήτησε να περιμένω λίγα λεπτά μέχρι να φύγει η επιρροή του LSD και μου επρότεινε στο μεταξύ να με ξεναγήσει εις την σκήτην.

Εκεί συνάντησα διαφόρους μοναχούς και εντυπωσιάσθηκα από το αδελφικόν πνεύμα: αλληλοαποκαλούνται συνεχώς "αδελφοί" - ακόμα και όταν απευθύνονται μόνον εις ένα πρόσωπον... Ο Ρουσλάνας μου εζήτησε βεβαίως συγγνώμην, διότι δεν επερίμενε την αυτοκρατορικήν μου επίσκεψιν και ήσαν ολίγον τι άνω-κάτω (δεν είχε προλάβει να μαζέψει τα σουτιέν που είχε κρεμάσει εις το αρχονταρίκι για να στεγνώσουν).

Όταν επέστρεψα, ο vatopaiditis είχε συνέλθει και με υπεδέχθη με χαράν. Μου επρότεινε μάλιστα να μείνω για φαγητό, ωστόσο του είπα ότι είμαι βιαστικός, διότι πρέπει να κάνω promo tour και εις άλλας σκήτας. 

 

Εν συνεχεία έδωσα εις τους δύο μοναχούς τα δώρα που τους είχα φέρει: για τον αδελφόν Ρουσλάνα αρχικώς είχα πάρει μάσκαρα, αλλά επειδή δεν εγνώριζα αν ένα τέτοιο δώρον θα ήτο ταιριαστόν εις μοναχόν (και όντως δεν ήτο: εγώ του πήρα Max Factor και ο αδελφός Ρουσλάνας φοράει μόνον Dior), εναλλακτικώς είχα φέρει μαζί μου το τελευταίον τεύχος του περιοδικού Attitude με εξώφυλλον τον Ricky Martin. Για τον vatopaiditi τα πράγματα ήσαν ευκολότερα: γνωρίζοντας την αγάπην του για τον Justin Bieber, του εδώρισα την βιογραφίαν του 16χρονου καλλιτέχνου. Το 16τομον έργον (ένας τόμος για κάθε έτος), παρουσιάζει συγκλονιστικά γεγονότα που σημάδεψαν την παγκόσμιον ιστορίαν. Επιγραμματικά αναφέρω τα εξής: ο Justin Bieber στο μαιευτήριον (για πρώτη φορά παρουσιάζονται απόρρητα έγγραφα, όπως η έκθεσις του γιατρού που τον ξεγέννησε και το πιστοποιητικόν γεννήσεως), τα πρώτα εμβόλια του Justin, ο Justin στο νηπιαγωγείο, ο Justin παίζει μήλα, ο Justin στο Δημοτικό, ο Justin βλέπει DVD, ο Justin κοιμάται, ο Justin παίζει PSP, ο Justin και το πρώτο του iPod κ.α. 

Κατόπιν συζητήσαμε για πολλήν ώραν σχετικώς με καυτά θεολογικά ζητήματα που απασχολούν την Ορθοδοξίαν και καταλήξαμε ότι "Καθολικισμός sucks!". Ο σεβάσμιος γέροντας, λάτρης της τεχνολογίας, μου έδειξε και την εφαρμογήν του Αγίου Όρους για το iPhone, που του δίδει την δυνατότητα να επικοινωνεί με τους φαν του. Θεωρώ πάντως ότι εις το πλαίσιον της νέας εποχής πρέπει να ξανασκεφθεί την χρήσιν του παρεκκλησίου του Αγίου Θεοδότου, διότι και οι μοναχοί άνθρωποι είναι και δεν είναι χριστιανικόν να τρέχουν εις τις ρούγες και εις τα καμπαναριά.

Πριν πάρω τον δρόμον της επιστροφής για την Ι. Μ. Βατοπαιδίου, οι δύο μοναχοί μού εφύλαξαν για το τέλος ένα μοναδικόν χορευτικόν το οποίον προετοιμάζουν για το νέον σόου "Dancing with the monks" που θα μεταδίδεται κάθε Κυριακή μετά την Θείαν Λειτουργίαν μέσω της εφαρμογής του iPhone (βοήθειά μας).

Αγαπημένε μου ανιψιέ Κωνσταντίνε,

Όπως καταλαβαίνεις, η διαμονή μου εις το Άγιον Όρος ήτο αξέχαστη εμπειρία. Ευρίσκομαι όμως εις την δυσάρεστον θέσιν να σου ανακοινώσω ένα γεγονός που θα σε συγκλονίσει: υπάρχει ιστολόγιον, το οποίον σε ανταγωνίζεται εις την κενολογίαν  και την αερολογίαν - κυκλοφορεί μάλιστα και εις 9 ξένας γλώσσας. Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω για να σε βοηθήσω: έβγαλα κάτι καλώδια από τους κεντρικούς σέρβερς της Μονής, αλλά μάλλον συνδέονται και με γουάιρλες. Μήπως τελικώς θα ήτο καλύτερον να ενώσετε τας δυνάμεις σας εν πνεύματι Κυρίου;"

Ειμί Κωνσταντίνος ο βατοπαιδινός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Ο μπάρμπας μου αφιερώνει εις τον vatopaiditi το ακόλουθον karaoke, το οποίον συνδυάζει (;) το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον και τον Justin Bieber:

Γράμμα από το Βατοπαίδι

Οι συνεπείς αναγνώσται του παρόντος ιστολογίου θα απορούν ίσως με την απουσίαν του μπάρμπα μου, του αυτοκράτορος Ιωάννου ΣΤ', ο οποίος είχε αναπτύξει πολύπλευρην δραστηριότητα - μέχρι και πρωινήν εκπομπήν ετοίμαζε. Ο Ιωάννης ΣΤ', ο οποίος μετά την παραίτησίν του από τον θρόνον έγινε μοναχός της Μονής Αγίου Γεωργίου Μαγγάνων εις την Κωνσταντινούπολιν (από όπου παρασκηνιακώς συνεβούλευε αυτοκράτορες και έγραφε την Ιστορία του), είχε ως αυτοκράτωρ ενισχύσει πολλάς μονάς, μεταξύ των οποίων και την Ι. Μ. Βατοπαιδίου. Ύστερα από επτά σχεδόν αιώνας, ο μπάρμπας μου επεσκέφθη την Μονήν, από όπου μου έστειλε την ακόλουθον επιστολήν:

"Αγαπημένε μου ανιψιέ Κωνσταντίνε,

Τι κάνεις βρε ζωντόβολον; Δεν πιστεύω τώρα που σε άφησα μόνον εν Αθήναις να ασχολείσαι με ασημάντους πολιτικούς που σε είκοσι χρόνια ουδείς θα θυμάται...

Όπως γνωρίζεις, ευρίσκομαι εις το Άγιον Όρος ως απεσταλμένος της Ελληνικής Κυβερνήσεως κομίζων χορηγίαν προς την χειμαζομένην Μονήν, που τόσο έχω ευεργετήσει - αναφέρομαι εις την Ιερά Μονή Βατοπεδίου ή Βατοπαιδίου. Η ετυμολογία, ως γνωρίζεις, αμφισβητείται: κατά κάποιους η λέξις πρέπει να γράφεται με "ε", ενώ  κατ' άλλους με "αι", διότι κατά τον μύθον ένα παιδί ναυάγησε, κρύφτηκε σε βάτα και εκεί το βρήκε η Παναγιά και το έσωσε, επομένως Βατο-παίδι. Προσωπικώς πιστεύω ότι αυτή είναι η ορθή γραφή, ωστόσο ο μύθος που προτείνω είναι διαφορετικός: ένας νέος μοναχός, παιδί σχεδόν, εζήτησε να μονάσει και ο ηγούμενος του είπε ότι θα πρέπει πρώτα να τον βατεύσει, άρα Βατο-παίδι.

