Live your myth in Greece

Η δική μου Ελλάδα είναι:

1) να ξυπνάω στις 3.30 το πρωί από πυροβολισμούς, Αστυνομία και ασθενοφόρα - μετά ξανακοιμήθηκα, γιατί πρέπει να αρχίσω να συνηθίζω.

2) να πηγαίνω στο σουπερμάρκετ και να διαπραγματεύεται ο πελάτης με την ταμία το ποσό της έκπτωσης στο καρπούζι. Μετάνιωσα που δεν τον πέταξα έξω με τις κλωτσιές: οι φτωχοί πρέπει να μας αδειάζουν τη γωνιά. Πόσα άλλα μέτρα περιμένουν ακόμα για να το καταλάβουν;

3) να βλέπω τον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή να σπάει -εκτός από κεφάλια- και το παγκόσμιο ρεκόρ στην ταχύτητα ανόδου ακροδεξιού κόμματος που μέχρι τώρα κατείχε το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (μην μπερδεύεστε από τους τίτλους: για Ναζί μιλάμε)

4) να μου έχει γίνει εμμονή η φωτογραφία των New York Times (Παρίσι, 1938) με τη φυγή του Φρόιντ από τη ναζιστική Βιέννη

5) να βλέπω τους πολιτικούς αρχηγούς να σφάζονται για το ποιος θέλει να μας κάνει Αργεντινή - αναμένω παρέμβαση Μαρίας Δαμανάκη και Γιώργου Καρατζαφέρη

6) να διαπιστώνω ότι η ύπαρξη συγκεκριμένου είδους ειδήσεων, όπως π.χ. αυτή, σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που ασχολείται (καλή ώρα...), χωρίς να αντιλαμβάνεται τον σκοπό τους

7) να καταλήγω ότι, παρά ταύτα, πρέπει να κάνουμε κουράγιο, διότι δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα:

Ειμί Κωνσταντίνος και δεν ειμί καλά.

Υ.Γ.: Η γνώση της ελληνικής γλώσσας δεν θα έπρεπε να θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την κτήση και διατήρηση της ελληνικής ιθαγένειας; Αν ναι, μήπως θα έπρεπε να αφαιρεθεί πάραυτα η ιθαγένεια από τους οπαδούς και τα μέλη της Χρυσής Αυγής;

Υ.Γ.2: Άσχετον: ο Παντελής Παντελίδης, με τον οποίον έχω πρησθεί εσχάτως, είναι υπαρκτόν πρόσωπον ή 3D ολόγραμμα;

Προς Θεσσαλονικείς Α'

Στιγμιότυπο από την υποδοχή του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού στον Εκρού Πύργο

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός ενημερώνει την εκλεκτή του πελατεία ότι ευρίσκεται εδώ και καιρόν εν Θεσσαλονίκη. Οι ντόπιοι οπαδοί του έχουν ήδη ενημερωθεί για την παρουσίαν του εις την πόλιν, μετά τους καθημερινούς Θριάμβους και κάνει εις το κέντρον της. Αλλά ας πάρωμε τα πράγματα από την αρχήν:

Το αυτοκρατορικόν αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Μακεδονία, το οποίο έβαλε τα καλά του για την περίστασιν (δηλαδή άναψαν τα φώτα στην αίθουσα αναμονής και άλλαξαν σκουπιδοσακούλες). Το μέγεθος του αεροδρομίου και η χλιδή του ήταν τέτοια που προς στιγμήν εμπερδεύθην και ενόμισα ότι προσγειώθηκα εις το αεροδρόμιον της Κάσου. Ωστόσο, κάτι το "σε λέω", κάτι το τετραπλό λάμδα, επανήλθα εις την πραγματικότητα.

Νέον σοκ με επερίμενε εις την έξοδον: ο ταξιτζής έβαλε ο ίδιος τας αποσκευάς μου εις το πορτ-μπαγκάζ και, άμα τη αφίξει εις τον προορισμόν μου, κατέβηκε και τις έβγαλε! Κάποιος πρέπει να μάθει σ' αυτούς τους ασυνείδητους ερασιτέχνες της Συμβασιλεύουσας ότι οι κανόνες επαγγελματικής δεοντολογίας που διδάσκει η πρωτεύουσα είναι ξεκάθαροι: η επιλογή κινήσεως με ταξί είναι μεγίστη πράξη ευθύνης που συνεπάγεται κόπους και κινδύνους για τον πελάτη.

Κατά την διαδρομήν παρετήρησα με ικανοποίησιν ότι όλα τα μεγάλα ονόματα της πίστας (Άντζελα Δημητρίου, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Πάολα - παρακαλώ την προσοχή σας εις την φωτογραφίαν της) είχαν παραταχθεί σε αφίσες ένθεν κακείθεν του δρόμου, γεγονός που αποδεικνύει ότι η Θεσσαλονίκη παραμένει "Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης".

Το αυτοκρατορικόν ταξί με επήγε εις τον προορισμόν μου, αν και με καθυστέρησιν: προφανώς είχε γίνει γνωστή η άφιξίς μου και τα αυτοκίνητα είχαν κατακλύσει τους δρόμους για να με υποδεχθούν. Μάλιστα, οι τοπικές αρχές, για να κερδίσουν την εύνοιάν μου, έπιασαν και μιαν συμμορίαν εκβιαστών, αποτελούμενη από μεγάλα ονόματα της πόλεως (εντάξει, την κερδίσατε. Τώρα μπορείτε να τους αποφυλακίσετε).

Μη γνωρίζων πολλά από την πόλιν, έκαμα μιαν βόλταν εις το κέντρον της. Θεωρώ απαράδεκτον το γεγονός ότι ο Ιωάννης Τσιμισκής έχει κεντρικότατον δρόμον, ενώ ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', που εμεγαλούργησε εις την πόλιν, έχει έναν παράδρομον (εντάξει, κι αν έσφαξε 50, 100 ή 1000 Ζηλωτές στον βυζαντινόν εμφύλιον, δεν πρέπει να το κάνουμε και θέμα - συμβαίνουν καμιά φορά αυτά τα ατυχήματα). Αλλά δεν θέλω τώρα να αρχίσει ο στόμας μου να χώνει για τον Τσιμισκή, γιατί ξέρω τι σκατένιος είναι: θα στείλει εις την Google κανένα μήνυμα και θα μου μπλοκάρουν το ιστολόγιον. Γι' αυτό και θα αναθέσω την δουλειάν αυτήν εις την "Αυριανή Μακεδονίας-Θράκης".

