Γεννημένος τη 14η Ιουλίου

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, όπως γνωρίζουν οι συνεπείς του αναγνώσται, είναι γαλλοτραφής (και κρουασάν έχει φάει και μπαγκέτα και κροκ μεσιέ και ταρτιφλέτ). Σήμερον λοιπόν που οι Γάλλοι εορτάζουν την Εθνικήν τους Εορτήν διαβάζω διάφορα αφιερώματα ασχέτων που δεν ήσαν μπροστά κατά την διάρκειαν της Επαναστάσεως. Επειδή έτυχε το 1789 να είμαι ένοικος των Βερσαλιών (σε άλλο μου ταξίδι υπήρξα και του Λούβρου), θα σας περιγράψω πώς ακριβώς είχαν τα πράγματα:

 Ο γαλλικός λαός ήτο έξαλλος με τον Λουδοβίκο τον ΙΣΤ'. Και πώς αλλιώς, αφού οι πολυθρόνες του ουδεμίαν σχέσιν είχαν με αυτές των προκατόχων του (Λουί Κενζ και Λουί Κατόρζ). Επιπλέον, ο 18ος αιώνας ωνομάσθη Αιώνας των Φώτων (Siècle des Lumières), γιατί τα χαράτσια της ΔΕΗ είχαν αλλάξει τα φώτα στα γαλλικά νοικοκυριά. Μέχρι και στις Βερσαλίες με φακό κυκλοφορούσαμε, γιατί τις είχαν δηλωμένες ως κλειστό διαμέρισμα (τριάρι). Πάνε τα ωραία χρόνια, τότε που ο Λουδοβίκος ΙΔ' οργάνωνε όργια φιλοσοφικά συμπόσια με προικισμένους καλεσμένους. Ο ίδιος μάλιστα έκανε φοβερά ντραγκ σόου (θαυμάστε τακούνι δωδεκάποντο, σπάσιμο χεριού και τσαχπινιά ποδιού στο γνωστό του πορτρέτο - την προσοχή σας παρακαλώ στην περούκα, η οποία του έμεινε από νούμερο που έκανε ως "Γυναικάρα από το Κιλκίς"). Επίσης ήταν μέγας ατακαδόρος: θυμάμαι που μια φορά ένας ξένος πρέσβης τον είχε στήσει κάνα μισάωρο και εκείνος, επειδή ένας βασιλιάς δεν νοείται να περιμένει, όταν επιτέλους ο πρέσβης ήρθε, του είπε: "Παραλίγο να περιμένω" (J'ai failli attendre"). Έκτοτε το χρησιμοποιώ κι εγώ, όταν πάω για καφέ και με στήνουν. 

Για ποιον από όσους γνώρισα στην αυλή του (όχι αυτή με τις κότες, την άλλη - αν και είχε και εκείνη πολλές κότες) να σας πω; Για τον Ζαν Μπατίστ Λουλύ (γνωστό και ως "Μικρή Λουλού") που πέθανε από γάγγραινα όταν βάρεσε το πόδι του με το μπαστούνι που διηύθυνε την ορχήστρα του ανακτόρου; Ή για τον διάδοχόν του, τον Ζαν-Φιλίπ Ραμώ; Βασικά το πραγματικό του όνομα ήταν Σούλης Κιοφτές, αλλά όταν είδα το παρακάτω απόσπασμα ανεφώνησα με γαλλική προφορά "και γαμώ!" και έτσι του βγάλανε το παρατσούκλι "Ραμώ":

Αλλά ας επανέλθωμε. Ένα απόγευμα του Ιουλίου του 1789, αφού πέρασα ακόμη ένα βαρετό πρωινό στις Βερσαλίες, καθόμουν και έβλεπα με το Μαράκι την Αντουανέτα στο γιουτιούμπ το παραπάνω βίντεο. Πάνω που πήγα να της βάλω κάτι αντιστοίχου καλλιτεχνικής αξίας, συγκεκριμένα το νέο σουξέ της Βίσση "Τυραννιέμαι", ακούμε στερεοφωνικά τον λαό έξω από τα ανάκτορα να το τραγουδάει (φαίνεται ότι έτσι βγήκε και ο στίχος του Εθνικού Ύμνου της Γαλλίας, της Μασσαλιώτιδος, που λέει: "εναντίον μας υψώνεται το ματωμένο λάβαρο της τυραννίας" - "contre nous de la tyrannie l'étendard sanglant est levé"). 

Εκεί συνέβη μια από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις της Ιστορίας, αυτή με το παντεσπάνι. Συγκεκριμένα, από το πρωί ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' είχε σηκώσει όλο το ανάκτορο στο πόδι, γιατί άνοιγε τρύπες, για να κρεμάσει κάτι πολυελαίους 100 κιλά κακογουστιάς ο καθένας. Εκεί λοιπόν που ήμασταν στο μπαλκόνι με τον λαό από κάτω να μας κάνει καντάδα το "Τυραννιέμαι" (και λίγο πριν αρχίσει να εκθέτει τα παράπονά του με τη Βενζίνη και τον στίχο "Κομμένο φως, παγωνιά, ένα άδειο ψυγείο"), κάποιος από το πλήθος φωνάζει ότι δεν έχει ψωμί να φάει. Πριν καλά-καλά ολοκληρώσει τη φράση του, να σου από το δίπλα δωμάτιο ξανά το Μπλακ & Ντέκερ του Λουδοβίκου. Η Μαρία Αντουανέτα πατάει μια φωνή δείχνοντας τ' αφτιά της: "δεν σ'ακούω, γιατί είναι το τρυπάνι", αλλά οι από κάτω νόμισαν ότι έδειχνε το στόμα της και άκουσαν μόνον την κατάληξη, οπότε κάποιος έξυπνος είπε ότι τους λέει να φάνε παντεσπάνι. Εννοείται ότι έγινε αμέσως χαμός σε φέησμπουκ και τουίτερ και το  hashtag #pantespani έγινε το δημοφιλέστερο μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό ήταν το πρώτο λάθος της Μοναρχίας. 

Το δεύτερο το έκανε ο Λουδοβίκος. Αφού κρέμασε τους πολυελαίους κάλεσε στα ανάκτορα τους εκπροσώπους των Αγανακτισμένων για να τους θαυμάσουν, αν και εγώ του είπα να κρεμάσει καλύτερα μια κόκκινη σημαία με τον Τσε σε ένδειξη καλής θελήσεως. Εκείνος όμως ήταν ανένδοτος: δεχόταν να υπογράψει με τους Αγανακτισμένους συμφωνία ώστε να μετατραπεί η Απόλυτη Μοναρχία σε Συνταγματική, αλλά με απεστόμωσε εκνευρισμένος: "μήπως θες να κρεμάσω πίσω από τον θρόνο μου και κανένα πορτρέτο του Λαφαζάνη;" (αν πάντως το είχε κάνει, τώρα η εικόνα της Ευρώπης θα ήταν σίγουρα διαφορετική).

Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περιμέναμε: αφού έγιναν οι διαπραγματεύσεις και συμφώνησαν, πετάει ξαφνικά ο Λουδοβίκος "και τώρα φέρτε μου το Μνημόνιο να το υπογράψω"... Τι μούντζες έπεσαν, τι "ουστ ρε" ακούστηκαν, τι "εεε-οοο-πάρε το Μνημόνιο και φύγε από δω", τι "λουμπίνα-λουμπίνα, έρχεται γκιλοτίνα". Ε, τη συνέχεια την ξέρετε: καρατόμηση Λουδοβίκου Παπανδρέου, προσωρινή λύση συγκυβέρνησης Ορλεανιστών και Ιακωβίνων, εσωτερικής κατανάλωσης μαγκιές Ναπολέοντος Σαμαρά, ήττα κατά κράτος και επιβολή όλων των όρων της τρόικας (Πρωσίας, Αγγλίας, Ρωσίας).