Όπως και να 'χει, έφθασα με την αυτοκρατορικήν μου θαλαμηγόν, φορώντας μόνον ένα απλόν και ταπεινόν ράσον φτιαγμένον από τρίχες καμήλας (τους χρυσοκέντητους μανδύες και τα κοστούμια του Tom Ford τα είχα στις βαλίτσες). Με υπεδέχθησαν ο Εφραίμ και οι υπόλοιποι μοναχοί κατά το τυπικόν. Με ωδήγησαν εις την λιτήν σουίταν, εις την οποίαν έχει διαμείνει και ο Κάρολος της Αγγλίας. Το 13.568 τετραγωνικών δωμάτιον ήτο στενάχωρον, αλλά ως μοναχός δεν διεμαρτυρήθην, παρά μόνον ευχαρίστησα τον Κύριον για την ταπεινήν αυτήν σουίταν. Απαίτησα ωστόσο να αλλάξουν τα σεντόνια και το στρώμα, διότι δεν γίνεται εγώ, ο πρώην αυτοκράτωρ των Ρωμαίων που εβασίλευσα εις τον θρόνον προσωπικοτήτων, όπως ο Νέρων, ο Καλλιγούλας και ο Ηλιογάβαλος (ισάξιος του Λάκη Γαβαλά), να κοιμάμαι στα ίδια κλινοσκεπάσματα που κοιμήθηκαν διάδοχοι απλών θρόνων γ' διαλογής σε κάποιο "Νησί" - αν ήταν έτσι, θα έβαζα στο κρεβάτι μου και την λεπρή την Λέχου...
Και ενώ προσηυχόμην, έγινε το θαύμα: το ταβάνι της σουίτας άνοιξε και φωνή Κυρίου ηκούσθη λέγουσα: "Ούτε εγώ δεν έχω τέτοια!" Φυσικά δεν μπορούσα να κοιμηθώ εις σουίταν χωρίς ταβάνι και ηναγκάσθην να μείνω εις μιαν απλουστέραν πριγκιπικήν. Για να μην έχω έκτροπα με φωνές κτλ. κοιμήθηκα με το iPod στ' αφτιά ακούγοντας Ελένη Φουρέιρα.

Την επομένην, μία από τις πρώτες μου ενέργειες ήτο να ενημερωθώ για τας εξελίξεις εις την Μονήν: έμαθα, επί παραδείγματι, ότι υπάρχει αίθουσα υπολογιστών. Όπως μου εξήγησαν, οι μοναχοί παίζουν εκεί βιδεοπαίγνια τύπου RPG, προκειμένου να κάνουν προπόνησιν για την μάχην κατά του Σατανά. Οι νεότεροι παίζουν Pokemon ή Super Mario, ενώ οι γεροντάδες της Ορθοδοξίας, που είναι πιο προχωρημένοι, επιλέγουν World of Warcraft ή Dungeon Siege. Οι συνδέσεις γίνονται με οπτικές ίνες, για να έχουν άμεσην επαφήν με τον Κύριον. Επιπλέον λειτουργεί ήδη εφαρμογή του Αγίου Όρους για το iPhone (βοήθειά μας).

Και εις το θέμα της διατροφής υπάρχουν εξελίξεις: πλέον οι μοναχοί δεν βαπτίζουν το κρέας ψάρι, αλλά καταναλώνουν ζωικά προϊόντα βιοτεχνολογίας: π.χ. φουά γκρα με γονίδια μαρουλιού, φιλέτα με γονίδια καρότου ή κρεμ-μπρουλέ με γονίδια φυκιού, ώστε πλέον κάνουν κάθε μέρα νηστείαν.

Όπως θα γνωρίζεις, όταν ήμουν αυτοκράτωρ εδώρισα πολλά χειρόγραφα εις την Μονήν και η βιβλιοθήκη της θεωρείται από τις πλέον πλούσιες. Πράγματι, πήγα και ενεθουσιάσθην από την καινοτόμον οργάνωσιν: ο χωρισμός έχει γίνει σε δύο κατηγορίες, "βιβλία με εικόνες" και "βιβλία χωρίς εικόνες". Υποκατηγορίαι της πρώτης είναι: "βιβλία με εικόνες θρησκευτικές", "βιβλία με εικόνες λαϊκές" και "βιβλία με εικόνες ΧΧΧ". Υποκατηγορίαι της δεύτερης είναι: "management", "strategic management in banking", "risk management in banking", "international bussiness management", "marketing", "enterprise marketing management", "off-shore banking", "off-shore real estate", "βιβλία θρησκευτικά για ξεκάρφωμα", "βιβλία για πούλημα" και "βιβλία για σκότωμα". Τα περισσότερα χρυσόβουλά μου είναι εκεί, άλλα εις την κατηγορίαν "βιβλία για σκότωμα" άλλα εις την κατηγορίαν "βιβλία με εικόνες ΧΧΧ".

Η μονή έχει πλήρως ανακαινισθεί και διαθέτει 4 εσωτερικές θερμαινόμενες πισίνες, 2 εξωτερικές ολυμπιακών διαστάσεων, 3 γυμναστήρια, γκαράζ 400 θέσεων, παγοδρόμιον, ελικοδρόμιον, αεροδρόμιον, κοσμοδρόμιον, 5 ντίσκο, μούλτιπλεξ με 15 σινεμά και καταστήματα (Franck Sorbier, Channel, Gucci, Christian Dior, Boucheron, Van Cleefs & Arpels κτλ.), ελληνικά ταχυφαγεία Goody's με το σλόγκαν "καίτοι προχείρως, ου γρηγόρως" (λαϊκιστί: "γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι"), αλλά και αλλοδαπά όπως McDonald's drive-in, KFC, Burger King (εκεί τρώγω εγώ ως βασιλεύς) κ.α. Εννοείται φυσικώς ότι παντού είναι αναρτημέναι εικόναι των Αγίων της Εκκλησίας μας, για να μας προσφέρουν την ευλογίαν τους και να αντλούμε δύναμιν για τα ψώνια μας. Τα κελιά ποικίλλουν και υπάρχουν διάφορες κατηγορίες: άλλα κελιά είναι με ημιδιατροφή, άλλα μόνον με πρωινόν, άλλα all inclusive. Ετοιμάζεται τώρα και ένα κελί για τον Πάσαρη."

(το δεύτερον μέρος εδώ).

Ειμί Κωνσταντίνος ο Βατοπαιδινός και άρτι ωλοκλήρωσα.

Ιππόδρομος

Ως μέλος του βυζαντινού κατεστημένου έχω ιδιαιτέραν σχέσιν με τον Ιππόδρομον (αναπαράστασιν του Ιπποδρόμου -μετά την ανακαίνισίν του με το πρόγραμμα "Εξοικονομώ καθ' ιππόδρομον" της Μπιρμπίλη- μπορείτε να δείτε εδώ). Αγαπημένη απασχόλησις της αυτοκρατορικής οικογενείας ήτο πάντοτε η κυριακάτικη έξοδος εις το αυτοκρατορικόν θεωρείον, για να μας χαιρετήσουν οι υπήκοοι, οι οποίοι έρχονταν πάντοτε με ευγενικάς και φιλάθλους διαθέσεις (η "Ψυχολογία των μαζών" του Gustave Le Bon και το "Μάζα και εξουσία" του Elias Canetti μας εβοήθησε πολύ εις τον έλεγχόν της πλεμπαρίας: μετά την σφαγήν 30.000 στασιαστών από τον στρατόν του Ιουστινιανού κατά την διάρκειαν της "Στάσεως του Νίκα" τα μεγάφωνα του Ιπποδρόμου πάντοτε θύμιζαν εις τους θεατές το γεγονός εκείνο με συνεχείς ανακοινώσεις: "Επόμενη στάσις... Νίκα" - "Next station... Nika" - βεβαίως πολλοί μπερδεύονταν και με ρωτούσαν: "παλικάρι, για αεροδρόμιο καλά πάω";). Καμιά φορά βεβαίως πετούσαν και κανένα μπουκάλι για εκτόνωσιν (για να μην ξεχνιόμαστε...) 