Πιο κάτω από την Τσιμισκή συνήντησα την οδόν Προξένου Κορομηλά - προφανώς για να τιμηθεί η Ρούλα Κορομηλά για το προξενιό που έκανε εις το Bravo μεταξύ Καίτης Γαρμπή και Διονύση Σχοινά. Θα προτείνω λοιπόν εις τον Δήμαρχον Μπουτάρη (τον οποίον εστήριξα με όλες μου τις δυνάμεις στο παρελθόν) να δώσει ονόματα και σε άλλες παρουσιάστριες που έχουν να επιδείξουν ανάλογον έργον: π.χ. οδός Μητέρας Κατερίνας Λάσπα, οδός Συζύγου Σίσσυς Χρηστίδου, οδός Φιλανθρώπου Μαρί Κυριακού και φυσικά (αφού η Κορομηλά έγινε Πρόξενος), οδός Πρέσβειρας Μενεγάκη.

Επίσης προσεπάθησα να εκκλησιασθώ, ως θεοσεβής αντίχριστος που είμαι, αλλά, όταν έφτασα, άκουσα δύο που μιλούσαν για μια ροτόντα: δεν μπήκα, γιατί κατάλαβα ότι θα έχουν τραπέζι γάμου. Δεν πειράζει, θα φροντίσω να πάω σε λάιβ εμφάνισιν του Μητροπολίτου Άνθιμου, εφόσον φυσικά τα εισιτήρια δεν έχουν εξαντληθεί.

Πάντως ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός νιώθει σαν το σπίτι του: και Φάληρο έχει η Θεσσαλονίκη και Κηφισιά και Πεδίον του Άρεως και Αμπελοκήπους. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα πού είναι τα Πατήσια, το Γκάζι, η Μαγκουφάνα και η Γαργαρέττα, αλλά κάπου θα υπάρχουν, δεν μπορεί. Επίσης έχει και Τερκενλή που έχει και στο Χαλάνδρι (α όχι, αυτός δικός τους είναι).

Σας αφήνω, γιατί με περιμένει η Τριανδρία να κάνουμε καρέ. Θα επανέλθω όμως για να αποτελειώσω την νέαν μου πόλιν, αφού επισκεφθώ εξοπλισμένος καταλλήλως τας διαφόρους συνοικίας της: π.χ. έχω ήδη αγοράσει ένα άδειο μπιτόνι για να πάω να το γεμίσω στα Λαδάδικα και μια στάμνα για να την πάω στη Νέα Κρήνη.

Ειμί Κωνσταντίνος ο Σαλονικιός και άρτι ωλοκλήρωσα, σε λέω.

Υ.Γ.: Απορίες προς Θεσσαλονικείς: στην περιοχή Ντεπώ, μιλάμε μόνον γαλλικά; Στις Συκιές πρέπει να πάω τοίχο-τοίχο;

Το γούρι του 2012

Δύο πρόσφατα γεγονότα προεκάλεσαν μεγάλη ανησυχίαν (κυρίως εις τον περίγυρόν μου):

- Προ ημερών έκανα ανάρτησιν όπου έπιασα εις το στόμα μου τον κ. Λουκιανό Κηλαηδόνη. Τρεις μέρες μετά ο κ. Κηλαηδόνης εισήχθη εις το νοσοκομείον με έμφραγμα (ελπίζω τώρα να είναι καλά).

- Χθες μιλούσα με κάποιον ο οποίος έλεγε ότι προτιμά να περπατήσει 100 μέτρα μέχρι την επόμενη υπόγειαν διάβασιν παρά να διασχίσει την Κηφισίας, από φόβον μην του έρθει "κάνα μηχανάκι κολάρο" (όποιος θέλει μετάφρασιν από τα βυζαντινά ας μου πει). Λίγο μετά επήγα εις το Μέγαρον Μουσικής για να δω όπερα, τον Φάουστ, αλλά έπεσα μούρη με μούρη με την κ. Καραΐνδρου, εκτός φυσικά από τον Φάουστ (δεν με εχαιρέτησε η γουρούνα - ούτε ο κοπρίτης ο Φάουστ). Εσκέφθην τότε μήπως επήγε εκεί μαζί με τον Αγγελόπουλο, ο οποίος σίγουρα θα με χαιρετούσε. Επιστρέφοντας έμαθα για τον τραγικόν χαμόν του από μηχανήν. Να σημειώσω ακόμη μια ανατριχιαστική λεπτομέρεια: ότι τον είχα δει πριν από έναν μήνα την ώρα που έπινα καφέ με έναν φίλο - και συμπτωματικώς είχα κανονίσει για σήμερα ραντεβού εις το ίδιο καφέ και με τον ίδιο φίλο.

Κατόπιν των παραπάνω ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός αποφασίζει να αξιοποιήσει την θετικήν ενέργειαν που εκπέμπει και κάνει στροφήν εις την καριέραν του και εγκαινιάζοντας υπηρεσίαν ευχών και ποδαρικών. Ιδού ο τιμοκατάλογος (αι τιμαί είναι τσιμπημέναι, αλλά το αποτέλεσμα είναι εγγυημένον):

- Ποδαρικό σε μαγαζί ανταγωνιστού: 100.000 € (αν το ποδαρικό γίνει σε πολυκατάστημα τύπου mall η τιμή εκατονταπλασιάζεται)

- Αποστολή ευχετήριας κάρτας σε ξεχασμένη από τον Θεό πλούσια θεία: 50.000 € (το αυτοκρατορικό επιστολόχαρτο χρεώνεται έξτρα)

- Αποστολή επιστολής Αγίου Βασίλη στο μούλικο του από πάνω που σκούζει όλο το βράδυ: 100.000 € (προσφορά μέχρι 31 Φεβρουαρίου 2012: δωρεάν η χρήση ροζ παιδικού επιστολόχαρτου "Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια"! Προλάβετε!)