Ειμί Κωνσταντίνος ο ένοικος των Βερσαλιών και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Σαν σήμερα (14 Ιουλίου 1789) έπεσε η Βαστίλη. Ακόμη μία διαστρέβλωση της ιστορίας: η Βαστίλη δεν έπεσε από τους επαναστάτες. Την έριξε ο Λουδοβίκος για να την κάνει Mall.

Gott mit uns*

*"ο Θεός μαζί μας": μόττο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας - πλέον και του κάθε Έλληνα

Την ώρα που ο λαός παρακολουθούσε τα απομεινάρια των τηλεοπτικών χούλα χουπ, το τελευταίον Γιουρογκρούπ (υπό τον ήχον των χλαπ χλουπ των δανειστών που αποφάσισαν να μας κάνουν καινούργια κουπ, ενώ μας καρφώνουν με γκαπ γκουπ), τσουπ-τσουπ μας έφερε νέα μέτρα που θα κάνουν γκντουπ.

(Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός απουσίασε όλο αυτό το διάστημα, προκειμένου να συλλάβει εις την ολότητα της την ως άνω φράσιν που αποτελεί το απόσταγμα της σοφίας του και συμπυκνώνει όλα τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ετών. Παρακαλώ τους New York Times και την Le Monde να μου ζητήσουν την άδειαν πριν την θέσουν ως προμετωπίδα τους).

Η κατάστασις που μόλις περιέγραψα με επιστημονικούς όρους (δηλαδή λαϊκιστί: συνεχής γερμανική οικονομική επέκταση, ανατροπές στη Μέση Ανατολή, πετρέλαια που εμφανίζονται παντού, Αγγλία που αφίσταται του γερμανικής εμπνεύσεως δημοσιονομικού συμφώνου, διότι ουσιαστικά πλήττεται το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο της προς όφελος του βιομηχανικού της Γερμανίας, Γαλλία εν αναμονή νέας ηγεσίας με αντιγερμανικά χαρακτηριστικά, νεο-οθωμανισμός μιας ακόμα παραπαίουσας Τουρκίας,  κ.α.) μοιάζει εντόνως (και να μην μοιάζει, για τις ανάγκες της αναρτήσεως θα την κάνω εγώ να μοιάζει) με τας ημέρας προ του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Για να μην πω ότι το χύσιμον της μπίρας εις την πλάτην της κας Μέρκελ θυμίζει εκπληκτικώς την δολοφονίαν του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου - τόσο πολύ, που βγήκα εις το μπαλκόνι μου να δω μήπως έχει φτάσει εις την Μεσόγειον σε βοήθειαν της Αντάντ ο Βραζιλιάνος Ναύαρχος Pedro Max Fernando Frontin. - μπορεί να μην ήρθε ακόμα, αλλά σύντομα θα είναι εδώ: είδα κάτι Βραζιλιάνες χορεύτριες την προηγούμενη εβδομάδα στο καρναβάλι. Και θα ταπώσω όποιον αναλυτήν πάει να μου κουνηθεί, αναφέροντας ακόμη μίαν εκπληκτικήν ομοιότητα: προκειμένου ο Βενιζέλος να γίνει Πρωθυπουργός, τον έχω ικανόν να κάνει μέχρι και ξεχωριστόν κράτος με έδρα την Θεσσαλονίκην.

Όσο λοιπόν χαζεύουμε τις χορεύτριες περιμένοντας τον Ναύαρχον Frontin να μας γλιτώσει από τους Γερμανούς, ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός θα προσπαθήσει να βάλει εις το κλίμα οικονομικού πολέμου τους συμπατριώτας του (στους Νορβηγούς αναφέρομαι) με γερμανικάς αφίσας από τον Α' Παγκόσμιον Πόλεμον, κάνοντας φυσικά τις απαραίτητες προσαρμογές:

 Η ως άνω γερμανική αφίσα (πηγή εδώ) προτρέπει τον ελληνικόν λαόν να κάνει οικονομίαν εις το σαπούνι (π.χ. αποφεύγοντας την χρήσιν υπό τρεχούμενου ύδατος ή κρατώντας τα υπολείμματα σαπουνιού), διότι κάποτε θα αναπολεί το Badedas που κάποτε εσνόμπαρε εις το σουπερμάρκετ. Να σημειώσω ότι φαίνεται πως η έλλειψις σαπουνιού τούς έγινε μάθημα, γι' αυτό και εφρόντισαν εις τον Β' Παγκόσμιον Πόλεμον να διαπρέψουν εις την παραγωγήν του.

"Μπολσεβικισμός σημαίνει ότι ο κόσμος θα πνιγεί στο αίμα" (πηγή εδώ). Ακούς Μανώλη Γλέζο που δεν σου αρέσουν τα Μνημόνια; Ακούω, να λες.

"Δεν θα ανεχθούμε την αναρχία. Θα προστατεύσουμε τα γυναικόπαιδα" από αυτούς που μας θέλουν εκτός ευρώ (πηγή εδώ).

"Εργασία: η προστασία απέναντι στην αναρχία", βρομοτεμπέληδες Έλληνες (στην αφίσα απάντησε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης) - πηγή εδώ. Κουίζ: βρείτε την συγγένεια της αφίσας με το "Η εργασία απελευθερώνει" και κερδίστε μια βδομάδα στο Άουσβιτς (εισιτήριον ουάν-γουέι).

Η αφίσα παροτρύνει τα διεθνή funds να δώσουν το τελευταίον χτύπημα εις το θηρίον που λέγεται Ελλάδα καλώντας ταυτοχρόνως τον κόσμον να αγοράσει CDS (πηγή εδώ)

Διαφήμισις της εκθέσεως λαφύρων από την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες του Νότου εις τον Ζωολογικόν Κήπον του Βερολίνου (θα εκτεθούν και τα νέα αποκτήματα του Ζωολογικού Κήπου στο ίδιο κλουβί: πέντε τίγρεις, τρία λιοντάρια και δυο Έλληνες άνεργοι - ή ό,τι απέμεινε) - πηγή εδώ

Η κυρία Μέρκελ οδηγεί τον γερμανικόν λαόν σε νικηφόραν κάθοδον προς τον Νότον (πηγή εδώ) - ο αετός της φωτογραφίας είναι μέλος της Task Force: ό,τι αρπάξουμε.



Και δύο αγαπημένα:

"Οι Γερμανίδες διαμαρτύρονται για την έγχρωμη κατοχή στον Ρήνο" (πηγή εδώ)

Η αφίσα προτρέπει τους Γερμανούς να τα δώσουν όλα στον πόλεμο, διότι, αν χάσουν, θα γίνουν σκλάβοι των Γάλλων υπό την επιστασία των αράπηδων Ελλήνων (πηγή εδώ)

Έχουν ένα θεματάκι με τους μη Άρειους και δη τους Αράπηδες ή είναι ιδέα μου; Βέβαια και εμείς δεν πάμε πίσω: βλ. π.χ. την φράσιν "θα σε δώσω στον Αράπη" (λέγεται ακόμη η απειλητική αυτή φράσις, αν και σήμερον λιγότερον συχνά - αφήνω δε ότι ορισμένοι επιθυμούν σφόδρα να τους πάρει ο Αράπης).

Ειμί Κωνσταντίνος ο αφισοκολλητής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Ευχαριστώ το γερμανικό τμήμα της ιστοσελίδος World War 1 Propaganda Posters που δεν μου έδωσε την άδεια να αναδημοσιεύσω το ως άνω υλικό και αντιστοίχως δέχομαι τις ευχαριστίες του για τους εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες που θα το κατακλύσουν λόγω της τιμής που του έκανα σήμερον.