Εις τον ιππόδρομον, ως γνωστόν, ο λαός, αφού εξέφραζε ευχάς και ευλογίας προς την οικογένειάν μου, τους κουροπαλάτιους, τους παρακοιμώμενους, τους συγκλητικούς και τους (κατά Καραμανλην) νταβατζήδες ("ο Θεός να μας κόβει μέρες να σας δίνει χρόνια", "να μας κόβει συντάξεις να σας δίνει καταθέσεις", "να μας κόβει δάνεια να σας δίνει βίλες" κ.α.), μας ανέφερε τα αιτήματά του μέσω των διαφόρων δήμων, των κομμάτων της εποχής, τα οποία ήσαν οι Βένετοι (Μπλε σημαίνει τούτο - καμία σχέσις με τον φούρνον), οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι (Κόκκινοι)  και οι Λευκοί(-Άκυροι). Οι δήμοι είχαν ως σκοπόν την προάσπισιν των συμφερόντων του λαού φροντίζοντας, για παράδειγμα, για την διατήρησιν των αμοιβών των βουλευτών και των συνεργατών τους, την σύναψιν επωφελών διεθνών συμβάσεων ή την διατήρησιν υψηλής στάθμης εις την ενημέρωσιν και την ψυχαγωγίαν του λαού μέσω ποιοτικών θεαμάτων (ιππόδρομος, πολύ μπλα-μπλα, ράδιο-αρβύλα κ.α.). Σημειώνεται εδώ ότι η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία δεν χρειάζονταν επίσημον εκπροσώπησιν εις τον Ιππόδρομον, διότι εκφράζονταν μέσω των Πρασίνων και των Βενέτων.

Αλλά αρκετά. Ας περάσω εις το κυρίως θέμα μου, διότι όλα τα παραπάνω γράφονται ως εισαγωγή εις τα κάτωθι άσματα περί του ιπποδρόμου.

Το πρώτον είναι του Carlos Gardel: γνωστότατον άσμα, το εχόρεψε και ο Al Pacino εις την ταινίαν "Άρωμα γυναίκας":

(εις το άσμα συγκρίνεται το πάθος του ιπποδρόμου με το πάθος για τας γυναίκας - για περισσότερες πληροφορίες περί του άσματος εδώ και στίχοι και μετάφρασις εδώ).

Ο Έλλην Carlos Gardel όμως απάντησε  προ εικοσαετίας (το 1988 συγκεκριμένως, εις το δίσκον "Στα κέφια του Τούρμπο") με ελληνοπρεπές άσμα περί του ιπποδρόμου εις ρυθμόν ουχί φλούφλικου τάνγκο αλλά ζεμπεκιάς ξεγυρισμένης:

(μη μπερδεύεσθε από το αρχικόν "Sydn(e)y City" ή την έντονον παρουσίαν αγγλοφώνου στίχου ("σου πήρανε τα money", "never mind", "ok", "σου πήρανε τα dollars σου"): το άσμα είναι ελληνικόν. Οι αγγλισμοί αποτελούν απλώς προσθήκας αναγκαίας λόγω της γνωστής διεθνούς καριέρας του καλλιτέχνου εις Αυστραλίαν, Αμερικήν, Γερμανίαν και όπου αλλού υπάρχουν Έλληνες ομογενείς). 

Ειμί Κωνσταντίνος ο αλογομούρης και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Ενημέρωσις νούμερον 1 προς τους αγαπητούς αναγνώστας (όσους δηλαδή επέζησαν του σημερινού καψίματος): επειδή το παρόν ιστολόγιον έχει ανεβάσει επικινδύνως στροφάς και κινδυνεύει να γίνει ολοκαύτωμα και να καώ κι εγώ μαζί του, θα κατεβάσω ταχύτητα το αμέσως προσεχές διάστημα. Άλλως: γίνεται της τρελής από δουλειές και δεν προλαβαίνω...

Υ.Γ.2: Ενημέρωσις νούμερον 2: έχω ανανεώσει το προφίλ μου με νέας πληροφορίας και (μετά την προηγουμένην ανάρτησιν σχετικώς με την εν Λονδίνω εμπειρίαν μου) το όνομά μου θα εμφανίζεται πλέον με ελληνικούς χαρακτήρας (το αγγλόφωνον είναι περιττόν: έχω ΗΔΗ κάνει την διεθνή μου καριέραν).

Υ.Γ.3: Πρόσκλησις προς άπαντες: θα ήθελα να βρούμε και τον Έλληνα Αλ Πατσίνο μετά τον Έλληνα Κάρλος Γκαρντέλ. Να ρίψω ιδέας; Θοδωρής Αθερίδης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Πέτρος Φιλιππίδης, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Λάκης Λαζόπουλος (οκ! αρκετά κάηκα για σήμερα...)

Ο Μανουήλ Β' ανά τας Ευρώπας: 2η στάσις "Μπάκιγχαμ"

(αναγιγνώσκεται εντός 4 λεπτών)

(Περίληψις προηγουμένου επεισοδίου: ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Β' Παλαιολόγος έκανε promo tour ανά τας Ευρώπας, με αφορμήν πρόσκλησιν του Άγγλου βασιλέως Ερρίκου Δ'  να επισκεφθεί την Αγγλίαν για το χριστουγεννιάτικον γεύμα του 1400. Πρώτος σταθμός της περιοδείας μας ήτο το Παρίσι, όπου επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα...)


Μετά την ευχάριστον διαμονήν μας εις Παρισίους, επήραμε το Eurostar και, περνώντας κάτω από την Μάγχην, εφθάσαμε εις το Λονδίνον. Νέα μεγαλεία εκεί: ο βασιλεύς Ερρίκος Δ' μας παρεχώρησε το παλάτιον του Έλθαμ. Γυρίσαμε πολύ εις την πόλιν και παντού υπεδέχοντο την αυτοκρατορικήν μας αντιπροσωπείαν με πολύ υψηλάς τιμάς, αλλά οφείλω να είπω ότι αι τιμαί εις τα Harrods ήσαν αι υψηλότεραι: για ένα πακέτον βιολογικά μπλε τσιπς θυμάμαι ότι επλήρωσα 5 χρυσάς λίρας - καλά κάνει ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', και δεν αλλάζει τα δρακουλίνια του με τίποτα...
Ο Μανουήλ Β' πάντως αδιαφόρησε για τας υψηλάς τιμάς και ως γνωστός ανοιχτοχέρης - κατ' άλλους μακρυχέρης - εσήκωσε το μισόν Harrods. Προτού συνεχίσω, θα αποκαλύψω πώς εδημιουργήθη το όνομα Harrods: χρησιμοποιούσε ο αυτοκράτωρ για τας τιμάς του πολυκαταστήματος φράσεις όπως "σφαγή", "θάνατος" και "χάρος": η παραφθορά της τελευταίας αυτής λέξεως οδήγησε εις το αγγλικόν Harrods.

Το πρώτον πρόβλημα του αυτοκράτορος εν Λονδίνω συνίστατο εις το ότι δεν ήτο συνηθισμένος εις το τέιον (λαϊκιστί τσάι) και αρχικώς εστούμπωσε. Το δεύτερον πρόβλημά του ήτο ότι δεν εγνώριζε αγγλικά πέρα από τα θερινά του τύπου: Do you like mamazel the Byzantium, you are beautiful-I love you κτλ., με αποτέλεσμα να παρεξηγείται. Παραδείγματος χάριν, όταν ο βασιλεύς Ερρίκος Δ' ωργάνωσε κονταρομαχίας προς τιμήν μας, ένας ιππότης με πλατινέ μαλλί και βγαλμένα φρύδια ήρθε και εζήτησε με τσαχπινιάν από τον Μανουήλ Β' το φουλάρι του για να το δέσει επί του "κονταριού" του, προκειμένου να του φέρει γούρι...