- Διάγγελμα συμπαράστασης σε φίλη χώρα (π.χ. Γερμανία, Τουρκία, ΠΓΔΜ): 100.000.000 €

- Αποστολή λουλουδιών σε Υπουργό επί τη ονομαστική του εορτή: 150.000 € (στους Αρχηγούς κομμάτων η τιμή διπλασιάζεται)

- Συμμετοχή σε τηλεοπτική εκπομπή τύπου Τατιάνας: 10.000.000 € (χρεώνεται και η ψυχική μου οδύνη)

- Φωτογραφία με αγαπημένον σελέμπριτι που έχεις σιχαθεί να βλέπεις όλη την ώρα μπροστά σου: 500.000 €

- Συμμετοχή σε πάρτι που δεν σε κάλεσαν: 200.000€

- Συμμετοχή σε τελετή απονομής βραβείων όπου δεν μπήκες ούτε καν στην μακρά λίστα: 500.000€

Σημείωσις: ΔΕΝ δεχόμεθα παραγγελίες για την οικογένειαν Μητσοτάκη.

Ειδικές τιμές και υπηρεσίες για πολιτικούς, σελέμπριτις και δημοσιογράφους.

Έκπτωση 15% στα γκρουπ (π.χ. αποστολή ευχετήριας κάρτας σε όλα τα μέλη του ΠΑΣΟΚ).

Ακολουθεί διαφήμιση:

"Είσαι σελέμπριτι; Σου έφαγε την εκπομπή εκείνη η πατσαβούρα η ξανθόψειρα και θες να την εξοντώσεις δείχνοντας ταυτόχρονα σε όλους πόσο υπεράνω είσαι; Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός σού προσφέρει τη λύση: αποστέλλει με ταχύτητα και εχεμύθεια ευχετήρια αυτοκρατορικά σιγίλλια για την νέα της εκπομπή.

Τώρα και ειδικά σιγίλλια ανάλογα με το χρώμα των μαλλιών της πατσαβούρας:

- για ξανθές: χρυσόβουλα

- για κοκκινομάλλες: μολυβδόβουλα (ζητήστε έξτρα μόλυβδο για άμεσα αποτελέσματα)

- για πλατινέ οξυζεναρισμένο μαλλί προσφέρεται ειδική σφραγίδα από ντεκαπαρισμένο μετάξι

Κάλεσε την ανοιχτή γραμμή του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού (150€/0,005 νανοσεκόντ) και πες εσύ την τελευταία λέξη στον πόλεμο που σου κήρυξαν".

Ειμί Κωνσταντίνος ο γουρλής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Όσον αφορά τον Αγγελόπουλο, δεν θέλησα να κάνω και εγώ ανάρτηση για το πόσο μου πήγαινε ως σκηνοθέτης. Τα είπαν άλλοι καλύτερα. Εγώ θα πω μόνον ότι λατρεύω την καθαρεύουσαν της εικόνος του.

Υ.Γ.2: Πηγαίνοντας εις το καφέ που προανέφερα είδα τον κ. Σταμάτη Φασουλή. Αν με διαβάζει, τον εκλιπαρώ να μπει για μερικές μέρες σε πυρηνικό καταφύγιο.

Κωνσταντίνος ο μισάνθρωπος

Η διάθεσις του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού αγγίζει νέα ιστορικά υψηλά (φαίνεται από το γεγονός ότι έχω εγκαταλείψει το παρόν ιστολόγιον εις την τύχην του), γι' αυτό και απεφάσισα να εγκαινιάσω νέαν στήλην φιλοσοφικoκοινωνικού προβληματισμού (μετά την αστρολογίαν, την μόδαν, την μαγειρικήν και τα κους-κους) και συγκεκριμένως να ασχοληθώ με πτυχήν μου που έχει τρελόν σουξέ εσχάτως, αυτήν της μισανθρωπίας.
Έχω κατά καιρούς δηλώσει ότι είμαι εξαιρετικώς βολικός άνθρωπος, μόνον που απεχθάνομαι τον συνωστισμόν, την πολυλογίαν, την ανοησίαν, τα παιδάκια, τα σκυλάκια, τα γατάκια, τα παπάκια, τους ελέφαντες (μια φορά ανέβηκα σε ελέφαντα και μου μάγκωσε τα πόδια με τα αυτιά του), τα ιγκουάνα, τους εφοριακούς, τους αστυνομικούς, τα ΜΑΤ, το ΚΑΤ, το ΝΑΤ και μερικές άλλες (εκατοντάδες χιλιάδες) κατηγορίες προσώπων, πραγμάτων και καταστάσεων.

Ακολουθεί απόσταγμα της προσφάτου ανθρωποπαρατηρήσεώς μου:

- Μισανθρωπία είναι να προτείνει το facebook στο προφίλ του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού να γίνει φίλος με το αληθινό μου προφίλ και να μην το κάνω, γιατί είμαστε μαλωμένοι.

- Το να διασκεδάζεις με τον τρόπο που γελά ο άλλος είναι σαν να χορταίνεις βλέποντάς τον να τρώει.

- Μουσική είναι ηχητικά κύματα ευχάριστα στο αυτί, τα οποία- Μουσική είναι ηχητικά κύματα. Τελεία. Το να επιδεικνύεις τις γνώσεις σου στα ηχητικά κύματα σε κάνει απλώς καλό φυσικό - μην δοκιμάσεις να κάνεις το ίδιο με τη λογοτεχνία ή τη ζωγραφική, γιατί τότε θα ακούσεις για τα φωτόνια.

- Πιάτο εστιατορίου το οποίο κοστίζει πάνω από ένα ορισμένο ποσό οφείλει να περιέχει ακριβά υλικά (αλλιώς περιέχει πολλή κοροϊδία). Aν δεν βρεις φύλλα χρυσού στη γαρνιτούρα, γύρισέ το πίσω και πες τους να σου το ξαναγαρνίρουν.