Υ.Γ.2: Εις απάντησιν των αφισών (εκτός βεβαίως της θαρραλέας δηλώσεως του Μιχάλη Χατζηγιάννη), κλείνω με προπαγανδιστικόν άσμα της απέναντι πλευράς με κάποιον σχετικώς γνωστόν συναδέλφον του Μιχάλη, τον Enrico Caruso:

Το Κόμμα των Περατών*

* περατής = πλανόδιος

Τρόμος και πανικός έχει καταλάβει το εγχώριο πολιτικοοικονομικοτραπεζοχρηματιστηριοβιομηχανοεκδοτικοεργολαβοσυνδικαλιστοκομματικό σύστημα (ή, για συντομία, πολιτικοτραπεζοχρηματιστηριοβιομηχανοεκδοτικοεργολαβοσυνδικαλιστοκομματικό - κόβω το "οικονομικο"), λόγω της εμφανίσεως του κόμματος των Πειρατών - σχόλια του τύπου "τα άλλα κόμματα δηλαδή δεν είναι κόμματα πειρατών;" δεν θα γίνουν δεκτά ως κακεντρεχή. Το συγκεκριμένον κόμμα, το οποίον, όπως δηλώνει, ξεπερνά τον παλαιόν άξονα Αριστεράς-Κέντρου-Δεξιάς (είναι δηλαδή κόμμα 3D), ήρθε να προστεθεί εις την καταιγίδα κομμάτων που πλήττει την χώραν μας - έχουμε βάλει ως Έθνος στόχον να γίνει κάθε ελληνική οικογένεια και από ένα κόμμα ή είναι ιδέα μου;

Στο εν λόγω κόμμα συμμετέχουν ηχηρά ονόματα της εγχωρίας και αλλοδαπής πειρατείας, όπως ο Διαβολάκος (του λεκέ;), ο πειρατής Μαυρογένης (αφού διέπρεψε με το πλοίον "Η εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας" σκοπεύει να καταπλεύσει στον Πειραιά με τα νέα του πλοία "Η εκδίκηση της Βασίλισσας Φρειδερίκης" και "Η εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας-Μαρίας"), ο Μυτιληνιός Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα και ο Sir Walter Raleigh (μη σας μπερδεύει ο τίτλος του: πειρατής ήτο, όπως πειρατού ήτο και η βασίλισσά του, η Ελισάβετ Α' της Αγγλίας. Υπάρχει και σχετικόν βιβλίον καθώς και μιούζικαλ, αλλά το θεωρώ λιγάκι μάπα, γι' αυτό ακούστε καλύτερα τον "Πειρατή" του Βασίλη Καρρά). 

Ήδη το πειρατικό του κάπτεν-Τζίμη/που μ' αυτό θα φύγετε κι εσείς (το 'παμε αυτό και στην προηγουμένην ανάρτησιν) έχει προσεγγίσει τον Πειραιά. Ο πειραταί απεβιβάσθησαν και κατέλαβαν το Υπουργείον Εμπορικής Ναυτιλίας, γεγονός που προεκάλεσε την αντίδρασιν του Αδώνιδος Γεωργιάδου, ο οποίος θεωρεί πως είναι ο μόνος που δικαιούται να παίζει με το συγκεκριμένο παιχνιδάκι που λέγεται "ελληνική ναυτιλία", γι' αυτό και ως σύγχρονος Θεμιστοκλής (και τούτο το' παμε: ρε, λες να βγουν οι προφητείες μου;) τους προκαλεί σε ναυμαχίαν φωνάζοντας το ιστορικόν: "Έι, πειρατή! Το τόπι μου..."

Άλλη ομάς πειρατών κινείται προς τα κυβερνητικά κτήρια του κέντρου των Αθηνών. Η πρώτη κίνησις του πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, μόλις πληροφορηθεί την επίθεσιν των πειρατών, θα είναι να ενημερωθεί για τις αντιδράσεις των Αγορών και της Τρόικας, διατηρώντας πάντοτε την ηρεμία του (του το αναγνωρίζω αυτό: ακόμη και ο Γκοτζίλα να βγει βόλτα στη Βασιλίσσης Σοφίας, αυτός θα κάνει δηλώσεις μεστές καθησυχασμού και περιεχομένου: π.χ. "η χώρα βρίσκεται ενώπιον ενός σημαντικού προβλήματος, αλλά πιστεύω πως μπορούμε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις των καιρών με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια"). Τα υπόλοιπα κυβερνητικά στελέχη, πιο σώφρονα, εφρόντισαν να γλιτώσουν μεταμφιεζόμενα σε πειρατές και ανοίγοντας προώρως το Τριώδιον (αν και, για να είμαστε ακριβείς, το έχουν ανοίξει εδώ και πολλά χρόνια). Δυστυχώς δεν μπορώ να δημοσιεύσω φωτογραφία του κ. Παγκάλου με ξύλινο πόδι και με το αριστερό του μάτι καλυμμένο, διότι μπορεί να αρχίσει να κλαίει η κόρη του και βαριέμαι να μεταφέρω στην Ελλάδα κάτι εκατομμύρια που έχω σε σεντούκια σε σπηλιές της Τζαμάικας.

Αι ορδαί των πειρατών δεν ορρωδούν προ ουδενός: αγνές Αθηναίες παρθένες γίνονται σκλάβαι των ορέξεών τους (ξετινάζοντάς τους με τα σεξουαλικά κόλπα που ξέρουν), αι βιτρίναι των κολωνακιώτικων ρουχάδικων πλιατσικολογούνται ανηλεώς, την στιγμήν που τα διπλανά κοσμηματοπωλεία μένουν άθικτα, αφού, βλέποντας τις τιμές, οι πειραταί νομίζουν ότι το βαμβάκι είναι ακριβότερον του χρυσού, κοσμικές καλοθελήτρες παρά την θέλησίν τους κρατούνται όμηροι από τους πειρατάς που σκέπτονται να ζητήσουν για την απελευθέρωσή τους (Μάρω) λύτρα, ενώ πλήθος εγχωρίων σελέμπριτις σφάζονται στο γόνατο, αφού, παρά την αντίθετον εικόνα που δίδουν, εις τα σκλαβοπάζαρα του Αλγερίου δεν θα έπιαναν ούτε μια πιάστρα (εις το παλαιόν νόμισμα αναφέρομαι, όχι εις τα γάντια του φούρνου).