Εν συνεχεία, ο αυτοκράτωρ, ακούγοντας λέξεις όπως lemon, potato κτλ. ενόμισε ότι θα μπορούσε να συνεννοηθεί εις τα αγγλικά ομιλώντας ελληνικά με αγγλικήν προφοράν (δηλαδή κάπως σαν την "Θεία απ' το Σικάγο") και ήτο έτσι ο πρώτος που εισήγαγε τα greeglish: "dose mou to stemma mou, please", έλεγε εις τον Άγγλον συνοδόν του και εκείνος ανταποκρινόταν, μάλλον γιατί έβλεπε τον Μανουήλ να δείχνει το στέμμα. Ο Μανουήλ όμως ενόμιζε ότι καταλάβαιναν τι έλεγε, γι' αυτό και απεφάσισε να δώσει διάλεξιν εις τα αγγλικά εις την οποίαν οι Άγγλοι το μόνον που κατάλαβαν ήτο η τύφλα τους: "I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and Ecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms, methods and policies", δηλαδή: "Ευλογώ τους άρχοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας για την ορθοδοξία των αξιωμάτων, των μεθόδων και των πολιτικών τους". Έτσι λοιπόν ήρθε το ΔΝΤ εις την Ελλάδα: από τη μίαν ευλόγισε ο αυτοκράτωρ το ΔΝΤ και τας μεθόδους του, από την άλλην οι Άγγλοι δεν ήθελαν να δείξουν ότι δεν ξέρουν την γλώσσαν τους - πολύ θέλει για να γίνει το κακό;

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή ήρθαν τα Χριστούγεννα του 1400. Θυμάμαι ότι με εξύπνησε ο Μανουήλ Β' μπαίνοντας εις το δωμάτιόν μου ντυμένος εις τα πορφυρά (έχει και μακριά γενειάδα που οπωσδήποτε βοηθά πολύ εις το σύνολον). Έκανε μάλιστα practice εις τα αγγλικά του και επαναλάμβανε υπό τους ήχους του "Jingle Bells" την φράσιν: "HO HO HO! MEEEEERY CHRISTMAS!!! HO HO HO! MEEEEERY CHRISTMAS!!!"

Έξω από το παλάτιον του Έλθαμ ήτο σταθμευμένον το έλκηθρον του Μανουήλ Β' που το έσερναν τάρανδοι, προκειμένου να πάμε εις το Μπάκιγχαμ, όπου μας επερίμεναν ο βασιλεύς και οι ευγενείς του. Ο Μανουήλ κουβαλούσε έναν μεγάλο σάκον με δώρα και άρχισε να μοιράζει δεξιά και αριστερά τα συνηθισμένα που εμοίραζε και εις Παρισίους, δηλαδή άγια λείψανα (κόκαλο οι Άγγλοι).
Οι Άγγλοι είχαν ετοιμάσει διάφορα χριστουγεννιάτικα χάπενινγκς: παγοδρόμιο, πάρκο με φουσκωτά παιχνίδια, καρουζέλ, στρουμφοχωριό, τρενάκι, κινηματογράφος με παιδικές ταινίες, μουσικά και θεατρικά δρώμενα, ο Αγιος Βασίλης που θα υποδέχεται τους μικρούς επισκέπτες στη Χιονισμένη Στρουμφόπολη, παραστάσεις με αγαπημένους ήρωες όπως η Χιονάτη με ζωγραφική προσώπου (face painting) και πολλοί άλλοι, καθώς και πλούσια δώρα, λες και ο Μανουήλ Β' ήτο ο μέγας φύλαρχος της Ουαγκαντούγκου, που θα έμενε με το στόμα ανοιχτόν με τοιαύτας ανοησίας, και ουχί ο μοναδικός νόμιμος Ρωμαίος αυτοκράτωρ... Για το τέλος μας εφύλαξαν ακόμη μιαν έκπληξιν: εζήτησε ο Ερρίκος Δ' να κλείσουμε τα μάτια μας και εφώναξε ένα πρόσωπον. Εγώ ενόμισα ότι εφώναξε "Μέριλιν" και εφαντάσθην καυτάς νύκτας μετά της Μέριλιν Μονρόε, αλλά δυστυχώς δεν ήκουσα καλώς, διότι, όταν άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα ότι επρόκειτο απλώς για τον στούμπον μάγον Μέρλιν, ο οποίος μας ανταπέδωσε τα δώρα χαρίζοντάς μας αποξηραμένες σαύρες, απόσταγμα από τρίχες νυχτερίδας ("τρίχες..." εσχολίασε ο Μανουήλ Β') και λευκήν σκόνην από κέρας μονόκερου ("τρελές μυτιές θα κάνουμε το βράδυ" μου εψυθίρισε ο αυτοκράτωρ).

Εις το επίσημον χριστουγεννιάτικον γεύμα που ακολούθησε, ο Μανουήλ Β' είχε σκοπόν να ζητήσει βοήθειαν από τον Ερρίκον Δ', για να πολεμήσει τους Τούρκους. Πάλι όμως τα αγγλικά του εστάθησαν εμπόδιον: εζήτησε από τον Ερρίκον Δ' να τον βοηθησει να "eat the Turkey" (δηλαδή "να φάει την Τουρκίαν"). Ο Ερρίκος τότε του έκοψε ένα μπούτι γαλοπούλας (turkey) και του το προσέφερε. Το Foreign Office αμέσως εξέδωσε ανακοίνωσιν σύμφωνα με την οποίαν η Αγγλία, φίλη και σύμμαχος χώρα, με βαθείς ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με την Αυτοκρατορίαν μας, ικανοποίησε όλας τας παρακλήσεις των Βυζαντινών για βοήθειαν.

Τα φωτεινά παραδείγματα των βασιλέων της Αγγλίας και της Γαλλίας ακολουθούν έκτοτε όλοι  οι διάδοχοί τους.

Ειμί Κωνσταντίνος ο αγγλογάλλος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Ο Μανουήλ Β' ανά τας Ευρώπας: 1η στάσις "Λούβρο"

(αναγιγνώσκεται εντός 5 λεπτών - από εδώ και εις το εξής κάθε ανάρτησις θα είναι χρονομετρημένη. Μη μου πει κανείς ότι δεν του έφθασε ο χρόνος, γιατί θα του πω να πάει να κοιταχτεί.)

Είναι γεγονός: τα Χριστούγεννα είναι επικινδύνως κοντά και αι διαφημίσεις Τζάμπο επικινδύνως πολλές (με την ευκαιρίαν, εισηγούμαι την έναρξιν επιστημονικής ερεύνης που να μελετά την σχέσιν αυτοκτονιών και ορισμένων διαφημίσεων). Εντός του κλίματος λοιπόν και εγώ, θα συνεχίσω με μίαν ακόμη ανάμνησιν από τας ωραίας εποχάς των Παλαιολόγων και θα ομιλήσω περί του αυτοκράτορος Μανουήλ Β' Παλαιολόγου (πατρός του Ιωάννου Η' με τον οποίον ασχολήθηκα καταλλήλως προσφάτως), που έκανε και αυτός περιοδείαν ανά τας Ευρώπας, προκειμένου να παρευρεθεί εις το χριστουγεννιάτικον γεύμα του Άγγλου βασιλέως.

Όπως επί βασιλείας του μπάρμπα μου, του Ιωάννου ΣΤ', έτσι και επί Μανουήλ Β' είχα κεντρικόν ρόλον εις τα της αυτοκρατορίας. Εκτός από φέρελπις διάδοχος του θρόνου, ήμουν επικεφαλής της αυτοκρατορικής γραμματείας και ουχί μόνον: ήμουν επίσης ο αυτοκρατορικός αστρολόγος, μετεωρολόγος, ωτορινολαρυγγολόγος, συνταγματολόγος, σοβιετολόγος, σεξολόγος, ηφαιστειολόγος, γυναικολόγος, βυζαντινολόγος, απουσιολόγος, γυρολόγος, μοιρολόγος, αερολόγος, κενολόγος και απιθανολόγος (τα τρία τελευταία επαγγέλματα συνεχίζω να τα ασκώ) με αποτέλεσμα να αυξηθεί η ανεργία κατά 15%. Όλας τας παραπάνω θέσεις τας κατέλαβα αξιοκρατικά: ο Μανουήλ Β' ήτο εγγονός του Ιωάννου ΣΤ', ήτο δηλαδή ανιψιός μου.

Μια μέρα ο Μανουήλ Β' μου είπε ότι ήθελε να τον συνοδεύσω εις την Ευρώπην όπου θα έκανε τουρνέ (ο επίσημος λόγος ήτο ότι θα προσπαθούσε να αναζητήσει βοήθειαν εναντίον των Οθωμανών, αλλά ο πραγματικός ήτο ότι ήθελε να ανανεώσει την γκαρνταρόμπαν του). Είχε ήδη προηγηθεί πρόσκλησις προς τον αυτοκράτορα για χριστουγεννιάτικον τραπέζι εις το Μπάκιγχαμ [παρένθεσις: η ανάρτησις με την αλληλογραφίαν μου μετά της βασιλίσσης Ελισάβετ επέρασε απαρατήρητη ή είναι ιδέα μου;] Και επειδή ο αυτοκράτωρ είχε μόνον Elementary Palso (το οποίον πήρε με μέσον), μου εζήτησε να είμαι ο επίσημος μεταφραστής του.