- Η δουλειά πωλήτριας/σερβιτόρου σε ακριβό μαγαζί του κέντρου δεν σου δίνει πόντους (αυτό δεν σου το δίνει ούτε το 12ποντο/Nike Air Max που φοράς). Απλώς σου στερεί πολύτιμο χρόνο από τη ζωή σου αναγκάζοντάς σε να αλλάζεις 5 λεωφορεία για να φτάσεις από το Πέραμα στο Κολωνάκι.

- Πολλές κυρίες προτιμούν να γίνουν λέαινες δίνοντας έναν σκασμό λεφτά για λίφτινγκ. Τον μπόγια!

- Μερικές φορές νιώθω σαν να ζω στο 25000 π.Χ.: εκτός από τις λέαινες του λίφτινγκ συναντώ στην Αθήνα και πολλούς ανθρώπους του Νεάντερταλ.

- Αν χρησιμοποιείς συνεχώς αγγλικές λέξεις (funky, vibes, beat κτλ.), επειδή φαντασιώνεσαι ότι γράφεις για το New Yorker, να ξέρεις ότι για τους αναγνώστες σου θα είσαι πάντα ο πώς-τον-λένε-που-γράφει-με-υφάκι-στην-προτελευταία-σελίδα.

- Οι Αγανακτισμένοι με ρωτούσαν τι θα κάνω στις 17 Νοεμβρίου - αλλά με πρόλαβαν και απάντησαν μόνοι τους: "όλοι μαζί θα μουντζώσουμε". Τους παρακαλώ να ρίξουν τις προτάσεις τους για την Πρωτοχρονιά τώρα, γιατί αλλιώς θα κλείσω για ρεβεγιόν αλλού.

- "Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά": η εξίσωση είναι λανθασμένη, διότι η εμπειρία δείχνει ότι δεν ισχύει αναλογικά (η μισή καθαριότητα ΔΕΝ είναι 1/4 αρχοντιάς).

- Να ξέρεις ότι, αν με "σκουντήξεις" στο facebook, περιμένω να μου ζητήσεις συγγνώμη.
Άλλως: ένα από τα πολλά μειονεκτήματα του facebook είναι ότι ως απάντηση στο "σκούντηγμα" έχει μόνον "σκούντηγμα" και όχι "κεφαλοζβερκοφαπογροθοκλοτσοπατινιά μέσα στη μάπα"

- Επιτυχημένη είναι η απεργία των ΜΜΕ όταν η καλύτερη επιλογή που σου αφήνει είναι η εκπομπή του Κυριάκου Βελόπουλου σε επανάληψη και με βίντεο που κολλάει.

- Ερώτηση: Γιατί στα μπαρ η μουσική είναι τόσο δυνατή, αφού κανείς δεν χορεύει; 

  Απάντηση: Για να εμποδίζει τις ανοησίες του συνομιλητή σου να φτάσουν μέχρι τα αυτιά σου.

 Ένσταση: Είναι ωστόσο επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι όσο δυνατότερη είναι η μουσική τόσο περισσότερες ανοησίες ουρλιάζει ο συνομιλητής σου μες στο αυτί σου.

- Μικρός πίστευα ότι η λέξη "μισάνθρωπος" σημαίνει μισός άνθρωπος. Τελικά κατάλαβα ότι δεν είναι μισός άνθρωπος ο μισάνθρωπος. Οι άλλοι είναι μισοί.

Ειμί Κωνσταντίνος - και δεν ειμί καλά.

Εικόνες

Εικόνα 1η: Αγοράζω μερικά πραγματάκια για τη δουλειά μου (απαραίτητα αλλά και αδικαιολογήτως πανάκριβα). Η ευγενής πωλήτρια στο (επίσης αδικαιολογήτως) υπερχλιδάτο κατάστημα με εξυπηρετεί, αν και ο μηνιαίος μισθός της είναι μάλλον όσος και μερικά από τα πραγματάκια που αγοράζω. Έξω εργάτες σκάβουν τρύπες στο δρόμο κάτω από τον ήλιο και μπάτσοι ντυμένοι με αλεξίσφαιρα (επίσης στον ήλιο) φυλάνε - δεν ξέρω τι: τις τρύπες; το κατάστημα; ή απλώς είναι εκεί για να τους βλέπουν οι Εξαρχειώτες γείτονες του καταστήματος; Ξαφνικά όλοι σταματάμε και κοιτάμε μια μαύρη Lexus που μπαίνει στο πάρκινγκ του καταστήματος: είναι το αφεντικό της επιχείρησης. Η δομή της ελληνικής κοινωνίας σε μια στιγμή.

Εικόνα 2η: Περνάω από την Ομόνοια. Πού εξαφανίστηκαν οι αλλοδαποί και τα πρεζόνια; Τους έκρυψαν στα στενά ή τους χτύπησε η ζέστη; Όπως και να 'χει, η Ομόνοια δείχνει εμβληματική: αυτή η βρόμικη, ζεστή, τσιμεντένια πλατεία είναι η Αθήνα σε περίληψη. Μπράβο σε όποιον τη σχεδίασε...

Εικόνα 3η: Αστυνομικός ρωτά κυρία για ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο στην είσοδο της πολυκατοικίας της: "Κυρία, σας ενοχλεί;" Αυτή απαντά αρνητικά και ο αστυνομικός φεύγει. Δεν ξέρω τι με εντυπωσιάζει περισσότερο: η αδιαφορία και των δύο; Η εξάρτηση της νόμιμης υποχρέωσης του αστυνομικού από την άδεια περιοίκου; Ή το από καιρό εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο σε κάποιον δρόμο της Αθήνας; Η νοοτροπία της Ελλάδας σε μια στιγμή.

Καταναλωτισμός

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός εξασφάλισε και σας παρουσιάζει ακόμη μίαν αποκλειστικότητα: σε πανελλήνιαν πρώτην παρουσιάζω εις το παρόν ιστολόγιον την νέαν διαφήμισιν του Erwin Olaf για γαλλικόν ηλεκτρονικόν κατάστημα πωλήσεων (όποιος αγνοεί τον καλλιτέχνη, παρακαλείται να εξέλθει πάραυτα του παρόντος ιστολογίου):

Όπως αντιλαμβάνεσθε, η διαφήμισις απέχει παρασάγγας από τας ελληνικάς εις τας οποίας η δημιουργικότης είναι συνήθως συνώνυμον της καφρίλας (ομοίως ανωτέρου επιπέδου είναι και αι πυρηνικαί διαφημίσεις που παρουσίασα προσφάτως).