Η Espresso, το Star, το Hello, το yupi.gr και τα υπόλοιπα ΜΜΕ εν μέσω της γενικής καταστροφής θα σταθούν εις το ύψος των περιστάσεων με τίτλους όπως:

- "Ώρες αγωνίας για την Άντζελα Δημητρίου στα χέρια των πειρατών: για να γλιτώσει, τους είπε ότι είναι "αραβίδα" και εκείνοι την μπούκωσαν με σφαίρες",

- "Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα μιλάει αποκλειστικά στην Τατιάνα Στεφανίδου για τα παιδικά του χρόνια στη Μυτιλήνη - "Από τη συλλογή μου με κάρτες Πόκεμον μού έλειπε ο Πίκατσου" θυμάται κλαίγοντας"

- "Άννα Βίσση: Έτοιμη να ξεκινήσει διεθνή καριέρα στη Μπαρμπαριά"
- "Συμβουλές της έμπειρης Ελεονώρας Μελέτη: "Αν σας πιάσει πειρατής, μη φωνάξετε, γιατί θα χαλάσει το μπότοξ"

- "Πάρτι του Ηλία Ψινάκη στο πειρατικό: "Οι πειρατές έχουν πολύ μεγάλα σπαθιά", δήλωσε - Αποκλειστικές φωτογραφίες των σπαθιών" (λόγω της απεικόνισης όπλων, οι φωτογραφίες είναι κατάλληλες μόνον για ενηλίκους),

- "Θεοχάρης Ιωαννίδης: "Μου πρότειναν τον ρόλο του Τζακ Σπάροου στην 5η ταινία των Πειρατών της Καραϊβικής και φυσικά αρνήθηκα"

- "Με ποιον πειρατή θέλει να κάνει παιδί η Τζούλη Αγοράκη - Αντιδράσεις του πειρατή - Σκηνές σοκ" 

- "Παπαγάλος πειρατών vs Γιώργος Παπανδρέου: Ποιος ξέρει περισσότερες λέξεις στα ελληνικά;"

Οι Πειραταί δηλώνουν ότι, μόλις καταλάβουν την εξουσίαν, θα αποτελέσουν το νέον Λειτουργικόν Σύστημα της Κοινωνίας. Κι άλλοι μας τα 'παν αυτά, αλλά εγώ Mac δεν βάζω που να χτυπιέστε χάμω σαν φώκιες. Οι Πειραταί ομιλούν και για ελεύθερη πρόσβαση στη Γνώση και τον Πολιτισμό. Ας τους ενημερώσει κάποιος ότι πρώτος ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός τα έχει κάνει αμφότερα: το ιστολόγιόν μου, που υπερκαλύπτει και τα δύο, έχει ελευθέραν είσοδον. Επίσης, ας με ενημερώσει κάποιος τι σημαίνει "πληροφοριακός αυτοκαθορισμός" και "δικαίωμα ασφαλούς ύπαρξης": . Τέλος, επειδή βλέπω κόλλημα του κόμματος με το copyright, ενημερώνω ότι στο κάτω μέρος του παρόντος ιστολογίου ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έχει αναρτήσει άδεια σχετικά με τα πνευματικά του δικαιώματα και την χρήσιν του παρόντος ιστολογίου - κοινώς: βλέπω να γίνομαι μπίλιες με τους πειρατές έτσι και τσιμπήσουν κείμενόν μου.

Ειμί Κωνσταντίνος ο πειρατής και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Το συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει λόγον υπάρξεως, δεδομένου ότι υπάρχει ένα κόμμα που καλύπτει τα πάντα και ακόμα περισσότερα:

Είσαι σκεητμπορντάς, χρήστης τηλεπικοινωνιών, Έλληνας μετανάστης, τηλεθεατής, πλημμυροπαθής, ιδιοκτήτης αυθαιρέτου, φορολογούμενος, ασφαλισμένος, καπνιστής, φτωχός και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής; Εάν ναι, κατά πρώτον τα θερμά μου συλλυπητήρια και κατά δεύτερον ψήφισε-στήριξε Λαϊκές Ενώσεις Υπερκομματικών Κοινωνικών Ομάδων (Λ.Ε.Υ.Κ.Ο.)

Υ.Γ.2: Αφιερωμένον εις όλους τους αναγνώστας μου το άσμα της "Τζένης των Πειρατών" των Μπρεχτ/Βάιλ - κυρίως για τον στίχον "und Sie wissen nicht mit wem Sie reden" (=και δεν ξέρετε με ποιον μιλάτε - wow, Κωνσταντίνε, μυστήριo...!):

Κurt

Σήμερα οι ελάχιστοι πιστοί γιορτάζουν την επέτειο από την γέννηση του στρατηγού Kurt von Hammerstein-Equord (είναι ο τύπος στα δεξιά - η κατέ αριστερά είναι μια εύθυμη χήρα, η Helene Bechstein, σύζυγος γνωστού κατασκευαστή πιάνων και χρηματοδότη των Ναζί. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή εισήγαγε τον Χίτλερ στην καλή γερμανική κοινωνία. Εδώ βλέπουμε τα δύο φιλαράκια σε φωτογραφία από την κηδεία του συζύγου Edwin Bechstein το 1934 συνοδευόμενα από τον στρατηγό μας).

Η ερώτηση που δημιουργείται είναι τι δουλειά έχει σ' αυτό το δημοκρατικό και φιλελεύθερο (χμ...) ιστολόγιο ένα αφιέρωμα σε  στρατηγό του Χίτλερ και πώς γίνεται να δηλώνει κανείς ανερυθρίαστα μέλος του φαν κλαμπ του. Γίνεται, διότι η περίπτωση του Kurt είναι εξαιρετική.

Για τον Kurt είχα ακούσει πρώτη φορά πριν από χρόνια, σε ένα ντοκιμαντέρ όπου μιλούσε μια κόρη του. Έλεγε ότι ένα κρύο βράδυ, μέσα στο αγιάζι και στην ομίχλη, μια βαριά μεσοπολεμική Mercedes-Benz φτάνει στο σπίτι τους. Ένας άντρας με μακριά καμπαρντίνα βγαίνει και πλησιάζει - δεν ήταν ο επιδειξίας του πάρκου, αλλά θα μπορούσε: ήταν ο ίδιος ο Χίτλερ (καλά, δεν τα έλεγε ακριβώς έτσι, αλλά είμαι επηρεασμένος από την υπολοχαγό Νατάσα). Ο Καγκελάριος λοιπόν έπιασε τον πατέρα της (με την καλή έννοια) και του αράδιασε όλο το τότε γερμανικό Plan A (αυτό που περιλαμβάνει άλλα δεινά χωρίς χρεοκοπία της Ελλάδας): κατάληψη Αυστρίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας κτλ. ζητώντας από τον στρατηγό να δηλώσει συμμετοχή στέλνοντας SMS στο 51000. Υπ'όψιν ότι ο Kurt δεν ήταν ένας απλός στρατηγός, αλλά ο Αρχηγός του Γερμανικού Επιτελείου. Ωστόσο ο Kurt απάντησε: "Όχι! Περήφανα σου λέω όχι!" - και ο Φύρερ έφυγε μουρμουρίζοντας κάτι σαν "γαμώ το φελέκι μου". 

Η συνέχεια για τον Kurt θα μπορούσε να είναι πολύ άσχημη, σαν αυτή του κολλητού φίλου του Kurt, του τελευταίου Καγκελαρίου πριν από τον Χίτλερ, του στρατηγού Kurt von Schleicher, που δολοφονήθηκε λίγο μετά την παράδοση της εξουσίας. Ο δικός μας Kurt όμως στάθηκε τυχερός (ίσως και να τον εκτιμούσε ο Χίτλερ, αν και αυτό δεν είναι προς τιμήν του): παραιτήθηκε και μπήκε στο περιθώριο μέχρι το 1939 που τον ξανακάλεσαν στα όπλα.