Ξεκινήσαμε λοιπόν ο αυτοκράτωρ, εγώ και 40 συνοδοί του το 1399, για να φτάσουμε εγκαίρως για το γεύμα (υπενθυμίζω: 25-12-1400). Και πάλι αργά ξεκινήσαμε, γιατί ο Μανουήλ Β', που ήτο πολύ μορφωμένος, από όπου περνούσε έδινε διαλέξεις και πετούσε τσιτάτα του τύπου: "Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού" με αποτέλεσμα μερικούς αιώνας αργότερα να ανάψει φυτίλια εις τον Πάπαν που επανέλαβε τας ανωτέρω φράσεις του εις διάλεξίν του (μία άλλη ερμηνεία της διαλέξεως εδώ).
Εις τα λόγια ήτο άπιαστος ο αυτοκράτωρ, αλλά τα λιμάρια οι Δυτικοί ήθελαν και δώρα. Δεν τους δυσαρεστήσαμε όμως: γνωρίζοντας την αγάπην τους για άγια λείψανα (έφθαναν μέχρι το σημείον να κλέβουν ο ένας λείψανα του άλλου), ο αυτοκράτωρ είχε φροντίσει να έχει μαζί του με μερικά από τα καλύτερα τεμάχια της συλλογής του. Υπολογίζω ότι δωρίσαμε 12 αριστερά χέρια του Ιωάννου του Προδρόμου, 26 κνήμες της Αγίας Αικατερίνης και 38 λεκάνες του Αγίου Γεωργίου. Ιδιαίτερον ενδιαφέρον έδειξαν οι γκουρμέ Δυτικοί εις τα παϊδάκια. Όπως αντιλαμβάνεσθε, όταν φύγαμε από την Κωνσταντινούπολιν δεν έμεινε τάφος ασύλητος, αλλά διαδώσαμε ότι ήτο δουλειά των Τούρκων.

Αφού αλλάξαμε μερικές δεκάδες άλογα, εφθάσαμε εις Παρισίους (κατά τους ιστορικούς της εποχής, η συμπεριφορά του Μανουήλ Β' ήτο τόσο αυτοκρατορική, που άλλαζε στον αέρα άλογα, για να μην πατήσει εις το χώμα - εγώ νομίζω ότι ήτο απλώς μικροβιοφοβικός, γιατί συνεχώς με το μπεταντίν κυκλοφορούσε). Στο Παρίσι μας εφιλοξένησε ο βασιλιάς Κάρολος ΣΤ' ο Τρελός, ο οποίος απέδειξε ότι τρελοί δεν είναι μόνον οι Ρωμαίοι αλλά και οι Γάλλοι (διαβάστε λεπτομέρειες για τον χορόν των καιομένων ανδρών, σόου που ενθουσίασε την αποστολήν μας). Πάντως μας υποδέχτηκε με τιμάς και μας παρεχώρησε μίαν πτέρυγα του Λούβρου.
Το γεγονός της διαμονής μας εις το Λούβρον μπορεί να θεωρηθεί από τους αναγνώστας μου ως υπερβολή μου (παρά το ότι είναι γνωστή η ακρίβεια με την οποίαν αναπαράγω τα ιστορικά γεγονότα και μολονότι η διαμονή μας μαρτυρείται από τας πηγάς της εποχής). Θα αποστομώσω όμως τους απίστους με την ακόλουθον φωτογραφίαν-ντοκουμέντον που ετράβηξα προσωπικώς εις την αίθουσα της Τζοκόντας, ενώπιον της οποίας επόζαρε ο αυτοκράτωρ:

Διαθέτω και άλλες φωτογραφίες: ο αυτοκράτωρ εις τον πύργον του Άιφελ, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου (που χτίστηκε προς τιμήν του), να κραυγάζει αλλόφρων εις το τρενάκι του τρόμου της Ντίσνεϋλαντ, αγκαλιά με ημίγυμνες χορεύτριες εις το Moulin Rouge (χμ, αυτή η φωτογραφία μπορεί να μου χρησιμεύσει) κ.α.

Η διαμονή, όπως αντιλαμβάνεσθε, ήτο αυτοκρατορική: εφάγαμε εις το εστιατόριον του Alain Ducasse, (ο λογαριασμός των 3583,44 ευρώ ήτο κερασμένος από τον βασιλέα της Γαλλίας - καλά, τρελός είναι;) εψωνίσαμε διά την αυτοκράτειραν τσάντες Louis Vuitton από τους μαύρους... εεε... από την μπουτίκ του οίκου εις τα Champs-Elysées ήθελα να πω, ρούχα από την Avenue Montaigne (έτσι διαδώσαμε, αλλά προτιμήσαμε τα στοκατζίδικα εις την περιοχήν της Όπερας), εφάγαμε ένα macaron στα δύο εις του Pierre Hermé (για να κομπάζουμε ότι εφάγαμε και εκεί) και εσουφρώσαμε μερικά κοσμήματα από τα μαγαζιά της Place Vendôme.
Το μέγα πρόβλημά μας όμως ήτο ο Γάλλος βασιλεύς: τρελός, όπως προείπα, για την ακρίβεια σχιζοφρενής. Για να καταλάβετε το μέγεθος της τρέλας του, αν και βασιλεύς της Γαλλίας, ντυνόταν Μέγας Ναπολέων! Το αποτέλεσμα πάντως ήτο ότι τα αιτήματα του Μανουήλ Β' για βοήθειαν εναντίον των Τούρκων έπεσαν εις το κενόν: ο βασιλεύς, όποτε άκουγε για οικονομικήν και στρατιωτικήν ενίσχυσιν των Βυζαντινών, πουλούσε τρελίτσα για να απαλλαγεί από την στράτευσιν.

(συνεχίζεται με την επίσκεψιν μας εις το Λονδίνον)

Ειμί Κωνσταντίνος ο τουρίστας και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.:Εις το "Δέκα πλην Ένα" θα βρείτε την δεύτερην μεγάλην συνέντευξίν μου (λέγω δεύτερη, γιατί η πρώτη έλαβε χώραν το 1347, όταν ο μπάρμπας μου έγινε αυτοκράτωρ - αν την βρω εις το αρχείον μου θα την αναρτήσω).

Η διεθνής καριέρα του Ιωάννου Η'

Ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Η' Παλαιολόγος εις το έργον "Η πομπή των Μάγων"
του Μπενότσο Γκότσολι (μπροστά του, με γυρισμένην την πλάτην εγώ,
ο πρωτοπανεντιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός)

Ο πρωτοπανεντιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θα ξετυλίξει σήμερον το κουβάριον των αναμνήσεών του από την εποχήν των Παλαιολόγων και θα αποκαλύψει άγνωστας πτυχάς του ταξιδίου του αυτοκράτορος Ιωάννου Η' Παλαιολόγου εις την Ιταλίαν και τα παρασκήνια της συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, με την οποίαν επανηνώθησαν η Ορθόδοξος και η Καθολική Εκκλησία. Πριν ξεκινήσω, να σημειώσω δύο πράγματα: 1) ότι, αν και η δράσις μου τοποθετείται εις την εποχήν του μπάρμπα μου, του Ιωάννου ΣΤ' (δηλαδή 100 χρόνια προ του Ιωάννου Η'), παρέμενα ενεργός, καθότι ήμουν ψηλά εις την επετηρίδα για την κατάληψιν του θρόνου (κάτι προσπάθειες του Μανουήλ Β' να αλλάξει η διαδικασία και να γίνεται διαγωνισμός μέσω ΑΣΕΠ δεν τελεσφόρησαν) και 2) ότι ο Ιωάννης Η' δεν ήτο ο μοναδικός βυζαντινός αυτοκράτωρ που έκανε summer promo tour εις το εξωτερικόν (περί του πατέρα του, Μανουήλ Β', και της δικής του διεθνούς καριέρας θα ομιλήσω προσεχώς).