Την συγκεκριμένην διαφήμισιν την εγνώριζα πριν κυκλοφορήσει εις τον κόσμον και γίνει ορατή από την πλέμπαν, καθότι τυγχάνω πελάτης του συγκεκριμένου καταστήματος και μας το είχε παρουσιάσει εις ειδικήν σελίδα για τα πριβέ μέλη του. Το κατάστημα έχει υψηλόν επίπεδον ποιότητος, αλλά δυστυχώς πωλεί μόνον εντός Γαλλίας. Με αφορμήν λοιπόν αυτό το βίδεο, θα σας αφηγηθώ την περιπέτειάν μου:

Καθότι πλέον διημερεύω εν Αθήναις, έκανα τον Ιούνιον του 2010 παραγγελίαν μπλούζης εις διεύθυνσιν εν Παρισίοις, ώστε να παραληφθεί από ευγενείς που έχω αφήσει εκεί. Κάποτε έφτασε η παραγγελία (ουχί όπως εις το βίδεο, όπου η καβουρομάνα εις το 02:30 δεν δίδει ούτε μισόν ευρώ εις τον μεταφορέα και ουχί σε τέτοιο κουτί που κοστίζει περισσότερον και από το περιεχόμενόν του, αλλά τέλος πάντων). Ύστερα από εβδομάδες, με κάποιον τρόπον έφτασε το πακέτον εις τας Αθήνας. Το ανοίγω, βρίσκω την μπλούζα (εξαιρετική και εις το μέγεθός μου), ώσπου μετά φρίκης ανακαλύπτω ότι εις την πλάτην μου έχει κατσικωθεί ένα άλιεν:

Ναι, αγαπητοί αναγνώσται, αν και ενόμιζα ότι τα είχα προσέξει όλα, δεν είχα δει ότι η μπλούζα φέρει όπισθεν στάμπαν με φτερωτήν εξωγήινην να βάφεται!

Κατόπιν αυτής της συγκλονιστικής αποκαλύψεως που κάνω σήμερον περί τα ενδύματά μου, να έχετε το νου σας: μπορεί ο διπλανός σας που φορά κρεμ μπλούζαν να φέρει όπισθέν του την ως άνω εξωγήινην. Και τότε θα ξέρετε ότι θα πρέπει να πέσετε να προσκυνήσετε και να φιλήσετε την  εικόνα (δεχόμεθα και τάματα).

Ειμί Κωνσταντίνος το άλιεν και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Πάντως από το συγκεκριμένον κατάστημα έχω αγοράσει διάφορα αντικείμενα με καταπληκτικήν επιτυχίαν. Μέχρι και τα χρυσά μου σανδάλια με τον δικέφαλον αετόν από εκεί τα έχω πάρει (φοβερά για τις παραλίες της Μυκόνου - αν συνδυασθούν μάλιστα με την εξωγήινην θα κάνω θραύσιν).

Υ.Γ.2: Η εξωγήινη είναι ακόμη εις την ντουλάπαν και δεν έχει φορεθεί. Μήπως έχει κανείς ιδέας αξιοποιήσεώς της (πλην της δωρεάς της εις την NASA);

Mémoires de Paris

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός επέστρεψε από το ταξίδιόν του εις Παρισίους. Όπως εφάνη από την πρώτην στιγμήν, ήτο και τούτο ένα ταξίδιον γεμάτον συγκινήσεις, δεδομένης της συνυπάρξεώς του εις το αεροπλάνον με τον κ. Πάγκαλον (ήδη εις τα σχόλια της προηγουμένης αναρτήσεως σκέπτομαι να ανοίξω γραφείον ταξιδίων που να οργανώνει εκδρομάς ακολουθώντας Έλληνες πολιτικούς).

Εννοείται φυσικώς πως δεν έμεινα εις τας Βερσαλλίας, αφενός διότι εκεί μένουν δευτεράντζες βασιλείς και αφετέρου γιατί πήγα ινκόγκνιτο (άλλωστε δεν είμαι κανένα λιμάρι να μου λείπουν τα παρισινά ανάκτορα, αφού έχω ήδη μείνει εις το Λούβρον). Ωστόσο το γεγονός της επισκέψεώς μου διέρρευσε, όπως διεπίστωσα όταν επήγα εις θέατρον της γαλλικής πρωτευούσης, όπου μάλιστα οι άνθρωποι του θεάτρου με ανεγνώρισαν και μου έδωσαν κεντρικήν θέσιν εις το κεντρικόν θεωρείον (σημείωσις: για να κερδίσουν σειράς, έχουν φτιάξει τας θέσεις των γαλλικών θεάτρων αποκλειστικώς για ανθρώπους έως 1,50 ύψος, επομένως τα υπόλοιπα 35 εκατοστά μου εδεινοπάθησαν). Παρόλο που ο λαός αρχικώς έκανε πως δεν με αντελήφθη, εις το τέλος της παραστάσεως δεν άντεξε άλλο και με εχειροκρότησε με ενθουσιασμόν - pour information, είδα τον μονόλογον του Bernard-Marie Koltès "Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση" με τον Romain Duris σε σκηνοθεσίαν Patrice Chéreau.

Χαρούμενος από τας εκδηλώσεις λατρείας των Γάλλων αναγνωστών του παρόντος ιστολογίου, επήγα την επομένην εις μουσείον το οποίον δεν είχε τύχει να επισκεφθώ κατά το παρελθόν: το Musée des arts et métiers (ας πούμε Μουσείον Εφευρέσεων). Εξαιρετικώς ενδιαφέρον, τόσον που απεφάσισα να δωρίσω δύο από τα οχήματά μου:

Η ως άνω γουρούνα ενδείκνυται για διακριτικάς μετακινήσεις εις αθηναϊκά πεζοδρόμια με ανάγλυφον που προσομοιάζει εκείνον του πλανήτου Άρεως. Η δυνατότης της να κυκλοφορεί επάνω εις παρανόμως σταθμευμένα οχήματα και δίκυκλα την καθιστά εξαιρετικώς πρακτικήν.