Λέγεται ότι ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να εμποδίσει τον Χίτλερ να ανέβει στην εξουσία, αλλά δεν τα κατάφερε (μόνο κάτι απειλές είχε εκφράσει, λέγοντας ότι, αν ο Χίτλερ κάνει πραξικόπημα, θα διατάξει τον στρατό να πυροβολήσει - ναι, και εκείνος τα 'κανε πάνω του). Βαθιά αντιναζιστής (μάλλον για πολιτικούς λόγους, με την έννοια ότι ανήκε σε διαφορετικό κόμμα, συντηρητικό μεν, αλλά όχι σαν αυτό των Ναζί - αν και τον έλεγαν "κόκκινο στρατηγό" για τις σχέσεις του με συνδικάτα, κάτι σαν τον δικό μας "κόκκινο Πάνο" Παναγιωτόπουλο), έφτασε στο σημείο να οργανώσει σχέδιο δολοφονίας του Χίτλερ καλώντας τον στην μονάδα που διοικούσε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ήρθε σε επαφή με τους αξιωματικούς που οργάνωσαν αργότερα το σημαντικότερο σχέδιο δολοφονίας του Χίτλερ (αυτό που έγινε ταινία με τον Τομ Κρουζ). Συμμετείχαν μάλιστα δυο από τα παιδιά του στην απόπειρα - τα οποία δεν ήταν και πολύ μέινστριμ: μία κόρη του είχε παντρευτεί Εβραίο, ενώ άλλοι επέλεξαν το ΚΚ Γερμανίας και άλλες ολτέρνατιβ για την εποχή επιλογές. Αποτέλεσμα ήταν η οικογένεια να σκορπίσει στα τέσσερα σημεία (άλλοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, άλλοι στην Ιαπωνία και άλλοι στην Αμερική). Τελικά ο Kurt πέθανε από φυσικά αίτια, γεγονός που έβγαλε τον Φύρερ από τον κόπο να τον αποτελειώσει με τεχνητά μέσα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι πάντα με συνάρπαζαν άνθρωποι, που μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία (είχε μάλιστα προειδοποιήσει τον Πρόεδρο Hindenburg για το κακό που θα τους έβρισκε, αν διόριζε τον Χίτλερ Καγκελάριο, αλλά ο μπάρμπας το 'χε χάσει). Και αργότερα, εν μέσω πολέμου, και ο ίδιος και η οικογένεια του έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βγάλουν από την μέση τον Χίτλερ.

Ο Kurt βέβαια δεν ήταν κανένας άγιος: συμμετείχε στον παράνομο επανεξοπλισμό της Γερμανίας (ήδη πριν από την άνοδο του Χίτλερ) και ήταν συνεργάτης του von Schleicher που ήθελε να φτιάξει ένα στρατοκρατούμενο δικτατορικό κράτος, για να ξανακάνει τη Γερμανία Μεγάλη Δύναμη. Επίσης υπάρχει ιστορικό κουτσομπολιό ότι ο Kurt φταίει που έγινε ο Χίτλερ Καγκελάριος: όταν γίνονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ Χίτλερ και von Schleicher (πριν ο πρώτος σφάξει τον δεύτερο) για δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας, ο Kurt πήρε τηλέφωνο τον Χίτλερ, αλλά έγινε αυτό που λένε "άλλα λέει η θεια μ' κι άλλα ακούν τ'αφτιά μ": νομίζοντας ο Χίτλερ ότι οι δύο στρατηγοί σχεδίαζαν πραξικόπημα, τρομοκρατήθηκε και πήρε σβάρνα τον πρόεδρο von Hindenburg, ο οποίος από το πολύ Αλτσχάιμερ δεν σκέφτηκε να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει και τον διόρισε Καγκελάριο.

Κάποια στιγμή έρχονται ώρες ευθύνης. Ανεξάρτητα από τα λάθη που έκανες, ανεξάρτητα από τους σκοπούς σου που απέτυχαν, βλέπεις ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Και καλείσαι να επιλέξεις τις επόμενες κινήσεις σου σε ένα σταυροδρόμι για τη χώρα, γιατί ανήκεις στους λίγους που μπορούν να αλλάξουν τόσο δραστικά τη μοίρα της. Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα σε ρωτήσουν: και εσύ τι έκανες, όταν μπορούσες να αποτρέψεις το κακό;

Ο Kurt δεν τα κατάφερε. Δεν ξέρω αν δεν θέλησε ή αν δεν μπόρεσε. Ίσως ήταν ένας άνθρωπος που, αν και βρισκόταν στο κέντρο της εξουσίας, δρούσε μόνος του. Γνωρίζοντας από την αρχή περί τίνος πρόκειται, έπρεπε να διαλέξει: μαζί με τον Χίτλερ, στην απ' έξω ή εναντίον του. Για λόγους πολιτικής τακτικής και μόνον ξεκίνησε με το πρώτο (με σκοπό να τον βγάλει από την μέση αργότερα - ο ίδιος ο Kurt, αν και από την αρχή αντι-ναζί, είχε συναντήσει τον Χίτλερ σε διαμέρισμα του συζύγου της κατές της φωτογραφίας και του πρότεινε την Καγκελαρία εκ μέρους του Schleicher), από ιδιοσυγκρασία συνέχισε με το δεύτερο και στις κρίσιμες στιγμές επέλεξε το τρίτο.
Αυτό το τελευταίο είναι που με συγκλονίζει: να αντιτίθεσαι, όταν όλοι αποθεώνουν τον Χίτλερ, όταν βλέπεις ότι εξοντώνει τους αντιπάλους του, όταν είσαι τόσο ψηλά που το δέλεαρ να κρατήσεις την εξουσία σου είναι μεγάλο και εύκολο, όταν ξέρεις πως, αν πας κόντρα, είναι πολύ πιθανόν να χάσεις. Αλλά αυτό σε κάνει μεγάλο: οι επιλογές σε κρίσιμες στιγμές. Ακολουθώντας τις εύκολες λύσεις δεν έχεις καν τη δυνατότητα να μεγαλουργήσεις.

Ελάχιστοι τον θυμούνται πια, ίσως γιατί, ενώ είχε τη δύναμη να αποτρέψει το κακό, δεν τα κατάφερε (ξεχωρίζω ιδίως τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης Χίτλερ, τότε που ήταν αρχηγός του στρατού και μπορούσε να αντιδράσει). Το προσπάθησε όμως, ίσως όχι όσο μπορούσε (ο ίδιος δήλωνε ότι δεν είναι ήρωας), αλλά νομίζω ότι, ακόμα κι έτσι, αξίζει να τον θυμόμαστε. Για τις δύσκολες επιλογές του και κυρίως για το επίκαιρο μόττο του:

 

 

"Ο φόβος δεν είναι φιλοσοφία ζωής"

 

 

Ειμί Κωνσταντίνος ο  μεσοπολεμικός χρονικογράφος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.: Θεωρώ μεγαλειώδες το γεγονός ότι η οικογένειά του προτίμησε να του κάνει πολιτική κηδεία, για να μην σκεπαστεί το φέρετρό του με την ναζιστική σημαία, όπως γινόταν στους στρατιωτικούς, ενώ ξέχασε στο μετρό το στεφάνι που του έστειλε ο Χίτλερ.

Εθνικό Τυπογραφείο

Σας άφησα πολύ χαλαρούς εσχάτως και θα επανορθώσω με εκπαιδευτικήν ανάρτησιν που είχα έτοιμην εδώ και καιρόν, αλλά μια το Μεσοπρόθεσμον, μια τα ΜΑΤ, μια το Νότιον Σουδάν δεν βρήκα πού να την χώσω.

Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός αρέσκεται να παίζει διαδικτυακά παίγνια. Ουχί όμως κάτι ξεπερασμένα, όπως εκείνο εις την Βίβλον Προσώπων (βαρβαριστί Facebook), όπου καλλιεργούν πατάτες, κουνουπίδια και ντομάτες ή άλλα όπου πλακώνονται στο ξύλον με ζόμπι, νίντζα και Γερμανοτσολιάδες, αλλά παίγνια με αληθή δράσιν και αγωνίαν, όπως επί παραδείγματι το παίγνιον του ΕΤ (δεν εννοώ τον εξωγήινον, αλλά το Εθνικόν Τυπογραφείον).