Το έτος 1438 ο Ιωάννης Η' απεφάσισε να μαζέψει διαφόρους κοσμικούς και εκκλησιαστικούς αξιωματούχους και να πάμε όλοι μαζί εις την Ιταλίαν. Δεν μας απεκάλυψε αρχικώς τα σχέδια του και πολλοί ενόμισαν ότι θα πηγαίναμε για ψώνια  - αφήνω δε κατά μέρος τις παραγγελίες που είχαμε για δερμάτινα από την Φλωρεντία, για Gucci, Armani κτλ... Όταν όμως το πρωί της αναχωρήσεως συγκεντρωθήκαμε μπροστά στα πούλμαν που μας περίμεναν εις την είσοδον του Μεγάλου Παλατίου, για να μας πάνε εις το λιμάνι (ο τσίπης ο Ιωάννης Η' θα μας πήγαινε διά θαλάσσης), ο αρχηγός της αποστολής, δηλαδή ο αυτοκράτωρ (καθ' όλην την διάρκειαν της αποστολής κρατούσε ψηλά μια ομπρέλα για να μην τον χάνει το γκρουπ), μας εμοίρασε το πρόγραμμα και προς μεγάλη μας έκπληξιν είδαμε ότι δεν είχαμε ούτε μίαν ημέραν ελεύθερην για ψώνια, μόνο συζητήσεις με καρδιναλίους και θεολόγους και συναντήσεις με τον Πάπαν, βασιλείς και ευγενείς. Βέβαια ουδείς διεμαρτυρήθη, διότι ήμασταν όλοι ένας κι ένας: ο αυτοκράτωρ με την συνοδεία του, εγώ, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ Βου (μαζί με άλλους Πατριάρχες βου, δηλαδή Αντιοχείας, Ιεροσολύμων κτλ.), ο επίσκοπος Νικαίας (και μετέπειτα καρδινάλιος) Βησσαρίων, ο Επίσκοπος Εφέσου Μάρκος ο Ευγενικός, ο Γεώργιος Σχολάριος, ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων και διάφοροι άλλοι.

Μετά από μακρόν ταξίδιον καταλήξαμε εις την Φερράρα (ιδέα του Ιωσήφ Β' ήτο αυτή, διότι ήτο μέγας φαν της Φερράρι και νόμιζε ότι παράγεται εκεί - ήθελε μάλιστα να οδηγήσει και μονοθέσιον εις τα δοκιμαστικά). Αλλά δυστυχώς η πόλις δεν είχε τίποτα σπουδαίον: διαθέτει βεβαίως εξαιρετικά δείγματα αναγεννησιακής τέχνης, τα οποία όμως εμείς δεν είδαμε, διότι η Αναγέννησις περίμενε την επίσκεψίν μας για να ξεκινήσει. Και σαν να μην έφθανε αυτό, πλάκωσαν οι καρδινάλιοι με τα θεολογικά τους και άρχισαν να μαλώνουν με τον Μάρκον τον Ευγενικόν.

Με την ευκαιρίαν θα ομιλήσω για τους συμμετέχοντας. Ξεκινώ από τον Μάρκον: ευφημισμός είναι το "ευγενικός", διότι ο Μάρκος τους μπινελίκωνε όλους αγρίως. Θυμάμαι, επί παραδείγματι, πως, όταν τον έστηνα εις την ρεσεψιόν του ξενοδοχείου προ της νυχτερινής μας εξόδου εις τα οινοπνευματοποτεία της Εθνικής Οδού Φερράρας-Πάδοβας, έπαιρνε τηλέφωνον εις το δωμάτιόν μου και με έβριζε σκαιώς: "Γαμώ την μπανακόλα μου, κατέβα κάτω τώρα, μην σ' αρχίσω στα γαμοσταυρίδια". Ο Γεώργιος Σχολάριος ήτο ό,τι λέγει και το όνομά του: εις το πρωινόν π.χ., φρόντιζε η επιφάνεια του βιτάμ να ευρίσκεται πάντοτε εις την ιδίαν ευθείαν και εδίπλωνε τας πετσέτας του εις σχήμα τριανταφύλλου. Ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων ωνομάσθη ούτως από τους Ιταλούς, διότι εσαβούριαζε τους μπουφέδες με τας μακαρονάδας και τας πίτσας και είχε τρομάξει το μάτι τους.

Επειδή η πόλις της Φερράρας δεν είχε πολλές μπουτίκ για ψώνια, εζήτησα προσωπικώς από τον Ιωάννη Η' να πάμε εις την Φλωρεντίαν και έτσι αι συζητήσεις συνεχίσθησαν εκεί. Οι περισσότεροι ήθελαν να πάνε εις το Ντουόμο και εις το μουσείον Ουφίτσι να θαυμάσουν τα έργα τέχνης, ωστόσο διεπιστώθη ότι όλα τα μουσεία ήσαν ακόμη σχεδόν άδεια. Έτσι ο Ιωάννης Η' αποφάσισε να ποζάρει ως μονδέλον για τους πρώτους αναγεννησιακούς καλλιτέχνας: ξεκινήσαμε με γκεστ συμμετοχήν εις το έργον "Η πομπή των μάγων" του Benozzo Gozzoli (βλ. την εικόνα που κοσμεί την παρούσαν ανάρτησιν. Εγώ είμαι μπροστά από τον αυτοκράτορα, φοράω κόκκινον καπέλον και κεραμιδοκανελοκοραλοκόκκινο καλτσόν - ουχί, δεν έκανα πιάτσα εις την Piazza della Signoria). Θυμάμαι ότι ο αυτοκράτωρ είχε αποφασίσει για το πορτρέτον να βάλει τα μεταξωτά (και να φυσάει). Συνεχίσαμε με σχέδια διά τον Pisanello (μπορείτε να διαβάσετε και λεπτομέρειες για την μόδα που εισήγαγε ο Ιωάννης Η'). Επιπλέον, ο Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων μη έχοντας άλλον τρόπον να απασχοληθεί (τον είχαμε βάλει σε πρόγραμμα διαίτης Άτκινς) έκανε ιδιαίτερα σε μερικούς δυτικούς αναφορικά με την πλατωνικήν φιλοσοφίαν.

Ένα άλλο ζήτημα που αντιμετωπίσαμε ήτο η προσκύνησις του πάπα Ευγένιου Δ' από τον Ιωάννη Η'. Πάλι βρήκα την λύσιν: γνωρίζοντας την τσιγγουνιάν του Ιωάννου Η' (όπως όλοι οι πλούσιοι, του άρεσε να φορά μεταξωτά αλλά κυνηγούσε και την δεκάρα), όταν αι δύο αντιπροσωπείαι συνηντήθησαν, έριξα κρυφά μια χρυσήν λίραν και αμέσως φώναξα εις τον αυτοκράτορα δείχνοντας τα πόδια του Πάπα: "Τζώνυ, μια χρυσή λίρα!" Πριν προλάβω να ολοκληρώσω την φράσιν μου, ο Ιωάννης ήτο ήδη στα τέσσερα. Το αποτέλεσμα ήτο δι' όλους ευτυχές: ο Ευγένιος Δ' ενόμισε ότι ο αυτοκράτωρ τον προσεκύνησε, αι αντιπροσωπείαι υπέγραψαν την ένωσιν των Εκκλησιών και ο Ιωάννης Η' εκέρδισε μίαν χρυσήν λίραν. Τώρα ξέρετε σε τίνος τας αόκνους προσπαθείας οφείλεται η πολυπόθητος Ένωσις.
Ο μόνος που δεν υπέγραψε ήτο ο Μάρκος ο Ευγενικός, διότι προέβαλε σθεναρά θεολογικά επιχειρήματα - προσωπικώς πιστεύω ότι ενευρίασε που δεν βρήκε αυτός την λίραν. Και όταν γυρίσαμε πίσω, έκανε κακόν χαμόν και ακύρωσε ουσιαστικώς την υπογεγραμμένην Ένωσιν.
Δεν πειράζει, εμένα μου έμειναν τα σουβενίρ από την Φλωρεντίαν: μολύβια Πινόκιο, μαγνητάκια για το ψυγείον και κρυστάλλινες σφαίρες με το Ντουόμο...