Για πιο επίσημες μετακινήσεις όμως συνήθως προτιμώ αυτοκίνητον - ουχί βεβαίως κάποιο από τα συνηθισμένα του νεοπλουτέ ελληναριού, τύπου Μερτσεντέ, Καγιέν (και δεν εννοώ το πιπέρι), Λέξους κτλ. αλλά κάτι σικ ως αυτό εδώ, το οποίον συνδυάζει την τεχνολογίαν της αυτοκινήσεως με το ρετρό του κάρου:

Οι υπεύθυνοι του Μουσείου ευγνώμονες μού έκαναν με την σειράν τους ορισμένα δώρα: όταν τους ενημέρωσα για την τραυματικήν εμπειρίαν της πτήσεώς μου με τον κύριον Πάγκαλον, μου προσέφεραν ασφαλή επιστροφήν εις την business class του ακολούθου μηχανικού πτηνού:

Επιπλέον με εφοδίασαν με το απόλυτον εργαλείον: πρόκειται περί επαναληπτικής φωτογραφικής μηχανής με ιδιάζον ντιζάιν. Προειδοποιώ λοιπόν τους εγχωρίους πολιτικούς, δημοσιογράφους, τηλεοπτικούς αστέρας και λοιπούς σελέμπριτις ότι ο φακός της μηχανής και συνακολούθως του ιστολογίου του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού θα είναι στραμμένος επάνω τους εις κάθε τους βήμα. Και δηλώνω ότι δεν θα διστάσω να πατήσω την επαναληπτικήν σκανδάλην μέχρι να τους εξοντώσω διά της γελοιοποιήσεως:

Ειμί Κωνσταντίνος ο Γάλλος εφευρέτης και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Έκανα και ψώνια, αλλά δεν αναρτώ φωτογραφίας, διότι θα πέσει η σελίς του ιστολογίου μου.

Υ.Γ.2: Επίσης πήγα και εις έκθεσιν του Mondrian (δεν το λέγω όμως εις τον μπάρμπα μου, τον Ιωάννη ΣΤ', διότι θα μου πει ότι αυτό δεν είναι τέχνη αλλά εφαρμοσμένες θεωρίες). Πάντως, σκέπτομαι ότι κακώς επήγα: αν επιθυμώ παλαβομάραν και απαλεψιάν, δεν χρειάζεται να πάω μέχρι το Pompidou: αι αναρτήσεις μου με καλύπτουν πλήρως.

Ταξιδεύοντας με τον Πάγκαλο

Εν Παρισίοις, τη 27η Φεβρουαρίου 2011

Όπως γνωρίζετε από την προηγουμένην μου ανάρτησιν, ευρίσκομαι εις την πρωτεύουσαν της μοδός (δεν εννοώ την Κουάλα Λουμπούρ - εις το Παρίσι αναφέρομαι). Ήλθα προ ημερών, συγκεκριμένως την Παρασκευή, οπότε και η μοίρα μού επεφύλαξε την συνάντησιν του τίτλου.

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός ταξιδεύει πάντοτε ινκόγκνιτο για δύο λόγους: 1) διότι δεν είναι αναγκασμένος να φορά κορώνες, πρεπενδούλια, διάσημα και λοιπά χρυσά αντικείμενα που πρέπει να αφαιρέσει για να περάσει τον έλεγχον (ήδη ο μπάρμπας μου, ο Ιωάννης ΣΤ', που επιμένει να ταξιδεύει με όλα τα ανωτέρω, έχει κάψει 3 ανιχνευτές μετάλλων) και 2) για να αποφύγει εκδηλώσεις λατρείας των θαυμαστών του - και ενδεχομένως απόπειρες δολοφονίας μανιακών που θέλουν να κλέψουν την δόξαν του.
Εις την συγκεκριμένην πτήσιν εκάθισα ομού μετά της πλεμπαρίας (κοστουμάτη και τακουνάτη quand-même) και υπέμεινα καρτερικώς τον συγχρωτισμόν με τον λαουτζίκον. Ξεκίνησα να μελετώ τα επιστημονικά συγγράμματα που είχα φέρει μαζί μου (Hello, OK,  Very Sorry κτλ.), ώσπου μία κυρία όπισθεν εμού, η οποία ομιλούσε εις το κινητόν, αναφωνεί: "Καλέ, τώρα μπήκε και ο Πάγκαλος!" Σηκώνω την κεφαλήν μου και βλέπω ενώπιόν μου, εις την πρώτην σειράν της business τον κύριον Αντιπρόεδρον μετά της συζύγου, αν διέκρινα καλώς, και ενός τρίτου (όσοι γνωρίζουν, με τον κύριον Πάγκαλον έχω καρμικήν σχέσιν και είναι πλέον θέμα ταμπού για το παρόν ιστολόγιον). Και συνεχίζει η κυρία: "Θέλεις να του πάω να του πω τίποτα; Γιατί μιλάω δυνατά και με ακούει (σημείωσις: όντως μιλούσε δυνατά - μάλλον θα μπερδεύτηκε και θα νόμιζε ότι είναι εντός του τρόλεϊ Κολιάτσου-Παγκράτι). Θα τον ρωτήσω: αφού τα φάγαμε μαζί, γιατί εγώ ταξιδεύω β' θέση και αυτός α';" (Παρολίγον να γυρίσω και να της απαντήσω: "εδώ ταξιδεύει ολόκληρος Καντακουζηνός στην β' θέσιν και θέλει α' ο κώλος σου;")