Αι οδηγίαι χρήσεως είναι απλούσταται: πάμε εις την σελίδα αναζητήσεως του ΕΤ και σπαταλάμε τον χρόνον μας (προ έτους, όταν ήμουν ακόμη εις το ιστολόγιον της δεσποινίδος Ματίνας, είχα κάνει το ίδιο με σχολικά βιβλία, αλλά τότε ούτε ο μπάρμπας μου ο Ιωάννης ΣΤ' δεν με διάβαζε). Ιδού λοιπόν μερικαί από τας ανακαλύψεις μου - πιάνω μόνον την εποχήν του Όθωνος, δηλαδή 1832-1862 (άλλες περίοδοι ίσως παρουσιαστούν αργότερα):

1) Οι σπουδασταί γερμανικής γλώσσης παρακαλούνται να μην σπαταλούν αδίκως χρήματα εις εγχειρίδια, αφού οι νόμοι των πρώτων ετών του ελληνικού κράτους (έως το 1835) εδημοσιεύοντο δίγλωσσοι (ελληνικά-γερμανικά) - προτείνω να γίνει το ίδιο και με τους σημερινούς νόμους, αφού πλέον μας έρχονται κατευθείαν από το Βερολίνο. Επί παραδείγματι, το Βασιλικόν Διάταγμα της 25.12.1833, που μας λέγει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι οφείλουν να δουλεύουν 8ωρο κάθε μέρα (και ΣουΚού) και μάλιστα, αν δεν έχουν τελειώσει την δουλειάν τους, θα κάθονται παραπάνω, χωρίς υπερωρίες, επιδόματα και άλλες σατανικές εφευρέσεις. Μήπως τελικώς το συγκεκριμένον παίγνιον (που είναι και στα γερμανικά) το παίζει και η κυρία Μέρκελ; Αν ναι, αναμένω άμεσον ντου των απανταχού χάκερς εις την σελίδα του ΕΤ, μπας και γλιτώσουμε κανένα επίδομα:

2) Προσφέρονται υπέροχαι ιδέαι εις τον υπουργόν των Οικονομικών κ. Βενιζέλον να καταπλήξει την Ευρώπην με πρωτότυπα φορολογικά μέτρα (αφού βεβαίως εξαντλήσει και αυτός τα εισοδήματα και τις συντάξεις): μπορεί να επιβάλει φόρον επί των βαλανοκικιδοδένδρων (νόμοι της 02.10.1837 και της 08.09.1839) ή επί της ριτινοκατράμης (νόμος της 09.11.1845) που θα αποφέρουν σίγουρα έσοδα.


3) Ο τελευταίος νόμος του Όθωνος ήτο περί υποβρυχίων τηλεγραφικών καλωδίων (νόμος 756 της 09.10.1862). Στις 23.10.1862, ο Όθων πήρε πόδι για διάφορους λόγους, αλλά υποψιάζομαι ότι αυτά τα υποβρύχια έχουν βουλιάξει πολύ κόσμον  - φεύγοντας κατήγγειλε και αυτός τα κέντρα και συμφέροντα που επεξεργάζονται την πολιτική, ηθική και φυσική εξόντωσή του. Να σημειώσω επίσης εδώ ότι η Ζίμενς ξεκίνησε το 1847 ως κατασκευαστής τηλεγραφικών γραμμών, αλλά δυστυχώς αυτό το έργον το έχασε, διότι ήρθε εις την Ελλάδα μόλις το 1900 - δεν πειράζει όμως, έχει βγάλει λεφτά που καλύπτουν μέχρι και την εποχή της βασιλείας του μπάρμπα μου, του Ιωάννου ΣΤ'.


4) Οι κατωτέρω δύο νόμοι θα μπορούσαν να είναι και σημερινοί: α) διαγραφή χρεών του Ιωάννου Κωλέττη (πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος είχε πεθάνει, επομένως φαντάζομαι ότι αφορά τους κληρονόμους του, εκτός και αν πρόκειται για συνονόματον συγγενή του - βαριέμαι να το ψάξω περαιτέρω, άλλωστε, και να το ψάξω, υπάρχει περίπτωσις ο Κωλέττης να φέρει πίσω τα κλεμμένα;) και β) βουλευτικόν επίδομα ("ομοφώνως" και αυτό) - πρόκειται περί των νόμων ΧΛΑ' και ΧΛΒ' του 1861 (ΧΛΑ' δεν είναι ο ελληνικός αριθμός για το 631, αλλά μάλλον συντομογραφία του ρήματος "χλαπακιάζω"):

5) Ας μην διαμαρτυρόμεθα οι αντικαπνισταί για μη εφαρμογή του νόμου του Λοβέρδου για την απαγόρευσιν του καπνίσματος. Ας εφαρμοσθεί πρώτα το Βασιλικόν Διάταγμα του Όθωνος και της Αμαλίας της 04.08.1856, που απαγορεύει το κάπνισμα είτε διά καπνοσυρίγγων (τσιμπουκίων) είτε διά σιγάρων και σε 150 χρόνια μπορεί να εφαρμοσθεί και ο νόμος του Λοβέρδου (περισσότερα για το συγκεκριμένον διάταγμα εδώ):

6) Δεν ξέρω αν υπήρχε κίνημα "Δεν πληρώνω", πάντως διόδια υπήρχαν (Βασιλικόν Διάταγμα της 25ης Αυγούστου 1862) και μάλιστα, όπως και τώρα, με άλλη τιμή για τα φορτηγά (=άμαξα φορτηγός και κάμηλος(;!) φορτηγός) και άλλα για τα Ι.Χ. (=ιππάσιμος ίππος ή ημίονος) - υποθέτω ότι η κατηγορία γ' (όνος) είναι οι χιλιάρες μηχανές της εποχής:

7) Γενικώς με Βασιλικά Διατάγματα αντιμετωπίζονται σημαντικότατα ζητήματα του Βασιλείου της Ελλάδος, όπως π.χ. το παρακάτω:

Πτωχή Λόϋδ! Οι Έλληνες εξύπνησαν. Δεν πα' να βάλεις τον ίδιον τον Τζορτζ Κλούνεϊ να μας φέρει τη Νεσπρέσσο του; Αν δεν στάξεις μετρητόν εις οφ-σορ, δεν πρόκειται να δεις δουλειάν εν Ελλάδι.

Ειμί Κωνσταντίνος ο Εθνικός Τυπογράφος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Παίξτε και εσείς μαζί μου! Σας επαρουσίασα την πρώτην πίσταν για αρχαρίους, αλλά μετά ανεβαίνει η δυσκολία: π.χ. μπορείτε να επιλέξετε περίοδον Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Κατοχής, Χούντας - ωστόσο είμαι σίγουρος ότι τα καλύτερα τεμάχια θα τα βρείτε από την δεκαετίαν του '80 και εντεύθεν.
Υ.Γ.2: Δεν φορτώνω άλλο το παίγνιον και αφήνω απ' έξω την Επανάστασιν του 1843 που (εκτός από Σύνταγμα) έφερε κυβέρνησιν Ανδρέα Μεταξά. Οι Επαναστάσεις όμως και αι πολιτικαί αναταραχαί θέλουν ολίγην προσοχήν, διότι μπορεί να ζητάμε Ανδρέα Μεταξά και να μας προκύψει τελικώς άλλο μέλος της οικογενείας, όπως π.χ. ο Ιωάννης Μεταξάς.
Υ.Γ.3: Μπορεί να μου λύσει κάποιος την απορίαν τι είναι τούτο εδώ (Βασιλικό Διάταγμα 20.09.1847); Φαντάζομαι ότι είναι κάτι σοβαρότερον από το προφανές:

Κωνσταντίνος ο Μονομάχος

Η απεργία των δημοσιογράφων συνεχίζεται (και μπερδεύει: έβλεπα χθες παντού κυριακάτικες εφημερίδες και, νομίζοντας ότι είναι Κυριακή, έβαλα ΕΤ-3 για να ακούσω το κήρυγμα του Άνθιμου). Ωστόσο η απουσία των δημοσιογράφων είναι μάλλον ασήμαντος. Και τούτο διότι τόσες μέρες που δεν απεργούσαν ΟΥΔΕΙΣ ησχολήθη με ένα καυτόν ζήτημα που σας παρουσιάζω σήμερον σε πανελλήνια αποκλειστικότητα - είμαι σεμνός και δεν λέγω "παγκόσμια", διότι μπορεί τα τσακάλια του Daily Observer της Γκάμπια να το έχουν ήδη εντοπίσει. Πρόκειται για σχέδιον νόμου (θα το βρείτε εδώ μέχρι να ψηφισθεί και να γίνει νόμος του Κράτους), το οποίον φέρει τίτλον: "Εξορθολογισμός και βελτίωση στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης". Ανάμεσα σε διάφορα ανορθολογικά και βαλτωτικά υπάρχει εις το τέλος και ένα άρθρον το οποίον καταργεί ορισμένας διατάξεις, μεταξύ των οποίων και τα άρθρα 316-321 του Ποινικού Κώδικος (ΠΚ), τα οποία απαγορεύουν και τιμωρούν την μονομαχίαν. Σειρά Γάλλων βασιλέων, όπως ο γνωστός μας από την προηγουμένην ανάρτησιν Ερρίκος Δ', προσεπάθησαν να απαγορεύσουν τον ευγενή τούτον τρόπον επιλύσεως των διαφορών, αλλά ευρέθησαν ενώπιον του μεγέθους του κυρίου Καστανίδη, ο οποίος συνέτριψε όλους τους βασιλείς επαναφέρων την μονομαχίαν.

Λέγουν διάφοροι άσχετοι ότι αι συγκεκριμέναι διατάξεις καταργούνται, επειδή είναι παρωχημέναι και η τιμωρία μιας μονομαχίας μπορεί να γίνει μέσω άλλων διατάξεων, ωστόσο εγώ λέγω ότι, ενώ έως τώρα υπήρχαν διατάξεις που τιμωρούσαν την μονομαχίαν, πλέον τέτοιες δεν θα υπάρχουν.

Η συγκεκριμένη επιτυχία του κυρίου Καστανίδη είναι μία από τις λίγες που κινούνται εις κατεύθυνσιν εναρμονίσεώς μας με την Ευρώπην και τας παραδόσεις της και ελπίζω να ληφθεί υπόψην εις την βαθμολογίαν μας από την τρόικαν. Εις την επαναφοράν της μονομαχίας θα αντισταθούν βεβαίως οι συνήθεις ύποπτοι: κομμουνισταί, αναρχικοί, πλεμπαρίαι, δευτεράντζαι, λαϊκούραι και λοιπά ζωντανά (θα ξεχνούν μάλλον ότι οι πρόγονοί τους μονομαχούσαν με μαχαίρια), αλλά η αριστοκρατία, που τιμά τον θεσμόν, δεν θα καμφθεί και ετοιμάζει ήδη ξίφη και πιστόλια.

Να σημειώσω ότι ανάμεσα εις τας διατάξεις που καταργούνται είναι και εκείνη του άρθρου 321 ΠΚ, η οποία τιμωρούσε διευθυντή εφημερίδος ή περιοδικού που καταχώριζε δημοσιεύματα σχετικά με την πρόκλησιν ή την διεξαγωγήν μονομαχιών. Η κίνησίς αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια να τονωθεί οικονομικά ο χειμαζόμενος Τύπος (αντικαθιστώντας την κρατικήν διαφήμισιν με τις πληρωμένες καταχωρήσεις των μονομάχων) και να αρθεί ένας απαράδεκτος περιορισμούς της ελευθερίας του Τύπου. Ο κ. Ψυχάρης και ο κ. Κωστόπουλος θα μπορούν πλέον άφοβα να δημοσιεύουν τα σχετικά νέα και θα ανοίξουν έτσι μία νέαν εποχήν εις την ελληνικήν δημοσιογραφίαν. Εις το ίδιο πλαίσιον, το παρόν ιστολόγιον μετατρέπεται εις δημοσιογραφικόν και θα δημοσιεύει ανακοινώσεις μονομαχιών (τιμές χονδρικής, μόνον 300 ευρώ το κεφάλι - ειδικαί τιμαί δια γκρουπ και φοιτητάς - προλάβετε!)

Μόλις ψηφισθεί το νομοσχέδιον θα ξεκινήσω μονομαχίες με διαφόρους εχθρούς μου. Ιδού μία πρόχειρος λίστα εκείνων που θα δεχθούν ράπισμα από το αυτοκρατορικόν μου  χειρόκτιον (λαϊκιστί γάντι): Σταματίνα Τσιμτσιλή, Θέμος Αναστασιάδης,  Κώστας Χατζηδάκης (θα του ζητήσω να μονομαχήσουμε με γροθιές αντί για όπλα), Γιώργος Παπανδρέου (η μονομαχία θα γίνει με ταυτόχρονη μετάφραση), Τζούλια Αλεξανδράτου (θα δεχθεί υπό τον όρον ότι θα προστεθεί εις την μονομαχίαν ένα "ύψιλον"), Θοδωρής Δρακάκης, βασίλισσα Ελισάβετ, Τατιάνα Στεφανίδου (η οποία θα δηλώσει: "δεν με νοιάζει αν χάσω στην μονομαχία, αρκεί να κάνει νούμερα"), Άνγκελα Μέρκελ, Βάσια Λόη, Πάπας Βενέδικτος, Μάριο Βάργκας-Λιόσα (εκτός αν μου επιστρέψει το Νόμπελ που μου πήρε μέσα από τα χέρια),  Δημήτρης Δρούτσας (αυτός θα χάσει και χωρίς αντίπαλον), Βέρα Λάμπρου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (αν και φοβούμαι ότι αυτόν ούτε σφαίρες δεν τον πιάνουν), Μαρκ Ζούκεμπεργκ, μητροπολίτης Άνθιμος, Νίνο, Βάνα Μπάρμπα (αυτή θα χρησιμοποιήσει το σπαθί της), Ράσελ Κρόου (για να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος του..), Άδωνις Γεωργιάδης, Αλέξης Κωστάλας, Κώστας Μαρτάκης, Δημοσθένης Λιακόπουλος, Εύα Καϊλή αλλά και ζευγάρια όπως: Άννα και Γιώργος Νταλάρας, Καραμεροχαριτάτοι, Σκορδολιαγκαίοι (μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια) και πολλοί, πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι...

Παρακαλούνται όσοι ενδιαφέρονται να γίνουν μάρτυρές μου ή να στελεχώσουν το συμβουλίον τιμής να αποστείλουν βιογραφικά (με γυμνήν φωτογραφίαν για εμψύχωσιν των μονομάχων) εις το konstantinos.kantakouzinos@gmail.com

Εσκέφθην να κλείσω την ανάρτησιν με βίδεο μονομαχίας μεταξύ δύο Γάλλων βουλευτών το 1967, η οποία θεωρείται ως η τελευταία εν Γαλλία (ο λόγος ήτο ότι ο ένας είπε τον άλλον "ζώον" - αν ίσχυε αυτό εις τα καθ' ημάς, θα είχε ξεκληριστεί το γένος των Ελλήνων). Υποψήφια βίδεα για την συνοδείαν της παρούσης αναρτήσεως ήσαν επίσης ερμηνείαι μίας εκ των αγαπημένων μου αριών, δηλαδή της άριας του Λένσκυ προ της μονομαχίας εις την όπεραν "Ευγένιος Ονιέγκιν" του Τσαϊκόφσκυ (αγαπημένη ερμηνεία εδώ, άλλως υποτιτλισμένη εδώ - υπάρχει και μία ακόμη αγαπημένη από πανάγνωστον ρώσον τενόρον ονόματι Denis Korolev, αλλά, αν βάλω ακόμη έναν σύνδεσμον, μάλλον θα με προκαλέσετε σε μονομαχίαν).
Ωστόσο, επειδή επιθυμώ να το ξεφτιλίσω όσο δεν πάει, η παρούσα ανάρτησις θα συνοδευθεί, όπως και η προηγουμένη, από γνωστόν βίδεοκλιπ της Madonne de Pompadour όπου μονομαχεί με τον εαυτόν της:

Ειμί Κωνσταντίνος ο Μονομάχος και άρτι ωλοκλήρωσα.