Ειμί Κωνσταντίνος ο συνοδός των συνοδικών και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Το ταξίδιον του Ιωάννου Η' ενέπνευσε αργότερα τον αδελφόν του Θωμάν Παλαιολόγον (τελευταίον δεσπότην του Μυστρά), ο οποίος κατέφυγε εις την Ιταλίαν και έγινε σούπερ σταρ. Ο αντίκτυπος της διεθνούς επιτυχίας των αδελφών Παλαιολόγων είναι και σήμερα ορατός εις τους εγχωρίους σελέμπριτις που αναζήτησαν και αυτοί την διεθνή καταξίωσιν: Άννα Βίσση, Δέσποινα Βανδή, Σάκης Ρουβάς, Κώστας Σόμερ κ.α.

Αίμα μπλε

Θνήσκων σκλάβος (άγαλμα του Μιχαήλ Αγγέλου) εις μπλε εκδοχήν του Yves Klein

Ο πρωτοπανεντιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός κινδυνεύει: ώς πριν από λίγες ημέρες εκατοντάδες θαυμάστριαι (ενίοτε και θαυμασταί) πολιορκούσαν νυχθημερόν τα Χειμερινά του Ανάκτορα και απαιτούσαν να ευρεθούν έστω για ολίγον μαζί του (κάποια στιγμή είδα μάλιστα, αντί του καταδρομικού Aurora, ένα στραβόν υποβρύχιον - αρχικώς νόμιζα ότι είμαι ακόμη ζαλισμένος από την τεκιλοποσίαν της προηγουμένης νυκτός ή ότι το υποβρύχιον έκανε χαρούλες που με έβλεπε, αλλά τελικώς έμαθα ότι απλώς γέρνει). Ανεγκάσθην να βγω εις τα παράθυρα των ανακτόρων μου και να δηλώσω προς τους θαυμαστάς μου ότι δεν χρειάζεται να κατακλύζουν την έμπροσθεν της οικίας μου πλατείαν: ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός αγαπάει τον λαόν του και είναι διαθέσιμος για επίσκεψιν κατ' οίκον (1500 ευρώ η επίσκεψις για πρόγραμμα φυσιολογικόν - το αυταρχικόν έχει προσαύξησιν 650 ευρώ πλην ΦΠΑ).

Μετά τας ανωτέρω δηλώσεις το πλήθος απεχώρησε και ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα εις την αυτοκρατορικήν πόλιν των Αθηνών. Ουχί όμως για πολύ: διάφοροι επιτήδειοι τον εκνεύριζαν τα μάλα αμφισβητώντας το γεγονός ότι είναι γαλαζοαίματος. Δεν ήθελα να μπω εις την διαδικασίαν να τους αποδείξω την καταγωγήν μου (η οικογένεια μου και ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', είναι γνωστοί από προηγούμενες αναρτήσεις) ωστόσο, επειδή προεκλήθην, αντέτεινα αδιάσειστα επιστημονικά ντοκουμέντα περί του χρώματός μου. Το αποτέλεσμα ήτο ολέθριον: οι θαυμασταί μου επανεμφανίσθησαν οπλισμένοι με ξυράφια αυτήν την φοράν, προκειμένου να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές. Προσεπάθησα λοιπόν να στρέψω το ενδιαφέρον τους εις το γεγονός ότι είμαι ΚΑΙ εξαδάκτυλος, αλλά τους καλάρεσε η ιδέα και απεφάσισαν ότι είναι προτιμότερον να με γυμνώσουν (προφανώς θέλουν να διαπιστώσουν αν έχω τα προσόντα να γίνω βασιλεύς).

Μόνη λύσις λοιπόν είναι να στρέψω το ενδιαφέρον αλλού: σύμφωνα με την ως άνω παραπομπήν, οι ευγενείς είναι γαλαζοαίματοι λόγω της πανοπλίας που φέρουν, η οποία είναι χάλκινος. Άρα, αν την φορέσουν και οι θαυμασταί μου, θα γίνουν και εκείνοι γαλαζοαίματοι (να φαντασθώ ότι αντιστοίχως τα παιδιά που θα φορούν ρούχα με τσιπάκια από σιλικόνη θα αποκτήσουν το στήθος της αγαπημένης του παρόντος ιστολογίου Πάμελας Άντερσον).
Αναγκάζομαι λοιπόν να σας αποκαλύψω, αγαπητοί αναγνώσται και φερέλπιδες γαλαζοαίματοι, πού ράβεται ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, προκειμένου να διατηρεί καθ' όλον το έτος το χρώμα του: πρόκειται για τον οίκον υψηλής σιδερικής "Sword and Armor" - από την κολεξιόν Φθινόπωρον-Χειμώνας 1269 μ.Χ. έχω ήδη επιλέξει ένα σικ chain mail. Ουχί, δεν αναφέρομαι εις σπαμ που λαμβάνετε από γνωστούς και σας ενημερώνουν για μολυσμένας καρφίτσας εις τους κινηματογράφους ή για συγκινητικάς ιστορίας αγάπης που, αν δεν τις στείλετε εντός πενταλέπτου σε 50 αγαπημένους σας, θα ψοφήσετε γλιστρώντας εις την σκάλαν (για τόση αγάπη μιλάμε! - εγώ πάντως, καλού-κακού έστρωσα παντού μοκέτα...) Ουχί: όταν λέγω chain mail, εννοώ τούτο εδώ (το μονδέλον είναι αυτομολήσας εις τους Σταυροφόρους στρατιώτης του μαμελούκου βασιλέως Baibars). Υπάρχουν βεβαίως και άλλες επιλογές: για τους μεταλλάδες (κυριολεκτικώς!) έχει και με στάμπες (σταυρούς των Ναϊτών Ιπποτών συγκεκριμένως), έχει μακριμάνικα (για αμάνικα αναμείνατε την θερινήν κολεξιόν) μέχρι και αλουμινένια, τα οποία όμως δεν θα επρότεινα, διότι αφενός δεν θα γίνετε μπλε και αφετέρου μπορεί να σας περάσουν για κουφώματα παραθύρων. Όταν βγει η θερινή κολεξιόν με τα αμάνικα, τις ζώνες αγνότητος και τα τσίγκινα μαγιό, θα σας ενημερώσω.

Ειμί Κωνσταντίνος ο γαλαζοαίματος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Γαλαζοαίματος γίνεται κανείς μόνον με τον ως άνω τρόπον. Κατά συνέπειαν είναι αλυσιτελής η προσπάθεια διεκδικήσεως θρόνου με απλήν ονοματοδοσίαν, όπως μας ενημερώνει εις την τελευταίαν του παράγραφον αυτό το άρθρον. Διότι το να λέγεσαι "Κινγκ" (έστω και Λάρυ) χωρίς το απαραίτητον μπλε αίμα σε καθιστά μάλλον ντεμέκ Βασιλέα.

If you wanna be rich, you've got to be a niqabitch

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, με το πνεύμα ανεξιθρησκίας και καλαισθησίας που τον χαρακτηρίζει, ξέρει να εκτιμά την προσφοράν των άλλων θρησκειών εις το σημερινόν πολιτισμικόν γίγνεσθαι. Θεωρεί λοιπόν πως το Ισλάμ (ορισμέναι παραλλαγαί του συγκεκριμένως) δύνανται να είναι εξαιρετικώς σικ και σέξυ, ως δεικνύει το ακόλουθον βίδεο:

(Αι κοπέλαι είναι γαλλίδαι και ονομάζονται Niqabitch: εκ του Niqab=το κάλυμμα που φέρουν επί της κεφαλής και bitch=ξέρετε τι... Επιθυμούν διά του τρόπου τούτου να αναθερμάνουν την συζήτησιν γύρω από την απαγόρευσιν της μαντίλας εις την Γαλλίαν).