Τέλος πάντων, έβαλε μπροστά ο πιλότος και ξεκινήσαμε (νομίζω ότι πρέπει να ήτο εκ Δυτικών προαστίων, διότι έκανε στην αρχή μαρσαρίσματα και κωλιές και έβαλε Μάκη Χριστοδουλόπουλο στη διαπασών για να τρίζουν τα τζάμια του αεροδρομίου). Κατά την απογείωσιν οι περισσότεροι έκαναν τον σταυρόν τους, φοβούμενοι ίσως αδυναμίαν απογειώσεως λόγω υπερβολικού φορτίου. Τελικώς απογειωθήκαμε, αν και είχα την αίσθησιν ότι μπατάραμε ολίγον τι. Η πτήσις πάντως δεν ήτο ομαλή: είχαμε συνεχείς αναταράξεις, τις οποίες ο πιλότος απέδιδε εις κενά αέρος, αλλά προσωπικώς νομίζω ότι οφείλονταν εις μετακινήσεις του κ. Αντιπροέδρου. Τότε επέρασε από το μυαλόν μου η ιδέα: "συμφέρει την ανθρωπότητα να πέσει το αεροπλάνον; Θα έχει χαθεί ένας Αντιπρόεδρος και ένας Καντακουζηνός - καλά, για την πλεμπαρίαν, εχέσθημεν" για να καταλήξω ότι σαφώς και δεν την συμφέρει.

Πάντοτε με γνώμονα το συμφέρον της ανθρωπότητος εσκέφθην ότι θα μπορούσε κάποιος αεροπειρατής να μας οδηγήσει εις την Λιβύην, όπως τας παλιάς καλάς εποχάς, προκειμένου ο κ. Αντιπρόεδρος να δώσει συμβουλές διαχειρίσεως πλήθους εις τον Μουαμάρ Καντα(ι)φι (π.χ. να τον βάλει να πει εις την τηλεόρασιν "μαζί τα φάγαμε" προκειμένου να δημιουργηθούν αισθήματα ενοχής εις του λιβύους και να σταματήσει η εξέγερσις). Βεβαίως ο Μουαμάρ είναι ήδη εις τα χνάρια του, διότι κάτι έχει πει για "αδέσποτα σκυλιά" (αντίστοιχον του "κοπρίτες" του κ. Πάγκαλου). 

Ύστερα από ώρες αγωνίας, προσγειωθήκαμε και απεβιβάσθημεν (εντός σχολίων της ίδιας κυρίας: "Ορίστε! Τελευταίος μπήκε, πρώτος βγαίνει"). Αρχικώς έχασα επαφήν με τον κύριον Αντιπρόεδρον, αλλά τον συνάντησα εις κυλιόμενον τάπητα, όπου ηναγκάσθην να στέκομαι όπισθέν του, διότι με είχε εγκλωβίσει. Και εκεί συνέβη το εξής περιστατικόν:

Νεαρά προσπερνώντας τον κύριον Πάγκαλον γύρισε και του είπε: " Δεν ντρέπεστε; Κάνετε περικοπές στους μισθούς και εσείς ταξιδεύετε στην business;" Εκείνος δεν απάντησε, ωστόσο λίγο μετά συζητώντας με τους συνοδούς του είπε: "Αυτή θα 'πρεπε να ντρέπεται που ταξιδεύει στο Παρίσι!"

Συμπέρασμα: ο κ.  Πάγκαλος απλά ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙ.

Ειμί Κωνσταντίνος ο ιπτάμενος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Δεν πρέπει όμως να τον αδικούμε: κ. Πάγκαλος ταξιδεύει στην business διότι εκεί η ενδιάμεση θέσις μένει κενή, οπότε μπορεί να την καταλαμβάνει δωρεάν - ενώ, αν ταξίδευε στην οικονομική, θα έπρεπε να κλείνει δύο θέσεις, που κοστίζουν πιο ακριβά από μίαν θέσιν της business. Τι θέλω να πω με τούτο; Ότι εμάς σκέφτεται όταν ταξιδεύει εις την business.

Υ.Γ.2: Τα ανωτέρω που περιγράφω ήσαν μόνον τα προεόρτια. Διότι διαβάζω ότι ο κύριος Πάγκαλος απεδοκιμάσθη αγρίως την επομένην εις εδώ ομιλίαν του.

Υ.Γ.2: Αμα τη επιστροφή μου θα περιγράψω τας εν Παρισίοις δραστηριότητάς μου. Επίσης θα απαντήσω εις τα σχόλια όλων των αναρτήσεων.

No (more) coal

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έχει ασχοληθεί κατά το παρελθόν με το ζήτημα της απαγορεύσεως του καπνίσματος και μετά μεγάλης θλίψεως δηλώνει ότι είναι κοινή διαπίστωσις πλέον ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται. Παρουσιάζονται διάφοροι λόγοι, όπως επί παραδείγματι ότι είναι φασιστικόν μέτρον ή ότι οι Έλληνες είναι λαός περήφανος και ελεύθερος ή ότι εδώ δεν βάζουν μέσα τον Τσουκάτο και τους υπουργούς της ΝΔ για το Βατοπέδι, το τσιγάρο τους πείραξε ή ότι θα πέσει ο τζίρος των καταστημάτων και άλλα - με μίαν λέξιν: ανοησίες.

Προσεπάθησα να αναζητήσω την αληθή αιτίαν της αποτυχίας του νόμου αλλά ματαίως, ώσπου παρακολουθώντας τυχαίως την ΕΡΤ (μάλλον διάλειμμα από τας ειδήσεις του Star θα έκανα), βρήκα τελικώς τον λόγον, ο οποίος ουχί μόνον δικαιολογεί την απείθειαν των καπνιστών, αλλά κοντεύει να με αναγκάσει και εμένα να το ξεκινήσω:

Ειμί Κωνσταντίνος ο καπνιστής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Παρέκβαση

(αναγιγνώσκεται εντός 3 λεπτών)

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός του παρόντος ιστολογίου είναι λίγο-πολύ σαν τον συνονόματό του της τηλεοράσεως: γλυκομίλητος, φιλάνθρωπος, έξω καρδιά, με τον καλό λόγο στο στόμα. Αυτό για την ειλικρίνεια των κάτωθι δηλώσεων.

