Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός έχει αρίστη σχέση με τας διακοπάς. Συγκεκριμένα, ή δεν προγραμματίζει τίποτα και τελικώς η κυρα-Μαριγώ, η πλύστρα του ανακτόρου, δεν τον προλαβαίνει σε πλύσιμο και σιδέρωμα ή προγραμματίζει εγκαίρως και τα ακυρώνει όλα ακαίρως, γεγονός που του έχει προσδώσει τον τίτλο "Τζον Τάραμας του ελληνικού τουρισμού", καθώς σκέπτονται να του απαγορεύσουν την είσοδο σε όλα τα ξενοδοχεία. Ωστόσο διστάζουν, διότι η φινέτσα του και η τσαχπινιά του δίνουν άλλον αέρα και άλλο πρεστίζ στα καταλύματά τους.
Έτσι και φέτο, αφού αρχικώς ακύρωσα μια διακοπή, προέκυψε τελευταία στιγμή μια άλλη και σχεδόν εις το καπάκι μια ακόμα με αποτέλεσμα ο Δεκαπενταύγουστος να είναι απλώς μια στάσις εν Αθήναις. Η ανάρτησις αυτή σκοπό έχει να σας περιγράψει πώς πέρασα στο πρώτο νησί που επεσκέφθην, αν και μεγαλύτερη πρόκληση θα ήταν να σας περιγράψω πώς πέρασα στο δεύτερο νησί που θα επισκεφθώ αύριο.
Αφού ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός και η εκλεκτή του συνοδεία έφθασαν εις Πειραιά, ανέβηκαν στην αυτοκρατορική γαλέρα. Κυριολεκτικώς γαλέρα, μόνον κουπί που δεν μας έβαλαν να τραβήξαμε μπας και φτάσουμε ποτέ. Ευτυχώς, διαθέτω εδώ και ολίγες ημέρες σμάρτφοουν, με το οποίον έπαιξα εν πλω και κατάφερα να γεμίσω τον χρόνον μου δημιουργικώς: διάβασα νέα, είδα μέηλ και κατέβασα όλες τις απαραίτητες εφαρμογές που μου επέτρεψαν να παίξω κουίζ πάνω στην Αμερικανική Ιστορία, με έβαλαν να διαβάσω στίχους από το Κοράνι, με ειδοποίησαν για την ώρα της προσευχής μου προς τη Μέκκα, με βοήθησαν να διαβάσω την παλάμη μου και άλλα χρήσιμα. Μόνο πώς να παίρνω τηλέφωνο δεν ξέρω ακόμα, αλλά δεν πειράζει.
Αφού έφτασα εις
Σε απόλυτη καλοκαιρινή διάθεση όπως πάντα, δεν είχα καμιά απολύτως όρεξη να τρέχω στις παραλίες κάτω από τον καυτό ήλιο, διότι δεν είμαι λιαστή ντομάτα, ούτε να βουτάω σε αλατισμένο νερό, διότι δεν είμαι μακαρόνια, ούτε να κάθομαι πάνω στην άμμο, διότι δεν είμαι γάτα. Τέλος πάντων, επέδειξα πνεύμα συνεργασίας και εδέχθην να πάω (μου άρεσε το Γάνεμα - ίσως λόγω του πολλά υποσχόμενου ονόματος). Μόλις έφτασα ενθουσιάστηκα ακόμη περισσότερο, γιατί νόμισα ότι ανεκάλυψα μια ακόμη είσοδο για τον Κάτω Κόσμο, αλλά τελικώς κατάλαβα ότι πρόκειται απλώς για ξενερουά ρομαντική σκηνή:
Εννοείται ότι έβαλα το αντηλιακό μου, ένα βραζιλιάνικο που είμαι σίγουρος ότι ήταν το μοναδικό εις το νησί, διότι ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός δεν μπορεί να βάζει ό,τι και η κάθε πλεμπαρία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάηκα, αλλά δεν πειράζει: σημασία έχει που για ακόμη μία φορά ξεχώρισα.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι υπαρκτό πρόσωπο ή, τουλάχιστον, διαθέτει υπαρκτή σκιά, η οποία ωστόσο έχει αυτομολήσει, διότι τον εμφανίζει σαν να φορά βράκα, κάτι που εννοείται πως δεν ισχύει (τούτο εδώ είναι το δεύτερο μεγάλο βήμα αποκαλύψεων μετά το αυτόγραφο που σας διένειμα - το τρίτο θα είναι να σας δώσω τους κωδικούς του internet banking μου).
Και ναι, κυρίες και κύριοι, ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός είναι υπαρκτό πρόσωπο ή, τουλάχιστον, διαθέτει υπαρκτή σκιά, η οποία ωστόσο έχει αυτομολήσει, διότι τον εμφανίζει σαν να φορά βράκα, κάτι που εννοείται πως δεν ισχύει (τούτο εδώ είναι το δεύτερο μεγάλο βήμα αποκαλύψεων μετά το αυτόγραφο που σας διένειμα - το τρίτο θα είναι να σας δώσω τους κωδικούς του internet banking μου).
Πρέπει τέλος να σημειώσω ότι είδα όλη τη νυχτερινή ζωή του νησιού (σαύρες, κουνούπια νυχτοπεταλούδες κ.α.), διότι ένα βράδυ κατέβηκα τη μισή απόσταση από τη Χώρα ώς το λιμάνι με τα πόδια, όπου, μόλις έφτασα, νόμισα ότι όσο ήμουν επάνω είχε ήδη ξεκινήσει η Επανάσταση των Λουομένων:
Επίσης είδα και ορισμένα ανθυποσελέμπριτις ανάξια σχολιασμού (για να το λέω εγώ αυτό, φαντασθείτε μεγέθη...)
Επίσης είδα και ορισμένα ανθυποσελέμπριτις ανάξια σχολιασμού (για να το λέω εγώ αυτό, φαντασθείτε μεγέθη...)
Ελπίζω να έχω την ίδια θετική διάθεση και στη δεύτερη διακοπή μου που ξεκινά αύριο.