Καλώς πράττουν αι συμπαθείς Ουρσουλίναι, αλλά έρχονται δεύτεραι: εν Ελλάδι έχομε γίνει μάρτυρες αναλόγων μείξεων θρησκευτικής και κοσμικής ενδύσεως, όπως, επί παραδείγματι, χρυσά άμφια σε συνδυασμόν με καλτσοδέτας. Και, αν κρίνω από την έλλειψιν σκανδαλισμού του ευσεβούς ποιμνίου μας, είμεθα εξαιρετικώς πολιτισμένος λαός - εν αντιθέσει με τους πρωτογόνους Γάλλους, οι οποίοι εις το βίδεο δείχνουν να αντιδρούν εις τον συνδυασμόν.

Ειμί Κωνσταντίνος ο μαντιλοφόρος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Οφείλετε ωστόσο να ομολογήσετε ότι η ανωτερότης του βυζαντινού πολιτισμού είναι εμφανεστάτη, αν συγκρίνει κανείς τις ως άνω ενδυμασίες με το βυζαντινόν φόρεμα (αν τονίσω την ορθήν τοποθέτησιν του φερμουάρ, θα θεωρηθώ σεξιστής;)

Εγώ, ο πρωτονοβελισσιμοϋπέρτατος Κωνσταντίνος

 Βυζαντινόν νόμισμα
(Αν το γυρίσετε ανάποδα, θα δείτε το πορτρέτον μου)

Η μεγαλή στιγμή έφθασε. Μετά την παρουσίασιν της οικογενείας μου, σήμερον θα λάβετε την τιμήν να μάθετε την ταυτότητα του πρωτοπανεντιμοϋπέρτατου Κωνσταντίνου Καντακουζηνού. Η παρουσίασις θα χωρισθεί εις κεφάλαια για την πληρεστέραν κατανόησιν της διδακτέας ύλης.

Κεφάλαιον πρώτον

Ποιος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός

Υπάρχουν πολλαί συνωμοσιολογικού χαρακτήρος θεωρίαι γύρω από την ταυτότητά μου. Φημολογείται, επί παραδείγματι, ότι πίσω από το παρόν ιστολόγιον κρύβεται η Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς, που προσπαθεί να παρασύρει τα αθώα θύματά της εις το παρόν παλάτιον, για να τα τσούξει φωτιά. Αναληθές.

Άλλοι λέγουν ότι είμαι η κοκαϊνομανής τρίτη εξαδέλφη της Τζούλιας Αλεξανδράτου (από του πατέρα της το σόι) που έχει ως μοναδικόν της στόχον την καταστροφήν της διασήμου συνονόματης εξαδέλφης της με διαφόρους σατανικούς τρόπους: κύλισιν ογκώδους βράχου επάνω εις την βίλαν της εν Εκάλη την ώρα που θα γυρίζει την επομένην της τσόνταν, τατουάζ με την μορφήν της Μαριάνας Ντούβλη επί της ροζ της Πόρσε, έγχυσιν εντός του δονητού της ποσότητος αυτοαναφλεγόμενης πυρίτιδας κτλ. Εξίσου αναληθές.

Άλλοι (παρασυρμένοι μάλλον από το γεγονός ότι είμαι και αλήτης και ρουφιάνος) θεωρούν πως είμαι δημοσιογράφος. Ανέχομαι την θεωρίαν της Συνωμοσίας... άντε να ανεχθώ και την θεωρίαν της κοκαϊνομανούς... αλλά δημοσιογράφος πάει πολύ!

Κεφάλαιον δεύτερον

Ποιος ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός

Αι κάτωθι εκδοχαί έχουν πιθανότητας να είναι αληθείς:

- Είμαι Πακιστανός μετανάστης ονόματι Μοχάμεντ Αγιάζ. Κατάγομαι από τον βασιλέα της Λαχόρης Μαλίκ Αγιάζ και ψήνω σουβλάκια στο Γκάζι (μες στ' αγιάζ'). Ο Άδωνις Γεωργιάδης έφαγε μια φορά λουκάνικον από εμένα (με την καλήν έννοιαν), του άρεσε πάρα πολύ και με ενέταξε αμέσως εις τους υποψηφίους περιφερειακούς συμβούλους του.

- Είμαι δεκαεπτάχρονος μαθητής του 1ου Λυκείου Νέας Φιλαδελφείας. Από μικρός έβλεπα την σειράν "Κωνσταντίνου και Ελένης" - τόσο φανατικά, που κάποια μέρα ξύπνησα και άρχισα να μιλάω βυζαντινά. Όνειρο μου, όταν μεγαλώσω, είναι να γίνω επίκουρος καθηγητής βυζαντινολογίας και να αποκαταστήσω την Ματίνα Μανταρινάκη.

- Είμαι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, γι' αυτό και τα ελληνικά μου είναι τόσο καλά.

- Είμαι διάσημος συγγραφέας και έφτιαξα τούτο το ιστολόγιον, διότι έσκασα που το Νόμπελ μού το πήρε μέσα από τα χέρια ο Super Mario η γκιόσα.

- Είμαι διδάκτωρ βυζαντινής ιστορίας και η διατριβή μου φέρει τον τίτλον: "Από τον Μιχαήλ τον Καλαφάτη στο ΔΝΤ: τα αίτια μιας πτωχεύσεως". Σκοπός του πονήματός μου είναι να αποδείξει με αδιάσειστα επιχειρήματα ότι για όλα τα σημερινά δεινά φταίει αποκλειστικώς ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Ε' ο Καλαφάτης - οι καθεστωτικοί ιστορικοί πολεμούν λυσσωδώς την θεωρίαν μου και για τον σκοπόν αυτόν έχουν εκδώσει ένα κατάπτυστον σκουπίδιον.

- Είμαι ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και θέλω μέσω του παρόντος ιστολογίου να αποδείξω ότι η ανοησία δεν είναι καθόλου ανόητος. Αντιθέτως: συχνώς είναι επικινδύνως πονηρά.

- Είμαι ο εν Ελλάδι ηγέτης της Εκκλησίας του Ιπταμένου Σπαγγέτι (γνωστής και ως Πασταφαριανισμού) και θέλω να κλέψω την πελατείαν του Άνθιμου.

Κεφάλαιον τρίτον

Ποιος ΕΙΝΑΙ ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι ανιψιός του αυτοκράτορος Ιωάννου ΣΤ' (φωτογραφία του με τον μπάρμπα του μπορείτε να δείτε εις προηγουμένην ανάρτησιν). Αν και γεννήθηκε τον 14ον αιώνα (απόδειξις ότι το παρόν ιστολόγιον υπάρχει από το 1347, όπως δηλώνει ο τίτλος του), δείχνει κατά σχεδόν 660 χρόνια νεότερος - το μυστικόν της ομορφιάς του κρύβεται εις τας κρέμας νυκτός που του εδώρισε η αυτοκράτειρα Ζωή η Πορφυρογέννητη. Το παλάτιόν του έχει μεταφερθεί προσωρινώς εις τας Αθήνας. Του αρέσει η ζωή (η πορφυρογέννητη) εις την πόλιν ταύτην, αλλά συχνώς περιορίζεται εις πνευματικάς αναζητήσεις και διαλογισμόν εντός των μεγάρων του (κοινώς: διαβάζει Λοιπόν και βλέπει Φίλιππον Καμπούρη). Ο Κωνσταντίνος τρελαίνεται για πέντε πράγματα: 1) την λογοτεχνίαν, 2) το θέατρον, 3) την ιστορίαν, 4) την υγιεινήν διατροφήν - άσκησιν και 5) το ανελέητον κράξιμον.

Ως προς την εμφάνισίν του αι απόψεις διχάζονται: κάποιοι λέγουν ότι είναι σαραντάρης, δίμετρος, κούκλος, με πλούσιαν κόμην που πέφτει ανάερα εις τους κροτάφους του, με εξαπλόν πακέτον (αγγλιστί six pack) και όλα τα σχετικά, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι εικοσάρης, κοντός, φαλακρός και κοιλαράς - κάτι σαν αρσενική εκδοχή της αγαπημένης του αυτοκράτειρας Άννας της Σαβο(υρ)ίας. Οι περισσότεροι ωστόσο είναι σίγουροι πως η αλήθεια (όπως και σε όλα τα πράγματα άλλωστε) ευρίσκεται κάπου εις την μέσην.

Ειμί Κωνσταντίνος και άρτι ωλοκλήρωσα.