Αν και ο Κωνσταντίνος συχνάζει υπερβολικώς εις τα θέατρα, παρεσύρθη χθες εις θέατρον των Αθηνών, το οποίον δεν είχε επισκεφθεί. Πρόκειται για το θέατρον "Σημείο" όπισθεν του Παντείου που παίζει την παράστασιν της Marguerite Duras "L' amante anglaise". Αν και δεν ενεθουσιάσθην από το πρώτον μέρος, το δεύτερον μέρος με την ερμηνείαν της κας Ιωάννας Μακρή (την οποίαν έως χθες, αν και θεατρόφιλος, αγνοούσα) το βρήκα συγκλονιστικόν (η παρούσα ανάρτησις δεν έχει σκοπόν την κριτικήν της παραστάσεως - μία πάντως μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Εις το θέατρον (Σάββατο βράδυ) οι θεαταί ήσαν συνολικώς έξι και οι ηθοποιοί τρεις (μία κυρία μάλιστα ήρθε μόνο και μόνο για να ακυρώσει ένα εισιτήριο και να της επιστραφεί το αντίτιμον, γεγονός που έκανε την κατάστασιν ακόμη πιο θλιβερήν). Φεύγοντας από την παράστασιν, είδα κόσμον να προσέρχεται εις το παρακείμενον Fever (Γονίδης) και το Fix (Οικονομόπουλος) - ίσως όχι τόσος κόσμος όσος παλαιότερα, αλλά πάντως κόσμος.

Λίγο αργότερα, στο μετρό της επιστροφής, βρέθηκα στο ίδιο βαγόνι με τον ηθοποιό Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο (ο οποίος μου έδωσε μάλιστα και μια γερή σπρωξιά πηγαίνοντας να καθίσει, αλλά δεν έδωσα συνέχεια, γιατί δεν ήθελα να αλλάξω τα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα που κυκλοφορούσαν ήδη με τίτλους για χρεοκοπίες και Ερζερούμ σε "Μέλος της αυτοκρατορικής οικογενείας πιάστηκε μαλλί με μαλλί με συμπαθητικό ηθοποιό"). Τον κ. Παπασπηλιώπουλο τον έχω δει σε κάποιες παραστάσεις και τον θεωρώ καλόν και ελπιδοφόρον, αλλά, λυπάμαι, ποτέ δεν έχω δει ερμηνεία του του επιπέδου της κας Μακρή, ώστε να απολαμβάνει αυτής της ευρυτάτης αναγνωρίσεως. Παρά ταύτα είναι για όλους αυτονόητον ότι, αν η κα Μακρή έμπαινε στο μετρό, ουδείς θα την αναγνώριζε, ενώ το όνομά του όλοι το ψιθύριζαν (μάλιστα ένα κοριτσάκι είπε "καλέ είναι κουυυυυκλος" - γύρισα νομίζοντας ότι προφανώς αναφέρεται εις εμέ, αλλά αναφερόταν εις τον ηθοποιόν). Έψαξα να βρω από πού τον γνωρίζουν τα κοριτσάκια (απέκλεισα το θέατρον) και ανεκάλυψα ότι παίζει κάθε χρόνον εις την τηλεόρασιν (η οποία δεν θέλω να γνωρίζω τι προέβαλε την ώραν της παραστάσεως).

Σήμερον έψαξα περισσότερα για το θέατρον "Σημείο" και ανεκάλυψα ότι ο σκηνοθέτης Νίκος Διαμαντής και η ηθοποιός Ιωάννα Μακρή είναι σύζυγοι και έχουν αυτόν τον μικρόν χώρον όπου ανεβάζουν παραστάσεις. Βρήκα ότι διαθέτει και ιστολόγιον με μόνον 11 αναγνώστας (εγώ ο 11ος). Μεγαλυτέρα η θλίψις μου.

Να πάτε. Και αν σας έρθει να κλάψετε, όπως έκανε η ευσεβεστάτη Αυγούστα που με συνώδευσε, να το κάνετε. Ουχί μόνον για την γυναίκα της ιστορίας που θέλει να ακουστεί μέσω της φρικτής δολοφονίας της υπηρέτριάς της και για την συγκλονιστικήν ερμηνείαν της κας Μακρή, αλλά και για το άδειο θέατρο που παίζει για έξι μόνον θεατές και για τα διπλανά κέντρα που γεμίζουν, για τους αφανείς καλλιτέχνες και για τις λαμπρές τηλεοπτικές καριέρες, για τις αξίες που σβήνουν και για την ανοησία που κυριαρχεί, για τον λίγο κόσμο που αντιστέκεται και για τον πολύ που έχει υποκύψει.

Ειμί Κωνσταντίνος ο παρεκβάς και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Το γεγονός του μετρό μου εθύμισε δύο άλλα περιστατικά προ οκταετίας: το πρώτον ότι επέτυχα εντός του μετρό τον εξαίρετο ηθοποιό του θεάτρου Γιώργο Γάλλο (φέτος πρωταγωνιστούσε εις το Εθνικόν ύστερα από πολλές ερμηνείες σε άλλα θέατρα) και φυσικώς ουδείς τον ανεγνώρισε.  Την ίδια περίοδο επέτυχα μίαν κυρίαν, η οποία έμοιαζε εκπληκτικά με την λατρεμένην Laurie Anderson (την οποίαν θεωρώ μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες δημιουργούς και ουχί μόνον εις τον χώρον της μουσικής). Την κοιτούσα, με κοίταξε και χαμογέλασε (ακόμα θυμάμαι τις όμορφες ρυτίδες της), την ξανακοίταξα, ώσπου σταμάτησα, για να μην παρεξηγηθώ, διότι "αποκλείεται να είναι αυτή, τι δουλειά έχει εδώ;" Και ύστερα από λίγα χρόνια διάβασα σε συνέντευξίν της ότι ερχόταν εκείνην την περίοδον εις την Αθήνα, γιατί θα ήτό η επίσημη εκφωνήτρια των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά το πράγμα στράβωσε στον προϋπολογισμόν και άλλαξαν εκφωνητή... Και αντί να σταματήσει η κυκλοφορία του μετρό και να πέσουμε κάτω να την προσκυνήσουμε σαν τους μουσουλμάνους, όταν βλέπουν τον Αλί Αχμέντ Μουλλά, τον μεγάλο μουεζίνη της Μέκκας, όλοι, ακόμα και εγώ, την προσπεράσαμε.