(Νομίζω ότι κατόπιν των παραπάνω μπορώ πλέον και επισήμως να ονομάζομαι Κωνσταντίνος ο Μονομάχος, αν και τον τίτλον τον έχει ήδη καπαρώσει ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Θ'.)

Βασιλοκτονία

Σήμερον, ως γνωστόν, τα μέσα ενημερώσεως απήργησαν και μείναμε ανενημέρωτοι. Προφανώς όμως θα έχετε ενημερωθεί για κάποια γεγονότα, όπως ότι έπεσαν κάτι ψιλαί (έως και χοντραί) εις το κέντρον των Αθηνών και ότι τα μάρμαρα πέριξ της Μ. Βρετανίας εβάφησαν κόκκινα - παραλίγο δηλαδή να έχομε βουλευτοκτονίαν.

Ωστόσο η είδησις δεν είναι αυτή. Μόνον από τον Κωνσταντίνον Καντακουζηνόν θα ενημερωθείτε για την πραγματικά καυτήν είδησιν της ημέρας. Και δεν είναι άλλη από την  πιστοποίησιν της κεφαλής του βασιλέως της Γαλλίας Ερρίκου Δ'.

Ο Ερρίκος Δ' υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους βασιλείς της Γαλλίας και εβασίλευσε από το 1589 έως το 1610 οπότε και εδολοφονήθη, όπως και ο προκάτοχός του Ερρίκος Γ'. Ο διαπράξας την βασιλοκτονίαν (régicide) εθανατώθη με χαρακτηριστικώς φρικτόν τρόπον. Απόπειρα βασιλοκτονίας (από τον Robert-François Damiens) έγινε το 1757 και εναντίον του Λουδοβίκου XV. Ο κίνδυνος να απωλέσουμε το Λουί Κενζ στιλ επίπλων ήτο ορατός και ο παρολίγον βασιλοκτόνος έπρεπε να θανατωθεί πάραυτα. (Υπήρξε ακόμη μία βασιλοκτονία εις την ιστορίαν της Γαλλίας, αλλά την φορά τούτη έλαβε χώραν με πανηγυρικόν τρόπον: ο αποκεφαλισμός του Λουδοβίκου XVI μετά την Γαλλικήν Επανάστασιν...)

Εννοείται πως δεν θα ήτο δυνατόν να μην είμαι παρών ΚΑΙ εις την θανάτωσιν του Damiens, αναμνήσεις από την οποίαν θα καταθέσω ευθύς αμέσως.
Την 28η Μαρτίου 1757 λοιπόν, 3 μέρες μετά και 64 χρόνια πριν από την εθνικήν μας εορτήν, όλη η καλή κοινωνία των Παρισίων είχε συγκεντρωθεί εις την Place de Grève. Τα καλύτερα μπαλκόνια είχαν ενοικιασθεί εις τα κυρίας της αυλής, αι οποίαι είχαν έρθει ντυμέναι λες και επήγαιναν εις συναυλίαν της Lady Gaga (ποιες ήτο εντελώς γκαγκά περιττόν να είπω). Εγώ καθόμουν δίπλα εις την μετρέσαν του βασιλέως, την περίφημην Madame de Pompadour, η οποία με αποζητούσε κολασμένα, αλλά κάποιαν στιγμήν με πήρε η μπόχα της και κατέβηκα κάτω. 

Για να μη με αναγνωρίσει το πλήθος και κινδυνεύσω και εγώ με τεμαχισμόν από την αγάπην του γαλλικού λαού ενεφανίσθην ως πλανόδιος πωλητής φωνασκών: "τσιπς, καφέδες, αναψυκτικά..." Κάποια στιγμή έφεραν τον Damiens επάνω εις καρότσαν. Το πλήθος άρχισε να παραληρεί μόλις ο Damiens έκανε ένα εκπληκτικόν νούμερον air guitar. Ακολούθησαν απανωτά stage diving κατά τα οποία οι θαυμασταί του Damiens έσκισαν τα ρούχα του. Γύρισα εις το θεωρείον της Madame de Pompadour (η οποία με έψαχνε εναγωνίως) και την είδα να κάνει την χαρακτηριστικήν μέταλ χειρονομίαν του κεράτου (μάλλον εννοούσε ότι εκεράτωνε τον βασιλέα και με άλλους).

Το κοινόν όμως ήτο ανικανοποίητον. Αφού ξέσκισε τα ρούχα του Damiens, ήθελε να ξεσκίσει και τον ίδιον (δυστυχώς ουχί σεξουαλικώς αλλά κυριολεκτικώς). Δεν θα περιγράψω τον τρόπον θανατώσεως του βασιλοκτόνου με λεπτομερείας, διότι αλλιώς το ιστολόγιον θα γινόταν ακατάλληλον δι' ανηλίκους. Θα είπω μόνον ότι και η πιο τρελή σπλατεριά του Ιερού Δάσους (αγγλιστί Hollywood) ομοιάζει μάλλον με Μίκυ-Μάου ενώπιον του κομματιασμού με τανάλιες, της εγχύσεως καυστικών υγρών επί των πληγών των βασιλοκτόνων και του τεμαχισμού τους με πρόσδεσιν εις τέσσερα άλογα (περισσότεραι πληροφορίαι για τον τρόπον θανατώσεως από τον φιλόσοφον Μισέλ Φουκώ εδώ - καλά τα λέγει ο φιλόσοφος, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τα παραλειπόμενα της εορτής...

Μετά το τρελόν χάπενινγκ πήγαμε όλοι οι γαλαζοαίματοι εις το γνωστόν παριζιάνικον κλαμπ Queen, όπου ο βασιλεύς είχε οργανώσει πάρτι, βίδεον του οποίου παραθέτω: 

Ειμί Κωνσταντίνος ο βασιλοκτόνος και άρτι ωλοκλήρωσα.

Υ.Γ.1: Εις το βίδεον θα με δείτε με καυτόν σορτς να χορεύω μετά της Madonne de Pompadour.

Υ.Γ.2: Για να επανέλθω: αν οι παρολίγον βασιλοκτόνοι τιμωρούνται με φρικτά βασανιστήρια, τεμαχισμόν και κάψιμον εις την πυράν, η απόπειρα βουλευτοκτονίας πώς πρέπει άραγε να τιμωρηθεί;

Υ.Γ.3: Πάντως αυτός που διατηρούσε την μουμιοποιημένην κεφαλήν του Ερρίκου Δ' εις το κάστρον του με τρομάζει περισσότερον από τον τεμαχισμόν των βασιλοκτόνων...
Υ.Γ.4: Όπως αντιλαμβάνεσθε, κινδυνεύω.

Υ.Γ.5 (προσθήκη): Αδικία: μαζί τα φάγαμε, αλλά το ξύλο θα το φάνε μόνοι τους.